Włodzimierz (Kotlarow)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz
Владимир
Włodzimierz Kotlarow
Владимир Котляров
metropolita petersburski i ładoski
Włodzimierz
Kraj działania  ZSRR /  Rosja
Data i miejsce urodzenia 27 maja 1929
Aktiubińsk
metropolita petersburski i ładoski
Okres sprawowania 1995–2014
Wyznanie prawosławne
Kościół Rosyjski Kościół Prawosławny
Inkardynacja Eparchia petersburska
Śluby zakonne luty 1962
Diakonat 22 maja 1953
Prezbiterat 23 maja 1953
Nominacja biskupia 29 listopada 1962
Sakra biskupia 30 grudnia 1962
Odznaczenia
Order Zasług dla Ojczyzny II klasy Order Zasług dla Ojczyzny III klasy Medal 850-lecia Moskwy Medal 300-lecia Sankt-Petersburga Medal za zasługi w przeprowadzeniu Rosyjskiego spisu powszechnego (2002) Order kawalerski Narodowego Orderu Cedru
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 30 grudnia 1962
Konsekrator Aleksy I
Współkonsekratorzy Pimen (Izwiekow), Nikodem (Rotow), Antoni (Bloom), Filaret (Denysenko)

Włodzimierz, imię świeckie Władimir Sawwicz Kotlarow (ur. 27 maja 1929 w Aktiubińsku) – biskup Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego, metropolita petersburski i ładoski w latach 1995–2014.

Życiorys[edytuj]

Wczesna działalność[edytuj]

Urodził się w rodzinie prawosławnego diakona jako szóste, najmłodsze dziecko w rodzinie. Ukończył technikum w Dżambule przygotowujące do wykonywania zawodu księgowego, po czym wyjechał do Moskwy na naukę w seminarium duchownym. Po jego ukończeniu w 1952 wrócił do Kazachstanu i podjął pracę psalmisty w soborze św. Mikołaja w Ałmaty. 22 maja 1953 przyjął święcenia diakońskie, zaś w roku następnym – kapłańskie, jako celibatariusz, z rąk metropolity ałmackiego Mikołaja[1]. W tym samym roku podjął w trybie zaocznym studia teologiczne na Leningradzkiej Akademii Duchownej, które ukończył po pięciu latach w trybie stacjonarnym. Po uzyskaniu dyplomu kandydata teologii został zatrudniony w Akademii jako wykładowca liturgiki (do 1962), a następnie Pisma Świętego Starego Testamentu. W tym samym charakterze pracował również w leningradzkim seminarium duchownym.

Pod wpływem biskupa jarosławskiego i rostowskiego Nikodema w lutym 1962 złożył wieczyste śluby zakonne w Ławrze Troicko-Siergijewskiej[1], po czym został włączony do składu rosyjskiej misji w Jerozolimie, z godnością archimandryty. Obok Witalija Borowoja był jednym z prawosławnych obserwatorów Soboru Watykańskiego II[1]. 29 listopada 1962 otrzymał nominację na biskupa zwienigorodzkiego, wikariusza eparchii moskiewskiej. Jego uroczysta chirotonia miała miejsce 30 grudnia tego samego roku z udziałem konsekratorów: patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego, metropolity krutickiego i kołomieńskiego Pimena, arcybiskupów leningradzkiego Nikodema i suroskiego Antoniego oraz biskupa Filareta[1]. Natychmiast po tym wydarzeniu biskup Włodzimierz wyjechał do Genewy jako przedstawiciel Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego przy Światowej Radzie Kościołów.

Biskup[edytuj]

30 marca 1964 na polecenie Synodu Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wrócił do Rosji i objął katedrę woroneską i lipiecką. Już w roku następnym został wyznaczony na honorowego przedstawiciela Patriarchatu Moskiewskiego przy Patriarchacie Antiocheńskim, tytularnego biskupa podolskiego. Do Rosji wrócił w listopadzie 1966, obejmując katedrę kirowską i słobodzką. 7 października 1967 przeniesiony do eparchii berlińskiej i niemieckiej, z godnością egzarchy patriarchy Moskwy dla Europy Środkowej. 20 października tego samego roku podniesiony do godności arcybiskupiej.

