Włodowice (województwo dolnośląskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodowice
Kościół pw. św. Piotra Kanizjusza
Kościół pw. św. Piotra Kanizjusza
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo dolnośląskie
Powiat kłodzki
Gmina Nowa Ruda
Liczba ludności (III 2011) 728[1]
Strefa numeracyjna 74
Kod pocztowy 57-400
Tablice rejestracyjne DKL
SIMC 0854529
Położenie na mapie województwa dolnośląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa dolnośląskiego
Włodowice
Włodowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Włodowice
Włodowice
Ziemia 50°34′24″N 16°28′28″E/50,573333 16,474444

Włodowice (niem. Walditz) – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, w powiecie kłodzkim, w gminie Nowa Ruda.

Podział administracyjny[edytuj | edytuj kod]

W latach 1975-1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa wałbrzyskiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze zapisy historyczne o wsi pochodzą już z wieku XIII. Wzmiankowana jest po raz pierwszy w łacińskim dokumencie z 1250 roku wydanym przez papieża Innocentego IV w Lyonie gdzie zanotowana została w zlatynizowanej, staropolskiej formie „Wlodovici”[2]. Później zgermanizowana została na Walditz w wyniku czego straciła swoje pierwotne brzmienie. Po II wojnie światowej polska administracja nadała wsi polską nazwę Włodowice.

Stillfriedowie z Włodowic[edytuj | edytuj kod]

Dwór Dolny, wiadukt
Dwór Dolny we Włodowicach
Dwór Dolny we Włodowicach

Po wygaśnięciu męskiej linii von Donynów dobra noworudzkie wraz z Włodowicami w 1472 r. otrzymał Georg Stillfried von Rattenitz, małżonek Anny von Donyn. Ponad sto lat później, w 1586 roku dobra te po swoich krewnych z Tłumaczowa przejął Henryk Starszy Stillfried, który je podzielił. Włodowice Dolne (niem. Niederwalditz) otrzymał jego trzeci syn - Henryk Młodszy i objął tutejszy dwór. W 1622 roku podczas wojny 30-letniej Henryk Młodszy został napadnięty przez żołnierzy cesarskich i uwięziony w Kłodzku. Poniesione rany i tortury sprawiły, że Henryk Młodszy zmarł. Posiadłości po nim przejął syn Jerzy. Kolejnym właścicielem Włodowic był hrabia Bernhard II, syn Bernharda I, który zmarł bezdzietnie w 1689 roku. Dobra włodowickie przejęli Stillfriedowie z Drogosławia i były w ich rękach do XIX w.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Colmar Grünhagen: Regesten zur Schleisischen Geschichte. Breslau: Josef Max & COMP., 1866.
  • Słownik geografii turystycznej Sudetów. Góry Sowie, Wzgórza Włodzickie, T. 11, pod red. Marka Staffy, Wrocław: Wyd. I-Bis 1995, ISBN 83-85733-12-6 (formalnie błędny numer ISBN), ss. 433-435.
  • Bieda Tadeusz, Włodowice nad Włodzicą, Włodowice, Stow. Społeczno-Kulturalne Włodzica, 2004, ss. 23-25, ISBN 83-921222-0-8
  • Bieda Tadeusz, Wśród malowniczych wzgórz nad Włodzicą: zarys dziejów miejscowości gminy Nowa Ruda, Nowa Ruda, Wydawnictwo Maria, 2007, ss. 377-380, ISBN 978-83-60478-20-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]