Włodzimierz Błocki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Portret własny z fajką
Zamyślony starzec, pastel

Włodzimierz Błocki (ur. w 1885 we Lwowie, zm. 26 czerwca[a] 1920 w Zakopanem) – polski malarz i grafik działający we Lwowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował w latach 1904-1910 w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, pod kierunkiem Leona Wyczółkowskiego, Konstantego Laszczki i Józefa Pankiewicza. W 1911 r. z przyjacielem Teodorem Grottem wyjechał do Włoch, odwiedził m.in. Rzym, Neapol, Florencję i Sycylię. W 1914 przebywał w Paryżu i Monachium, w tym czasie znalazł się pod wpływem impresjonistów francuskich[1].

Włodzimierz Błocki mieszkał i pracował we Lwowie, zdobył znaczną popularność jako portrecista i pejzażysta. Malował również sceny rodzajowe i symboliczne oraz akty. Posługiwał się techniką olejną, akwarelą i pastelami. Uprawiał również grafikę, tworzył akwaforty, akwatinty i litografie. Według profesora Tadeusza Dobrowolskiegotwórca ... [obrazów] wyprzedzających nowoczesny koloryzm[2].

Artysta chorował na gruźlicę, ostatni rok życia spędził w Zakopanem, zmarł przedwcześnie w 35. roku życia. Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem[3].

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Chora dziewczynka, 1910
  • Portret dziewczynki, 1911
  • Tancerka, 1911
  • Jasna pani, 1913
  • Hołd trzech króli, 1913
  • Zaloty

Cykle akwafort:

  • Florencja,
  • Erotyki
  • Pocałunek śmierci, 1908

Prace Błockiego znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Krakowie i w gabinecie rycin Biblioteki Jagiellońskiej[3].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W Słowniku Artystów Polskich — 16 czerwca (Maciej Pinkwart, Janusz Zdebski: Nowy cmentarz w Zakopanem – Przewodnik biograficzny. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK „Kraj”, 1988. [dostęp 2011-10-07].).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Włodzimierz Błocki w Tom Podl's Collection (pol.). [dostęp 02.05.2009].
  2. Włodzimierz Błocki w Artinfo.pl (pol.). [dostęp 02.05.2009].
  3. a b Maciej Pinkwart, Janusz Zdebski: Nowy cmentarz w Zakopanem – Przewodnik biograficzny. Warszawa-Kraków: Wydawnictwo PTTK "Kraj", 1988.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Dobrowolski: Malarstwo polskie ostatnich dwustu lat. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1976.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]