Przejdź do zawartości

Włodzimierz Cimoszewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Włodzimierz Cimoszewicz
Ilustracja
Włodzimierz Cimoszewicz (2011)
Data i miejsce urodzenia

13 września 1950
Warszawa

Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Okres

od 5 stycznia 2005
do 18 października 2005

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Józef Oleksy

Następca

Marek Jurek

Minister spraw zagranicznych
Okres

od 19 października 2001
do 5 stycznia 2005

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Władysław Bartoszewski

Następca

Adam Daniel Rotfeld

Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej
Okres

od 15 października 1996
do 31 października 1997

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Następca

Ryszard Czarnecki

Prezes Rady Ministrów
Okres

od 7 lutego 1996
do 31 października 1997

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Józef Oleksy

Następca

Jerzy Buzek

Wicemarszałek Sejmu II kadencji
Okres

od 3 marca 1995
do 14 lutego 1996

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Wiceprezes Rady Ministrów, minister sprawiedliwości, prokurator generalny
Okres

od 26 października 1993
do 6 marca 1995

Przynależność polityczna

Sojusz Lewicy Demokratycznej

Poprzednik

Jan Piątkowski[1]

Następca

Jerzy Jaskiernia[1]

Faksymile
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Narodowego Zasługi (Francja) Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru Order Gwiazdy Białej I Klasy (Estonia) Xirka Ġieħ ir-Repubblika (Malta) Krzyż Wielki Orderu Św. Michała i Św. Jerzego (Wielka Brytania) Wielki Krzyż Orderu „Za Zasługi dla Litwy”
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews

Włodzimierz Cimoszewiczⓘ (ur. 13 września 1950 w Warszawie[2]) – polski polityk i prawnik, doktor nauk prawnych. Prezes Rady Ministrów w latach 1996–1997. Marszałek Sejmu IV kadencji w 2005.

W latach 1993–1995 wicepremier, minister sprawiedliwości i prokurator generalny w rządzie Waldemara Pawlaka, w latach 1995–1996 wicemarszałek Sejmu II kadencji, w latach 1996–1997 przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej, w latach 2001–2005 minister spraw zagranicznych w rządach Leszka Millera oraz Marka Belki.

Poseł na Sejm X, I, II, III i IV kadencji (1989–2005), senator VII i VIII kadencji (2007–2015) oraz poseł do Parlamentu Europejskiego IX kadencji (2019–2024). Kandydat na urząd prezydenta RP w wyborach w 1990 oraz w wyborach w 2005.

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie i praca zawodowa

[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem XIX Liceum Ogólnokształcącego im. Powstańców Warszawy w Warszawie (1968)[3]. W 1972 ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. W 1978 uzyskał stopień doktora nauk prawnych ze specjalizacją w zakresie prawa międzynarodowego publicznego.

W latach 1972–1985 pracował jako asystent, a następnie adiunkt w Zakładzie Organizacji Międzynarodowych Instytutu Prawa Międzynarodowego WPiA UW. Od 1980 do 1981 był stypendystą Programu Fulbrighta na Uniwersytecie Columbia w Nowym Jorku.

W 2006 został zatrudniony jako wykładowca na Uniwersytecie w Białymstoku, gdzie pracował w Katedrze Prawa Międzynarodowego na Wydziale Prawa[4][5].

Działalność polityczna w PRL

[edytuj | edytuj kod]

Karierę polityczną rozpoczął jako działacz organizacji młodzieżowych. W latach 1965–1973 był członkiem Związku Młodzieży Socjalistycznej oraz członkiem Zrzeszenia Studentów Polskich. Wiosną 1973, po zjednoczeniu ZMS, ZSP i Związku Młodzieży Wiejskiej w Socjalistyczny Związek Studentów Polskich, został mianowany przewodniczącym rady uczelnianej tej organizacji na UW[6]. W 1971 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Podczas pracy na uczelni był sekretarzem komitetu uczelnianego partii[7][8]. W 1985 wycofał się z aktywności politycznej, przenosząc się do Kalinówki Kościelnej na Podlasiu, gdzie objął gospodarstwo rolne swoich teściów[9].

