Włodzimierz Kodrębski (komandor porucznik)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Kodrębski
komandor porucznik komandor porucznik
Data i miejsce urodzenia 10 listopada 1900
Tarnów
Data i miejsce śmierci 23 września 1948
Wielka Brytania
Przebieg służby
Lata służby 1918–1947
Siły zbrojne Naval Ensign of Poland2.svg Marynarka Wojenna (II RP)
Naval Ensign of Poland2.svg Polska Marynarka Wojenna
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Srebrny Krzyż Zasługi Order Imperium Brytyjskiego od 1936 (wojskowy)

Włodzimierz Andrzej Kodrębski-Poraj (ur. 10 listopada 1900 w Tarnowie, zm. 23 września 1948 w Wielkiej Brytanii) – polski wojskowy, oficer Marynarki Wojennej, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej, w okresie międzywojennym dowódca między innymi torpedowców „Ślązak” i „Mazur” oraz niszczycieli „Wicher”, „Burza” i „Błyskawica”, we wrześniu 1939 roku przepłynął na tym ostatnim do Wielkiej Brytanii, pełnił różne funkcje sztabowe, w tym szefa Sztabu Kierownictwa Marynarki Wojennej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodzony w Tarnowie, wychowywał się w Ciężkowicach, ukończył gimnazjum benedyktynów w Melku. W 1915 roku wstąpił do austriackiej Marine-Akademie w Braunau. Był absolwentem Akademii Marynarki Wojennej w Fiume i jednym z twórców polskiej Marynarki Wojennej po 1918 (jego nazwisko zostało wymienione na tablicy pamiątkowej, ustanowionej w 2010 w siedzibie Dowództwa Marynarki Wojennej RP)[1]. W listopadzie 1918 roku powrócił do Polski i zgłosił się ochotniczo do Wojska Polskiego.

Jako były oficer c. i k. armii został zatwierdzony do stopnia podporucznika[2]. Został przydzielony do Sekcji Morskiej Ministerstwa Spraw Wojskowych, 12 stycznia 1919 roku promowany na stopień podporucznika marynarki. Jako oficer Batalionu Morskiego uczestniczył w zaślubinach z morzem w lutym 1920 roku, a od czerwca brał udział w walkach z bolszewikami nad Wisłą. W listopadzie został oficerem flagowym Dywizjonu Torpedowców, wyjechał do Wielkiej Brytanii z załogami obejmowanych okrętów. Awansowany na stopień porucznika marynarki ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923 był oficerem ORP „Mazur” w składzie Dywizjonu Torpedowców[5]. W latach 1924–1925 dowodził monitorem rzecznym „Toruń” w II grupie monitorów Flotylli Pińskiej[6]. W tym czasie został awansowany na stopień kapitana marynarki ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924[7]

W latach 1925–1927 odbył kurs dla oficerów torpedowych i staż okrętowy we Francji. Po powrocie pełnił funkcję szefa służby broni podwodnej portu wojennego w Gdyni, następnie dowódcy torpedowca „Ślązak” i oficera broni podwodnej Dywizjonu Torpedowców. W 1930 roku dowodził torpedowcem „Mazur”, eskortując prezydenta Mościckiego podczas jego wizyty w Tallinnie. Został awansowany na stopień komandora podporucznika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932[8]. Był dowódcą Dywizjonu Szkolnego i wykładowcą na kursach oficerskich. Po okresie służby sztabowej, od 1 kwietnia 1933 roku dowodził niszczycielem „Wicher”, następnie był szefem Biura Organizacyjnego i Biura Sygnałowego w Kierownictwie Marynarki Wojennej. W latach 1936–1937 dowodził niszczycielem „Burza”, a od stycznia 1938 roku „Błyskawicą”. 19 marca tegoż roku został awansowany do stopnia komandora porucznika. Był żeglarzem, w 1935 roku na jachcie „Junak” przewodniczył polskiej ekipie żeglarskiej na regatach w Kilonii, opracował nowy słownik żeglarski i współredagował przygotowywany przez Polską Akademię Umiejętności pięciojęzyczny słownik morski.

30 sierpnia 1939 roku, jako dowódca „Błyskawicy”, wykonując plan Peking odpłynął do Wielkiej Brytanii. Po pierwszych patrolach wykonywanych wspólnie z Royal Navy, z powodu kłopotów zdrowotnych, złożył rezygnację ze stanowiska. Tymczasowo dowodził okrętem bazą „Gdynia”, był kierownikiem Biura Historycznego Marynarki Wojennej, następnie został komendantem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej. W 1942 roku pełnił między innymi obowiązki komendanta Komendy Morskiej „Północ”, a od października był szefem Sztabu Kierownictwa Marynarki Wojennej. W styczniu 1944 roku został szefem Biura Studiów KMW. Zdemobilizowany w 1947 roku, pozostał w Wielkiej Brytanii. Zmarł w roku następnym i został pochowany na cmentarzu w Wrexham.

Był odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych (przed 1923), Srebrnym Krzyżem Zasługi (przed 1932) i Orderem Imperium Brytyjskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]