Włodzimierz Pawluczuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Włodzimierz Pawluczuk (ur. 1934 w Rybołach) – antropolog, religioznawca, profesor nauk humanistycznych, nauczyciel akademicki Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu w Białymstoku i Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Białymstoku[1]. Badacz kultury ludowej, publicysta, pisarz. Jest autorem 15 książek oraz ponad 100 artykułów.

Biogram[edytuj | edytuj kod]

Rozpoczął swoją karierę naukową na Uniwersytecie Warszawskim, studiując socjologię. Pierwszym promotorem jego rozprawy doktorskiej został prof. Zygmunt Bauman, który w 1968 roku w wyniku represji politycznych został usunięty z UW i musiał opuścić kraj. Funkcję promotora przejęła prof. Maria Ossowska. W 1970 Pawluczuk uzyskał stopień doktora na podstawie pracy doktorskiej pt. Światopogląd jednostki w warunkach rozpadu tradycyjnych społeczności terytorialnych.[2]

W latach 1972–1978 pracował w Ośrodku Badań Naukowych w Białymstoku. Równocześnie kontynuował działalność naukową, uzyskując stopień doktora habilitowanego w 1977 na Uniwersytecie Wrocławskim na podstawie rozprawy: Osobowość ludzka wobec antynomii kultury i cywilizacji. Została ona w 1978 opublikowana przez Państwowy Instytut Wydawniczy pod tytułem Żywioł i forma. Wstęp do badań nad kulturą współczesną" w ramach serii wydawniczej Biblioteka Myśli Współczesnej.

W 1980 został dyrektorem Międzyuczelnianego Instytutu Nauk Społecznych Szkolnictwa Artystycznego w Warszawie. Od października 1982 rozpoczął pracę w Instytucie Religioznawstwa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1984–1986 pełnił funkcję wicedyrektora tego Instytutu, a w latach 1986–1993 funkcję dyrektora. Tytuł profesora uzyskał w 1994[1]. Starszy wykładowca w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Krakowie w latach 1990–1992 oraz dyrektor Instytutu Socjologii Uniwersytetu w Białymstoku w latach 2005–2006.

Członek Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów kadencji 2003–2006 oraz Komitetu Nauk o Kulturze PAN w latach 2007–2010. Od 2015 Profesor Senior na Uniwersytecie w Białymstoku.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora uzyskała w 2011 Dominika Motak[3].

Praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Głównym problemem badawczym Pawluczuka jest sytuacja człowieka w warunkach kryzysu kultury, czy też całkowitego jej rozpadu, jak w przypadku społeczności tradycyjnych, a także życia religijnego w perspektywie codzienności. W początkach swej działalności naukowej zajmował się tymi problemami na przykładzie społeczności prawosławnych wschodniej Białostocczyzny, później analizował je na przykładzie współczesnej Ukrainy. Jest też autorem prac o zjawiskach kryzysu w cywilizacji Zachodu. W pracy Potoczność i transcendencja przedstawił koncepcję „morfologii codzienności”, a zwłaszcza obecności doświadczeń transcendencji w warunkach codzienności. Ideę tę rozwinął w kolejnych swoich książkach: Wiara a życie codzienne i Sposób bycia jako rodzaj wiary .

Działalność pozanaukowa[edytuj | edytuj kod]

Oprócz pracy naukowej zajmuje się publicystyką i reportażem. W 1974 opublikował w Wydawnictwie Literackim książkę pod tytułem Wierszalin. Reportaż o końcu świata, która stała się podstawą przedstawienia w Teatrze "Wierszalin" w Supraślu pod tym samym tytułem[4] oraz filmu Krzysztofa Wojciechowskiego Historia o proroku Eliaszu z Wierszalina[5][6].