W 1980 miał zostać zarejestrowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa jako kontakt operacyjny, a następnie wyrejestrowany w 1984. W swoich oświadczeniach lustracyjnych zaprzeczał, by był tajnym współpracownikiem służb specjalnych PRL. Sąd Apelacyjny w Warszawie w 2001 prawomocnie uznał, że złożył oświadczenie zgodne z prawdą[10][11].

Do czynnej działalności politycznej wrócił po zmianach zapoczątkowanych obradami Okrągłego Stołu. W wyborach parlamentarnych w 1989 został wybrany na posła na Sejm kontraktowy z ramienia PZPR[12][13][14]. W październiku 1989 wszedł w skład centralnej komisji zjazdowej PZPR, która przygotowywała dokumenty programowe i organizacyjne na ostatni zjazd partii[15].

Działalność polityczna w III RP

[edytuj | edytuj kod]

Lata 1990–1996

[edytuj | edytuj kod]

Wystartował jako kandydat Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej w pierwszych demokratycznych i powszechnych wyborach prezydenckich w Polsce w 1990. Uzyskał 9,21% głosów (1 514 025 głosów), zajmując 4. miejsce[16][17].

Mandat poselski sprawował do 2005, z powodzeniem ubiegając się o reelekcję w wyborach w 1991[18], 1993[19], 1997[20] i 2001[21] z rekomendacji Sojuszu Lewicy Demokratycznej. W latach 1990–1991 był przewodniczącym Parlamentarnego Klubu Lewicy Demokratycznej. Nie wstąpił do utworzonej w 1990 SdRP[22], a w 1991 odmówił objęcia funkcji przewodniczącego klubu parlamentarnego SLD[23], uzasadniając tę decyzję sprzeciwem wobec objęcia mandatu poselskiego przez Leszka Millera, zamieszanego w sprawę tzw. pożyczki moskiewskiej. Od 1992 do 1996 był członkiem Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 1999 wstąpił do nowo powołanej partii, Sojuszu Lewicy Demokratycznej.

W rządzie Waldemara Pawlaka objął stanowiska wiceprezesa Rady Ministrów oraz ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego. Funkcje te pełnił od 26 października 1993 do 6 marca 1995[24]. Był inicjatorem rządowych działań antykorupcyjnych; w wyniku kontroli w październiku 1994 ujawnił nazwiska osób, które pełniły funkcje rządowe i jednocześnie zasiadały w radach nadzorczych spółek prawa gospodarczego.

Po zmianie rządu w 1995 został wybrany na wicemarszałka Sejmu. Funkcję tę sprawował do 1996[25]. Po objęciu urzędu prezydenta RP przez Aleksandra Kwaśniewskiego przejął po nim stanowisko przewodniczącego Komisji Konstytucyjnej Zgromadzenia Narodowego[4] (którą kierował przez dwa miesiące).

Prezes Rady Ministrów (1996–1997)

[edytuj | edytuj kod]
 Osobny artykuł: Rząd Włodzimierza Cimoszewicza.

Po dymisji Józefa Oleksego z funkcji premiera Aleksander Kwaśniewski powierzył Włodzimierzowi Cimoszewiczowi 1 lutego 1996 utworzenie nowego gabinetu, który został powołany 7 lutego[26]. Jego gabinet urzędował od 7 lutego 1996[27]. Z czasu tzw. powodzi tysiąclecia z lipca 1997 zapamiętano wypowiedź premiera na temat braku ubezpieczeń u poszkodowanych[28]. Premier uznał ją później za niefortunną i publicznie przeprosił ofiary powodzi urażone jego sformułowaniem: to jest kolejny przypadek, kiedy potwierdza się, że trzeba być przezornym i trzeba się ubezpieczać, a ta prawda jest ciągle mało powszechna.

15 października 1996 został przewodniczącym (w randze ministra) nowo utworzonego Komitetu Integracji Europejskiej, odpowiedzialnego za przygotowanie Polski do negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską. Funkcje rządowe sprawował do 31 października 1997[27].

