Włodzimierz Ostapowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włodzimierz Ostapowicz
Ilustracja
podpułkownik podpułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 czerwca 1907
Stanisławów, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 18 listopada 1979
Wrocław, Polska
Przebieg służby
Lata służby 1943-1955
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg ludowe Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny”

Włodzimierz Ostapowicz (ur. 16 czerwca 1907 w Stanisławowie, zm. 18 listopada 1979 we Wrocławiu) – polski prawnik, działacz komunistyczny, sędzia wojskowy odpowiedzialny za wydawanie wyroków śmierci na żołnierzy i działaczy podziemia antykomunistycznego i niepodległościowego. Adwokat.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Szymona, w 1930 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i został praktykantem w Sądzie Grodzkim, a w 1931 w Sądzie Okręgowym w Stanisławowie. W 1931 wstąpił do KPZU. Wiceprezes Stowarzyszenia Aplikantów Adwokackich w Stanisławowie i aplikant adwokacki w kancelarii, od 1936 pracował jako adwokat. 22 IX 1939 po zajęciu Stanisławowa przez Armię Czerwoną został p.o. sekretarza Tymczasowego Kierownictwa miasta Stanisławów (do 10 X 1939), następnie do 15 XII 1939 był sekretarzem Rejonowego Oddziału Ziemskiego w Stanisławowie. 16 XII 1939 - 2 VII 1941 kierownik Oddziału Ogólnego Rejonowego Komitetu Wykonawczego w Stanisławowie, po ataku Niemiec na ZSRR ewakuowany w głąb ZSRR. Szeregowy 750. batalionu budowlanego (tzw. strojbatalionu) w Saratowie od lipca 1941 do lipca 1942, potem do grudnia 1942 pracował w Oddziale Komunalnym "Strojgazu" w Gorkim. Robotnik w jednym z "Chłopzagotpunktów" w Laiszy (Uzbecka Socjalistyczna Republika Radziecka), w 1943 zgłosił się do LWP i 8 VI został szeregowym 8. kompanii 1. pp 1 DP im. T. Kościuszki. Od 11 VI 1943 zastępca dowódcy kompanii ds. oświatowych 1 pp, od 26 VIII 1943 starszy pisarz Sztabu Kwatermistrzostwa 1. Korpusu PSZ w ZSRR. XII 1943 został zastępcą dowódcy 1. batalionu 6. pp ds. polityczno-wychowawczych, a 12 VII 1944 członkiem Sądu Polowego 2 DP im. J.H. Dąbrowskiego; od 13 III 1945 szef tego Sądu. 1 VI 1946 został szefem Wojskowego Sądu Rejonowego (WSR) w Białymstoku (w tym czasie był również delegowany na stanowisko przewodniczącego Wydziału ds. Doraźnych Sądu Okręgowego w Białymstoku), w marcu 1947 przeniesiony do pracy w Departamencie Personalnym MON, gdzie był m.in. kierownikiem Sekcji 2 Wydziału IV, Sekcji 3 Wydziału I i Sekcji 3 Wydziału III. W 1947 mianowany podpułkownikiem. Od 10 IX 1948 szef Wojskowego Sądu Okręgowego (WSO) nr I w Warszawie, od 7 X 1950 do 12 VIII 1955 szef WSR we Wrocławiu. 29 VIII 1955 zwolniony ze służby wojskowej, pracował jako adwokat we Wrocławiu. Aktywny działacz Komitetu Dzielnicowego PZPR Wrocław-Stare Miasto.

W 1946 skazał na śmierć działaczy AK i WiN Franciszka Sowulewskiego, Aleksandra Rybnika i Mariana Piekarskiego; zostali oni straceni 11 IX 1946. Łącznie od lipca 1944 do lipca 1955 skazał na śmierć 116 osób.

Pochowany na Cmentarzu Osobowickim.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]