W 1970 wyznaczony na arcybiskupa rostowskiego i nowoczerkaskiego, po trzech latach przeniesiony na katedrę irkucką i czycką. Następnie w latach 1975–1980 był arcybiskupem włodzimierskim i suzdalskim, zaś 1980–1987 – krasnodarskim i kubańskim. W 1987 przeniesiony na katedrę pskowską. Jego wielokrotne przenosiny, według słów duchownego, wynikały z interwencji władz radzieckich w działalność Kościoła[2].

25 lutego 1992 Synod Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego nadał mu godność metropolity, zaś w roku następnym ponownie skierował do eparchii rostowskiej i nowoczerkaskiej. 27 grudnia 1995 metropolita Włodzimierz został metropolitą petersburskim i ładoskim, co łączy się z honorowym członkostwem w Świętym Synodzie. Był również tytularnym proboszczem parafii przy soborze Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu[3].

Początkowo zdecydowany zwolennik ekumenizmu, po konflikcie z częścią duchowieństwa petersburskiego odnoszącego się do tej idei negatywnie, zmienił swoje stanowisko na bardziej sceptyczne[2].

W 2014 odszedł w stan spoczynku z uwagi na wiek. Jako miejsce jego pobytu wyznaczono Ławrę św. Aleksandra Newskiego w Petersburgu i zachowano godność honorowego proboszcza soboru Włodzimierskiej Ikony Matki Bożej[4].

Odznaczenia[edytuj]

Włodzimierz (Kotlarow) jako arcybiskup krasnodarski z metropolitą warszawskim i całej Polski Bazylim
Metropolita Włodzimierz w czasie wizyty patriarchy konstantynopolitańskiego Bartłomieja w Petersburgu. Z prawej patriarcha moskiewski i całej Rusi Cyryl

Świeckie[edytuj]

  • Medal Komitetu Obrony Pokoju (dwukrotnie)
  • Medal 850-lecia Moskwy (1997)
  • Medal 300-lecia Sankt-Petersburga (2003)
  • Medal za zasługi w przeprowadzeniu Rosyjskiego spisu powszechnego w 2002 roku
  • Medal za zasługi w przeprowadzeniu Rosyjskiego rolnego spisu powszechnego w 2006 roku
  • Order Zasług dla Ojczyzny II (2004) i III klasy (1999)
  • Honorowe obywatelstwo Petersburga[2]
  • Order kawalerski Narodowego Orderu Cedru (Liban, 1967)
  • Złoty Medal Komitetu „Champs Elysées” (Francja, 1997)
  • Order Aleksandra Newskiego (2013)[5]

Cerkiewne[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

Poprzednik
Filip (Gumilewski)
Biskup zwienigorodzki
1962 – 1964
Następca
Włodzimierz (Sabodan)
Poprzednik
Nikon (Łysenko)
Biskup woroneski
1964 – 1966
Następca
Palladiusz (Kaminski)
Poprzednik
Jan (Iwanow)
Biskup kirowski
1966 – 1967
Następca
Mścisław (Wołonsiewicz)
Poprzednik
Cyprian (Ziornow)
Biskup berliński
1967 – 1970
Następca
Leoncjusz (Gudimow)
Poprzednik
Mikołaj (Kutiepow)
Biskup rostowski
1970 – 1973
Następca
Joazaf (Owsiannikow)
Poprzednik
Beniamin (Nowicki)
Biskup irkucki
1973 – 1975
Następca
Serapion (Fadiejew)
Poprzednik
Mikołaj (Kutiepow)
Biskup włodzimierski i suzdalski
1975 – 1980
Następca
Serapion (Fadiejew)
Poprzednik
Hermogen (Oriechow)
Biskup krasnodarski
1980 – 1987
Następca
Izydor (Kiriczenko)
Poprzednik
Jan (Razumow)
Biskup pskowski
1987 – 1993
Następca
Euzebiusz (Sawwin)
Poprzednik
Włodzimierz (Sabodan)
Biskup rostowski
1993 – 1995
Następca
Pantelejmon (Dołganow)
Poprzednik
Jan (Snyczow)
Metropolita petersburski
1995 – 2014
Następca
Warsonofiusz (Sudakow)