Lata 1997–2005

[edytuj | edytuj kod]

Po odejściu z urzędu nadal zasiadał w Sejmie, a w latach 1998–2000 także w sejmiku podlaskim[4]. 19 października 2001, po dojściu do władzy koalicji SLD-UP-PSL, objął stanowisko ministra spraw zagranicznych w rządzie Leszka Millera[29]. Razem z premierem 16 kwietnia 2003 w Atenach w imieniu Polski sygnował traktat o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej[16]. Stanowisko ministra spraw zagranicznych pełnił następnie w pierwszym i drugim rządzie Marka Belki od 2 maja 2004 do 5 stycznia 2005[30], kiedy to został odwołany z urzędu w związku z kandydowaniem na marszałka Sejmu.

W 2004 był jednym z twórców projektu uchwały „Dość złudzeń”, zgłoszonej przez Marka Borowskiego w trakcie krajowej konwencji SLD. W uchwale tej grupa dziesięciu polityków partii, skrytykowała wewnętrzne działania sojuszu. Wkrótce wszyscy poza nim wystąpili z SLD, przechodząc do nowo powstałej Socjaldemokracji Polskiej. W lipcu 2005 Włodzimierz Cimoszewicz zrezygnował z ubiegania się o miejsce w parlamencie następnej kadencji, rezygnując z aktywności partyjnej.

5 stycznia 2005 po przyjęciu przez Sejm rezygnacji Józefa Oleksego z funkcji marszałka Sejmu Włodzimierz Cimoszewicz został wybrany na trzeciego z kolei marszałka Sejmu IV kadencji. Jego kontrkandydatem był Józef Zych, którego pokonał stosunkiem głosów 223:219[31].

Wybory prezydenckie w 2005

[edytuj | edytuj kod]
Marszałek Włodzimierz Cimoszewicz i prezydent Aleksander Kwaśniewski

18 maja 2005 ogłosił publicznie, że nie będzie kandydował na urząd prezydenta w wyborach w tym samym roku. Jednak 28 czerwca zmienił zdanie i zadeklarował swój start w tych wyborach. Swoją decyzję uzasadnił wpływem wyborców. Do zmiany deklaracji o zakończeniu kariery politycznej namawiał go także prezydent Aleksander Kwaśniewski oraz Stowarzyszenie „Ordynacka”[32].

Choć pozostał członkiem SLD i jego klubu poselskiego, wystartował jako kandydat niezależny. 3 lipca na konwencji wyborczej SLD uzyskał poparcie tej partii w wyborach, wsparły go też Unia Lewicy III RP, Federacja Młodych Socjaldemokratów i fundacja Jolanty Kwaśniewskiej „Porozumienie bez barier”. Szefem komitetu wyborczego została Jolanta Kwaśniewska, szefową sztabu wyborczego posłanka Katarzyna Piekarska[33].

Po ogłoszeniu kandydatury został wezwany przed komisję śledczą ds. PKN Orlen. Do przesłuchania doszło 30 lipca. W efekcie śledczy deklarowali możliwość postawienia przesłuchiwanego przed Trybunałem Stanu[34], do czego nie doszło.

14 września 2005 Włodzimierz Cimoszewicz ogłosił rezygnację z kandydowania na urząd prezydenta oraz wycofanie się z życia publicznego, podając jako powody tej decyzji ataki ze strony oponentów politycznych na niego samego i jego rodzinę. Bezpośrednio wpłynęła na to sprawa Anny Jaruckiej[35].

Działalność od 2005

[edytuj | edytuj kod]
Włodzimierz Cimoszewicz podczas 71. posiedzenia Senatu (2015)

W wyborach parlamentarnych w 2007 kandydował do Senatu z ramienia KWW Cimoszewicz do Senatu. Uzyskał mandat w okręgu białostockim jako jedyny kandydat niezależny liczbą 175 839 głosów[36].

Na początku marca 2009 Rada Ministrów zgłosiła jego kandydaturę na stanowisko sekretarza generalnego Rady Europy. 15 kwietnia odbyło się przesłuchanie, w którym wzięli udział także jego konkurenci: Luc Van den Brande, Mátyás Eörsi i Thorbjørn Jagland, który razem z Włodzimierzem Cimoszewiczem przeszedł do drugiej tury wyborów. Odbyła się ona 29 września 2009, a Włodzimierz Cimoszewicz przegrał z byłym norweskim premierem stosunkiem głosów 80:165[37].

