Włodzimierz Kierp

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Kierp
Владимир Мартынович Керп
generał-major generał-major
Data i miejsce urodzenia 8 czerwca 1903
?
Data i miejsce śmierci 1980
Widnoje
Przebieg służby
Siły zbrojne Red star.svg Armia Czerwona
Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Red star.svg Armia Czerwona
Jednostki 5 Brygada Artylerii Ciężkiej
Oficerska Szkoła Artylerii
7 Łużycka Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca dywizji
Główne wojny i bitwy Wojna zimowa
Wielka wojna ojczyźniana
Odznaczenia
Order Czerwonego Sztandaru Order Suworowa II klasy (ZSRR) Order Czerwonej Gwiazdy
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Krzyża Grunwaldu III klasy Złoty Krzyż Zasługi

Włodzimierz Kierp (Владимир Мартынович Керп – ur. 8 czerwca 1903 w Gałoszewie k. Orszy, zm. 30 stycznia 1980) – generał-major Armii Czerwonej i generał brygady Wojska Polskiego.

Pochodził z polskiej rodziny osiadłej w guberni witebskiej. Od stycznia 1923 w Armii Czerwonej, w 1928 ukończył Oficerską Szkołę Artylerii im. Krasina w Moskwie, pełnił różne funkcje sztabowe i dowódcze. W 1940 wziął udział w agresji na Finlandię. W czasie wielkiej wojny ojczyźnianej między innymi dowodził 1 Kijowską Brygadą Artylerii Armat Gwardii. 15 kwietnia 1944 odkomenderowany do Wojska Polskiego w stopniu pułkownika i wyznaczony na stanowisko dowódcy 5 Brygady Artylerii Ciężkiej. 3 listopada 1944 awansowany na generała brygady. Przeszedł szlak bojowy z 1 Armią WP. Podczas walk sześciokrotnie ranny. Po zakończeniu wojny został komendantem Oficerskiej Szkoły Artylerii Nr 1 w Chełmie. Od 1 kwietnia do 15 lipca 1946 był dowódcą 7 Łużyckiej Dywizji Piechoty. 30 maja 1946 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za „pełną poświęcenia pracę w akcji siewnej”[1].

Był przewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu Bezpieczeństwa w Katowicach[2]. 30 sierpnia 1946 powrócił do ZSRR.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1946 r. nr 107, poz. 200.
  2. Bohdan Urbankowski, Czerwona msza, czyli uśmiech Stalina, t. I, Warszawa 1998, s. 631.
  3. Uchwałą Prezydium Krajowej Rady Narodowej z 11 maja 1945 za bohaterskie czyny i dzielne zachowanie się w walce z niemieckim najeźdźcą. Odznaczenia Generałów Wojska Polskiego przez Prezydium Krajowej Rady Narodowej. „Polska Zbrojna”, s. 1, 12 maja 1945.  Por. Kazimierz Konieczny, Henryk Wiewióra: Karol Świerczewski Walter. Zbiory Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. Warszawa: Wydawnictwo „Nasza Księgarnia”, 1971, s. 263.
  4. M.P. z 1946 r. nr 107, poz. 200.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk P. Kosk, Generalicja polska, t. I, Pruszków 1998.
  • Janusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. II: I-M, Toruń 2010, s. 163–165.