Włodowice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodowice
Kościół pw. św. Piotra Kanizjusza
Kościół pw. św. Piotra Kanizjusza
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Nowa Ruda
Liczba ludności (III 2011) 728[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-400
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0854529
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Włodowice
Włodowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Włodowice
Włodowice
Ziemia 50°34′24″N 16°28′28″E/50,573333 16,474444

Włodowice (niem. Walditz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Podział administracyjny[edytuj]

W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj]

Pierwsze zapisy historyczne o wsi pochodzą już z wieku XIII. Wzmiankowana jest po raz pierwszy w łacińskim dokumencie z 1250 roku wydanym przez papieża Innocentego IV w Lyonie gdzie zanotowana została w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Wlodovici”[2]. Później zgermanizowana została na Walditz w wyniku czego straciła swoje pierwotne brzmienie. Po II wojnie światowej polska administracja nadała wsi polską nazwę Włodowice.

Stillfriedowie z Włodowic[edytuj]

Galeria:Dwór, dom nr 50, inne
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny, wejście
Dwór Dolny, okno
Dwór Dolny, sgraffito
Dwór Dolny, budynek gospodarczy
Włodowice, nr 50
Włodowice, nr 50
Wiadukt kolejowy

Po wygaśnięciu męskiej linii von Donynów dobra noworudzkie wraz z Włodowicami w 1472 r. otrzymał Georg I von Stillfried und Rattonitz (zm. 1482)[3], małżonek Anny von Donyn. Ponad sto lat później, w 1586 roku dobra te po swoich krewnych z Tłumaczowa przejął Henryk von Stillfried – Starszy (1519-1615)[4], który je podzielił. Włodowice Dolne (niem. Niederwalditz) otrzymał jego trzeci syn – Henryk Młodszy i objął tutejszy dwór. W 1622 roku podczas wojny trzydziestoletniej Henryk Młodszy został napadnięty przez żołnierzy cesarskich i uwięziony w Kłodzku. Poniesione rany i tortury sprawiły, że Henryk Młodszy zmarł. Posiadłości po nim przejął syn Jerzy. Kolejnym właścicielem Włodowic był hrabia Bernhard II, syn Bernharda I, który zmarł bezdzietnie w 1689 roku. Dobra włodowickie przejęli Stillfriedowie z Drogosławia i były w ich rękach do XIX w.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.
  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, ISBN 83-85733-12-6 (formalnie błędny numer ISBN), s. 433–435.
  • Bieda Tadeusz, Włodowice nad Włodzicą, Włodowice, Stow. Społeczno-Kulturalne Włodzica, 2004, s. 23–25, ISBN 83-921222-0-8.
  • Bieda Tadeusz, Wśród malowniczych wzgórz nad Włodzicą. Zarys dziejów miejscowości gminy Nowa Ruda, Nowa Ruda, Wydawnictwo Maria, 2007, s. 377–380, ISBN 978-83-60478-20-2.

Linki zewnętrzne[edytuj]