W czerwcu 2010 przed pierwszą turą wyborów prezydenckich poparł kandydaturę Bronisława Komorowskiego[38].

W wyborach parlamentarnych w 2011 ponownie dostał się do Senatu z ramienia KWW Cimoszewicz do Senatu[39]. Przystąpił do Koła Senatorów Niezależnych. W Senacie VIII kadencji został przewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. W grudniu 2011 został skreślony z listy członków SLD[40].

W 2015 podjął współpracę z grupą zajmującą się zwalczaniem korupcji w ramach Agencji Modernizacji Ukrainy[41]. Zrezygnował z kandydowania w wyborach parlamentarnych w tym samym roku.

W wyborach w 2019 uzyskał mandat eurodeputowanego, startując z pierwszego miejsca na liście Koalicji Europejskiej w okręgu wyborczym nr 4[42] jako kandydat SLD, zdobywając 219 677 głosów (15,86% głosów w okręgu)[42]. W Parlamencie Europejskim zasiadł w grupie Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów oraz Komisji Spraw Zagranicznych[43]. Nie przystąpił do powołanej w styczniu 2021 delegacji Nowej Lewicy (złożonej z członków SLD i Wiosny)[44], pozostając wraz z Markiem Belką i Leszkiem Millerem w dotychczasowej delegacji, która przyjęła nazwę Lewica dla Europy[45].

W lutym 2023, po uprzednim uchyleniu jego immunitetu przez Parlament Europejski, prokurator Prokuratury Okręgowej w Białymstoku przedstawił mu zarzuty spowodowania wypadku samochodowego poprzez potrącenie rowerzystki i ucieczki z miejsca zdarzenia w maju 2019[46]. Akt oskarżenia w tej sprawie został skierowany do sądu w wrześniu tego samego roku[47]. W czerwcu 2024 Sąd Rejonowy w Hajnówce nieprawomocnie uniewinnił go od zarzutu spowodowania wypadku oraz umorzył z powodu przedawnienia postępowanie w zakresie wykroczenia opuszczenia miejsca zdarzenia[48].

Został członkiem Komitetu Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin w Warszawie[49]. W kolejnych wyborach do Parlamentu Europejskiego bezskutecznie kandydował z pierwszego miejsca na liście Lewicy w okręgu nr 13[50].

Wyniki wyborcze

[edytuj | edytuj kod]
Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
1989 Polska Zjednoczona Partia Robotnicza Sejm X kadencji nr 10 23 398 (18,69%)N[13]
34 952 (52,56%)T[14]
1990 Ogólnopolski KW Włodzimierza Cimoszewicza Prezydent RP 1 514 025 (9,21%)N[17]
1991 Sojusz Lewicy Demokratycznej Sejm I kadencji nr 25 52 677 (16,35%)T[18]
1993 Sejm II kadencji nr 4 51 710 (20,34%)T[19]
1997 Sejm III kadencji 53 958 (20,67%)T[20]
1998 Sejmik Województwa Podlaskiego I kadencji nr 5 23 436 (39,91%)T[51]
2001 Sojusz Lewicy Demokratycznej – Unia Pracy Sejm IV kadencji nr 24 71 819 (18,06%)T[21]
2007 KWW Cimoszewicz do Senatu Senat VII kadencji nr 23 175 839 (37,86%)T[36]
2011 Senat VIII kadencji nr 61 39 095 (49,83%)T[39]
2019 Koalicja Europejska Parlament Europejski IX kadencji nr 4 219 677 (15,86%)T[42]
2024 Lewica Parlament Europejski X kadencji nr 13 52 828 (6,96%)N[50]

