Włodzimierz Piotrowski (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Włodzimierz Piotrowski (ur. 14 lutego 1922 w Łęczycy, zm. 2 sierpnia 1983 w Wałbrzychu) – polski poeta, prozaik i publicysta.

Ukończył Wydział Prawno-Ekonomiczny Uniwersytetu Łódzkiego. Debiutował jako poeta w 1939 roku na łamach prasy. W okresie okupacji służył w Armii Krajowej. W latach 1953-1955 był kierownikiem Domu Kultury w Łęczycy. W latach 1953-1958 był redaktorem czasopisma "Ziemia Łęczycka". Od 1962 roku mieszkał w Wałbrzychu.

Twórczość[edytuj]

  • Progi niepokoju
  • Dole i niedole diabła Boruty
  • Etiuda na len z towarzyszeniem wiatru
  • Odnajdywanie siebie
  • Pieśni miłosne
  • Opowieści z lechickich pól

Bibliografia[edytuj]

  • Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.