Poza Wierszalinem Pawluczuk opublikował w 2005 powieść pt. Judasz, za którą otrzymał między innymi nagrodę im. Kazaneckiego[5] oraz nagrodę im. Hulewicza za "nauczanie filozofii człowieka na polsko-białorusko-ukraińskim pograniczu"[7].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Światopogląd jednostki w warunkach rozpadu społeczności tradycyjnej, wyd. Państwowe Wydawnictwo Naukowe (1972)
  • Wierszalin. Reportaż o końcu świata, wyd. Wydawnictwo Literackie (1974)
  • Naprawianie świata, wyd. Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza(1978)
  • Żywioł i forma. Wstęp do badań empirycznych nad kulturą współczesną, wyd. Państwowy Instytut Wydawniczy (1978)
  • Zdarzenia, wyd. Pojezierze (1980)
  • Wiara a życie codzienne, wyd. Miniatura (1990)
  • Sposób bycia jako rodzaj wiary, wyd. Uniwersytet Jagielloński (1991)
  • Potoczność i transcendencja, wyd. Nomos (1994)
  • Ukraina – polityka i mistyka wyd. Nomos (1998)
  • Wierszalin. Reportaż o końcu świata trzydzieści lat później, wyd. Kartki (1999)
  • Judasz, wyd. WAB (2004)
  • Wprowadzenie do teorii cywilizacji. Cz. 1. Systemy teoretyczne, wyd. Wyższa Szkoła Ekonomiczna Białystok (2008)
  • Miłość ponowoczesna, wyd. Stopka (2005)
  • Wierszalin. Reportaż o końcu świata (wydanie albumowe), wyd. Supraśl (2008)
  • Oblicza Wiary, wyd. Nomos (2014)

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Nagrody[edytuj | edytuj kod]

  • Nagroda Klubu Dziennikarzy Naukowych za rok 1978, maj 1979
  • Nagorda Ministra Kultury i Sztuki. Dyplom Honorowy dla Włodzimierza Pawluczuka za wybitne osiągnięcia w upowszechnianiu kultury – 18.09.1974.
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki za szczególne osiągnięcia w dziedzinie dydaktyczno-wychowawczej – 14.10.1978.
  • Nagroda Ministra Kultury i Sztuki I stopniała szczególne osiągnięcia w wydaniu książki pt. Żywioł i Forma – 29.09.1979.
  • Nagroda Literacka im.Stanisława Piętaka za tom esejów Żywioł i forma” – 3.06.1980.
  • Nagroda rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego „Za wybitne osiągnięcia naukowe, tj. za książkę  Sposób bycia jako rodzaj wiary – 34.11.1993.
  • Nagroda Jubileuszowa Rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego – 1997
  • Nagroda rektora Uniwersytetu w Białymstoku „za pracę naukową i działalność organizacyjną” – 10.10.2003.
  • Nagroda im. Kazaneckiego za książkę "Judasz" – 2004.
  • Tytuł „Zasłużony dla Uniwersytetu” nadany przez Senat Uniwersytetu w Białymstoku – 23.05.2007
  • Nagroda im. Witolda Hulewicza, Warszawa 15 grudnia 2007

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Włodzimierz Pawluczuk w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).
  2. Doktoraty, 1970. uw.edu.pl. [dostęp 2015-08-30].
  3. dr hab. Dominika Motak. nauka-polska.pl. [dostęp 2018-03-02].
  4. Wierszalin. Reportaż o końcu świata. Teatr "Wierszalin" w Supraślu. [dostęp 2015-08-30].
  5. a b 2004: Włodzimierz Pawluczuk. W: Nagroda im. Wiesława Kazaneckiego. Dotychczasowi laureaci [on-line]. www.wieslaw-kazanecki.pl. [dostęp 2015-08-30].
  6. Włodzimierz Pawluczuk. 2004-03-04. [dostęp 2015-08-30].
  7. Prof. Pawluczuk laureatem nagrody im. Hulewicza. www.wrotapodlasia.pl, 2007-12-24. [dostęp 2015-08-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]