Odznaczenia i wyróżnienia

[edytuj | edytuj kod]
Ordery i odznaczenia
Nagrody i wyróżnienia

Został uhonorowany tytułem doktora honoris causa Uniwersytetu Karoliny Południowej(inne języki) (1997) oraz Appalachian State University(inne języki) (1998)[58]. W 2009 otrzymał Medal Zasłużony dla Tolerancji przyznany przez Fundację Ekumeniczną „Tolerancja”. W 2017 otrzymał Kowadło Kuźnicy[59].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Mariana i Teresy[10]. Matka pochodziła z Wołynia, zaś ojciec urodził się w Symbirsku. Marian Cimoszewicz był zawodowym wojskowym[2]; w latach 1940–1943 służył w Armii Czerwonej w stopniu sierżanta, ukończył szkołę podoficerów radiotechnicznych w Rostowie nad Donem i kurs oficerów oświatowych; od 1943 służył w Wojsku Polskim[60]. Był pracownikiem Wojskowej Akademii Technicznej na stanowisku szefa informacji wojskowej, następnie zatrudniony w Wojskowej Służbie Wewnętrznej[61]. Włodzimierz Cimoszewicz zawarł związek małżeński z Barbarą Aponowicz. Ma dwoje dzieci: Małgorzatę i Tomasza[62].

Od 1985 prowadził 20-hektarowe gospodarstwo rolne w Kalinówce Kościelnej. W 2001 wydzierżawił gospodarstwo w Hajnówce, w którym następnie zamieszkał[63][64]. Deklaruje się jako ateista[65].

W 2019 zdiagnozowano u niego nowotwór[66]. W grudniu tego samego roku poinformował, że został wyleczony[67].

