Włodzimierz Czerkawski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy polskiego ekonomisty. Zobacz też: Władimir Czerkaskij.

Włodzimierz Aleksander Czerkawski (ur. 17 lutego 1866 w Bursztynie, zm. 18 grudnia 1913 w Krakowie) – polski ekonomista, statystyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny szlacheckiej, był synem Józefa i Joanny z Ritterów.

Ukończył gimnazjum w Rzeszowie (1885), następnie studiował ekonomię na Uniwersytecie Lwowskim (1885-1886) i Jagiellońskim (1886-1889).

W 1890 obronił doktorat praw na UJ, uzupełniał studia na uniwersytetach w Berlinie i Paryżu (1891-1892).

W 1893 przedstawił na UJ pracę habilitacyjną Teorya czystego dochodu z ziemi i został zatrudniony na uczelni jako docent w Katedrze Ekonomii Politycznej i Statystyki; w 1897 mianowany profesorem nadzwyczajnym, objął kierownictwo Katedry (które pełnił do końca życia).

W 1906 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego, w roku akademickim 1909/1910 był dziekanem Wydziału Prawa.

W 1910 został wybrany na członka AU, pracował nad powołaniem Komisji Statystycznej AU w Krakowie.

Z Michałem Rostworowskim założył katolicką partię ludową.

Do grona jego uczniów zaliczali się Adam Alojzy Krzyżanowski, Roman Rybarski, Edward Strasburger, Edward Taylor.

Charakterystyka twórczości[edytuj | edytuj kod]

Zajmował się ekonomią polityczną, statystyką, polityką agrarną, skarbowością, demografią, socjologią. Dokonał reformy pojęcia potrzeb ekonomii, dzieląc je na ogólne i klasowe.

W pracy Polityka ekonomiczna (1905, z Józefem Milewskim) dał syntetyczne opracowanie zagadnień dobrobytu, komunikacji, ubezpieczeń, polityki przemysłowej i kwestii robotniczej w aspekcie ekonomii; szczególnie wiele uwagi poświęcił problemowi dobrobytu. Wykazał, że wielka własność podnosi z jednej strony bogactwo narodowe, ale jednocześnie przyczynia się do pogorszenia sytuacji klasy robotniczej.

Interesował się problemem wynaradawiania Polaków na emigracji w USA, Niemczech, Wielkiej Brytanii i Brazylii; jako przyczynę tego zjawiska podawał brak jednostek wykształconych, brak wpływu na sprawy polityczne i brak własnych organizacji.

Najważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Ruch społeczny a socjalizm (1891)
  • Statystyka parcelacyi w Austrii (1891)
  • O znaczeniu większych gospodarstw w ekonomii społecznej (1896)
  • Wielkie gospodarstwa – ich istota i znaczenie (1896)
  • Naczelne zasady organizacji gospodarstwa społecznego (1898)
  • Rezultaty podatku osobisto-dochodowego w Austrii w roku 1898 (1900)
  • Badania nad ilością Polaków i o ich ugrupowaniu w krajach zagranicznych (1902)
  • Ludność Galicji Wschodniej według wyznania i narodowości (1903)
  • Polityka ekonomiczna (1905, 2 tomy, z J. Milewskim)
  • Drożyzna (1912)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Biogramy uczonych polskich, Część I: Nauki społeczne, zeszyt 1: A-J, Wrocław 1983