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ a b Zajmował wyłącznie stanowiska ministra sprawiedliwości i prokuratora generalnego.
  2. ↑ a b Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 15. ISBN 978-83-924991-4-5.
  3. ↑ Absolwenci. lo19.pl. [dostęp 2019-11-06].
  4. ↑ a b c Biogram na stronie Senatu (VII kadencja). [dostęp 2013-01-07].
  5. ↑ Dr Włodzimierz Cimoszewicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2016-04-22].
  6. ↑ Tadeusz Rutkowski: Na styku nauki i polityki. Uniwersytet Warszawski w PRL 1944–1989. W: Dzieje Uniwersytetu Warszawskiego po 1945. Piotr M. Majewski (red.). Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, 2016, s. 550, 679. ISBN 978-83-235-1791-7.
  7. ↑ Robert Mazurek: Czerwony Noe. wprost.pl, 10 lipca 2005. [dostęp 2022-12-18].
  8. ↑ Baronowa lewicy kontra złoty chłopiec. gazeta.pl, 28 maja 2009. [dostęp 2011-05-06].
  9. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 48. ISBN 978-83-924991-4-5.
  10. ↑ a b Dane osoby z wykazu osób publicznych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2013-11-28].
  11. ↑ IPN: 13 parlamentarzystów zarejestrowanych przez SB. tvn24.pl, 4 grudnia 2007. [dostęp 2017-07-27].
  12. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 53. ISBN 978-83-924991-4-5.
  13. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. Nr 21, poz. 149).
  14. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. Nr 21, poz. 151).
  15. ↑ Uchwała w sprawie powołania Centralnej Komisji Zjazdowej. „Trybuna Ludu”. Nr 242, s. 3, 17 października 1989. 
  16. ↑ a b Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 57. ISBN 978-83-924991-4-5.
  17. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 26 listopada 1990 r. o wynikach głosowania i wyniku wyborów Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, zarządzonych na dzień 25 listopada 1990 r. (Dz. U. z 1990 r. Nr 83, poz. 483).
  18. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 31 października 1991 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej, przeprowadzonych w dniu 27 października 1991 r. (M.P. z 1991 r. Nr 41, poz. 288).
  19. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 23 września 1993 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 19 września 1993 r. (M.P. z 1993 r. Nr 50, poz. 470).
  20. ↑ a b Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 25 września 1997 r. o wynikach wyborów do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej przeprowadzonych w dniu 21 września 1997 r. (M.P. z 1997 r. Nr 64, poz. 620).
  21. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2001. pkw.gov.pl. [dostęp 2016-03-17].
  22. ↑ Wejście Cimoszewicza. Sekcja polska BBC, 28 czerwca 2005. [dostęp 2021-02-25].
  23. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 58. ISBN 978-83-924991-4-5.
  24. ↑ Rząd Waldemara Pawlaka. premier.gov.pl. [dostęp 2025-12-04].
  25. ↑ Strona sejmowa posła II kadencji. [dostęp 2016-04-22].
  26. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 65. ISBN 978-83-924991-4-5.
  27. ↑ a b Rząd Włodzimierza Cimoszewicza. premier.gov.pl. [dostęp 2025-12-04].
  28. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 72. ISBN 978-83-924991-4-5.
  29. ↑ Rząd Leszka Millera. premier.gov.pl. [dostęp 2025-12-04].
  30. ↑ Rzad Marka Belki. premier.gov.pl. [dostęp 2025-12-04].
  31. ↑ IV kadencja: Głosowania w dniu 05-01-2005 na 95. posiedzeniu Sejmu. sejm.gov.pl. [dostęp 2013-01-07].
  32. ↑ Ordynacka zebrała 50 tys. podpisów dla Cimoszewicza. wp.pl, 23 czerwca 2005. [dostęp 2013-09-03].
  33. ↑ Katarzyna Piekarska. sld.org.pl. [dostęp 2013-09-03].
  34. ↑ Cimoszewicz przed Trybunał?. wprost.pl, 30 lipca 2005. [dostęp 2013-09-03].
  35. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 104. ISBN 978-83-924991-4-5.
  36. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2007. pkw.gov.pl. [dostęp 2016-03-17].
  37. ↑ Cimoszewicz przegrał bój w Radzie Europy. tvp.info, 29 września 2009. [dostęp 2013-01-07].
  38. ↑ Cimoszewicz poparł Komorowskiego, bo wygra Kaczyński. wp.pl, 17 czerwca 2010. [dostęp 2013-01-07].
  39. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2011. pkw.gov.pl. [dostęp 2019-05-28].
  40. ↑ Paweł Kołodziejski: Oświadczenie w sprawie wypowiedzi Włodzimierza Cimoszewicza w programie „Fakty po faktach” TVN24. sld.org.pl, 27 marca 2013. [dostęp 2014-11-08].
  41. ↑ Informacje na stronie amukraine.org. [dostęp 2015-07-01]. (ang.).
  42. ↑ a b c Serwis PKW – Wybory 2019. pkw.gov.pl. [dostęp 2019-05-28].
  43. ↑ Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 2019-07-20].
  44. ↑ Wiosna i SLD stworzyły w PE wspólną delegację; L. Miller: Nie jestem jej częścią. gazetaprawna.pl, 12 stycznia 2021. [dostęp 2021-01-21].
  45. ↑ Jakub Szczepański: Leszek Miller dla Interii: Włodzimierz Czarzasty wstydzi się SLD. tvn24.pl, 10 marca 2021. [dostęp 2021-03-12].
  46. ↑ Włodzimierz Cimoszewicz usłyszał zarzuty wz. z potrąceniem rowerzystki w 2019 roku. gazetaprawna.pl, 3 lutego 2023. [dostęp 2026-02-19].
  47. ↑ Były premier oskarżony w związku z wypadkiem drogowym sprzed lat. businessinsider.com.pl, 28 września 2023. [dostęp 2026-02-19].
  48. ↑ Cimoszewicz uniewinniony ws. potrącenia rowerzystki. Inne zarzuty przedawnione. bankier.pl, 21 czerwca 2024. [dostęp 2026-02-19].
  49. ↑ Komitet Wspierania Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. Muzeum Historii Żydów Polskich Polin. [dostęp 2021-06-01].
  50. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2024. pkw.gov.pl. [dostęp 2024-06-10].
  51. ↑ Samorząd 1998. kbw.gov.pl. [dostęp 2024-08-14].
  52. ↑ a b Kto jest kim w Polsce. Beata Cynkier (red.). Warszawa: PAI, 2001, s. 128. ISBN 83-223-2691-2.
  53. ↑ CONDECORADOS: ORDEN EL SOL DEL PERU. gestion2.e3.pe. [dostęp 2025-07-17]. (hiszp.).
  54. ↑ Riiklike autasude andmine. Vastu võetud 13.03.2002 nr 121. riigiteataja.ee. [dostęp 2013-01-07]. (est.).
  55. ↑ Past Recipients of Honorary Honours Awards. opm.gov.mt. [dostęp 2015-09-04]. (ang.).
  56. ↑ Honorary knighthoods awarded 1997–2006. parlament.uk. s. 10. [dostęp 2015-09-30]. (ang.).
  57. ↑ Apdovanotų asmenų duomenų bazė. grybauskaite.is.lt. [dostęp 2011-03-28]. (lit.).
  58. ↑ Kierownictwo MSZ: Włodzimierz Cimoszewicz. msz.gov.pl. [dostęp 2025-07-16].
  59. ↑ 7 grudnia 2017 – Wręczenie Kowadła „Kuźnicy” Premierowi Włodzimierzowi Cimoszewiczowi. kuznica.org.pl, 8 grudnia 2017. [dostęp 2025-08-27].
  60. ↑ Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2021-03-07].
  61. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 32. ISBN 978-83-924991-4-5.
  62. ↑ Włodzimierz Cimoszewicz. fakt.pl. [dostęp 2011-08-13].
  63. ↑ Cimoszewicz Włodzimierz. encyklopedia.puszcza-bialowieska.eu. [dostęp 2022-12-18].
  64. ↑ „Pod jamnikiem załamała się podłoga”. Jak mieszka Cimoszewicz? Galeria. dziennik.pl, 18 stycznia 2014. [dostęp 2022-12-18].
  65. ↑ Anita Werner: Nieoficjalnie. Konstancin-Jeziorna: Pointa, 2012, s. 18. ISBN 978-83-924991-4-5.
  66. ↑ Włodzimierz Cimoszewicz potrącił rowerzystkę. interia.pl, 4 maja 2019. [dostęp 2019-05-04].
  67. ↑ Włodzimierz Cimoszewicz: Dzięki wspaniałym lekarzom pozbyłem się raka. wprost.pl, 11 grudnia 2019. [dostęp 2020-04-06].
Działalność polityczna Włodzimierza Cimoszewicza
Premierzy Polski
  • od listopada 1918 (po odzyskaniu niepodległości jako republika)
II Rzeczpospolita
(1918–1939)
Prezydent Ministrów
Rząd RP na uchodźstwie
(1939–1990)
RP/Polska Rzeczpospolita Ludowa
(1944–1989)
III Rzeczpospolita
(od 1989)
Wicepremierzy Polski
II Rzeczpospolita
Wiceprezydenci Ministrów
Rząd RP na uchodźstwie (1939–1990)
RP/Polska Rzeczpospolita Ludowa
(1944–1989)
III Rzeczpospolita
(od 1989)
Marszałkowie Sejmu Polskiego
  • od 1918 (po odzyskaniu niepodległości)
II Rzeczpospolita
(1918–1939)
Polska Ludowa
(1945–1989)
III Rzeczpospolita
(od 1989)

Godło Polski

Prezydium II kadencji Sejmu RP
  • od 14 października 1993 do 19 października 1997
Marszałek Sejmu
Wicemarszałkowie
Prezydium IV kadencji Sejmu RP
  • od 19 października 2001 do 18 października 2005
Marszałek Sejmu
Wicemarszałkowie
Wicemarszałkowie Sejmu
Sejm II RP
Sejm RP/PRL
Sejm III RP
Rząd Waldemara Pawlaka (1993–1995)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

  • kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
Rząd Włodzimierza Cimoszewicza (1996–1997)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

  • kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
Rząd Leszka Millera (2001–2004)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

  • kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
Pierwszy rząd Marka Belki (2004)
W dniu zaprzysiężenia

Drugi rząd Marka Belki (2004–2005)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

  • kursywa – ministrowie, którzy pełnili funkcję do końca istnienia rządu
Ministrowie sprawiedliwości III Rzeczypospolitej

Godło Polski

Ministrowie spraw zagranicznych Polski
  • od listopada 1918 (po odzyskaniu niepodległości jako republika)
II RP
RP/PRL
III RP
Przewodniczący Komisji Spraw Zagranicznych w Senacie

Zdjęcie Senatu

Przewodniczący Komitetu Integracji Europejskiej

Godło Polski

Prokuratorzy generalni PRL i III RP
Polska Rzeczpospolita Ludowa
III Rzeczpospolita
Przewodniczący klubu parlamentarnego SLD/NL
Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Włodzimierz_Cimoszewicz&oldid=79285584”