Włodzimierz Szaranowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Włodzimierz Szaranowicz
Ilustracja
Włodzimierz Szaranowicz (2007)
Data i miejsce urodzenia 21 marca 1949
Warszawa
Zawód dziennikarz sportowy
Pracodawca Polskie Radio (1976–1983?)
Telewizja Polska (od 1977)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Włodzimierz Szaranowicz (ur. 21 marca 1949 w Warszawie jako Vladimir Šaranović[a][1]) – polski dziennikarz radiowo-telewizyjny, prezenter i komentator sportowy pochodzenia czarnogórskiego. Od 1976 związany z Polskim Radiem, od 1977 z Telewizją Polską. Koszykarz, pedagog i trener, absolwent Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, dyrektor TVP Sport (od 2009). Kawaler Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski[2].

W swojej karierze sprawozdawcy sportowego był osiemnaście razy akredytowany na letnie i zimowe igrzyska olimpijskie[3] (od igrzysk w Moskwie w 1980 do igrzysk w Rio de Janeiro w 2016)[4], co stawia go pod tym względem na pierwszym miejscu wśród wszystkich polskich dziennikarzy sportowych i w czołówce światowej listy[5].

Pochodzenie i młodzieńcze lata[edytuj]

Jest synem czarnogórskich emigrantów z Jugosławii[6]. Jego matka pochodziła z Cetynii, ojciec wywodził się ze znanego rodu Šaranovićów z okolic Podgoricy[7]; w czasie wojny był partyzantem i trafił do jenieckiego obozu we Włoszech[6]. Matka Włodzimierza również przebywała w jenieckim obozie na Bałkanach. Po wojnie Šaranović studiował prawo, uczył się też na Akademii Wojskowej. Pracował w placówce dyplomatycznej w Pradze, a później w Warszawie, gdzie w Ministerstwie Spraw Zagranicznych poznał przyszłą żonę. W 1948 w Jugosławii rozpoczęły się czystki dotyczące byłych partyzantów. Šaranović otrzymał już nominację na ambasadora w Rzymie, ale w ojczyźnie mogło też czekać na niego więzienie. Ostatecznie wraz z żoną pozostał w Polsce[6]. W 1949 na świat przyszedł ich syn Vladimir, długo wstydzący się swojej etnicznej inności. Odmawiał rodzicom rozmawiania po serbsku i używał polskiego imienia Włodzimierz. Kraj przodków odwiedził po raz pierwszy w wieku 21 lat, biorąc udział w pogrzebie swego stryja i niespodziewanie wygłaszając przemowę po serbsku[6]. Poznał też wtedy swojego kuzyna Slobodana, z którym połączyła go bardzo mocna więź – dopiero po jego śmierci spolszczył w 2010 swoje nazwisko[6]. Rodzice Szaranowicza nigdy nie zdecydowali się na podróż do Jugosławii. Włodzimierz Czarnogórę odwiedzał regularnie. Bardzo mocno przeżył wojnę domową.

Swego czasu brałem na siebie godzenie komentatorów z krajów byłej Jugosławii. Kiedyś to byli przyjaciele, którzy raptem przestali się do siebie odzywać. Rany goiły się wolno, bo niektórzy komentatorzy byli zaangażowani w sprawozdania z kampanii wojennych. Dla jednych byli bohaterami, bo opowiadali o dramatach narodu, dla drugich byli tymi, którzy oskarżali ich naród o zbrodnie. Politycy wywołują wojny, a ludzie cierpią i ponoszą wszystkie konsekwencje. Straty, które poczyniła tamta wojna, są nie do odrobienia przez kilkadziesiąt najbliższych lat. Sprawa Kosowa i Kosowian to jest rzecz, o której się nawet nie mówi. Absolutny temat tabu. Do dziś jest niezabliźnioną, najżywszą raną.

— Włodzimierz Szaranowicz, [6]

W dzieciństwie mieszkał na Saskiej Kępie, później wraz z rodziną przeniósł się na Muranów[1]. Jego młodszy brat Czedomir po ukończeniu studiów w Polsce wyjechał w 1979 do USA[6]. Włodzimierz ukończył L Liceum Ogólnokształcące im. Ruy Barbosy w Warszawie. Z kolegami ze szkoły i podwórka uprawiał wiele sportów.

Kariera sportowa[edytuj]

Decyzję o wyborze sportu jako swej drogi życiowej podjął po zwycięstwie Zdzisława Krzyszkowiaka na igrzyskach w Rzymie w 1960. Ukończył warszawską AWF na specjalizacji koszykówki (miał zajęcia m.in. z Walentym Kłyszejką) i uzyskał dyplom trenera drugiej klasy[3]. Pracował jako nauczyciel wychowania fizycznego w Aninie i w Szkole Podstawowej nr 138 w Międzylesiu. Tam, z grupą dziewcząt z piątej klasy i z pobliskiego klasztornego domu dziecka, wygrał koszykarką olimpiadę warszawską. Wśród jego zawodniczek była Alicja Szczęsna, późniejsza żona Macieja i matka Wojciecha[6]. Na AWF spikerował na meczach koszykówki, siatkówki i piłki ręcznej.

Jeszcze w liceum, grając w koszykówkę (na pozycji rozgrywającego), zdobył ze swoją drużyną wiele medali rozgrywek młodzieżowych. Na studiach występował w barwach AZS Warszawa. Sportową karierę zakończył w wyniku wypadku podczas jazdy na nartach w Sudetach, gdy zahaczył o korzeń ukryty pod śniegiem. Sytuacja była na tyle poważna, że nieomal skończyłoby się amputacją[8]. Noga, w której zbierała się ropa, goiła się trzy lata, stwierdzono ponadto staw rzekomy. Zrost zaczął następować dopiero po spadnięciu Szaranowicza ze schodów, uderzeniu z całej siły nogą o ścianę i jej ponownym złamaniu[6]. Później często doznawał kolejnych kontuzji, a do wyczynowego sportu nigdy nie powrócił.

Planował rozpocząć karierę naukową i szerzyć wiedzę o historii sportu. Zamiast tego dwukrotnie wyjeżdżał do Szwecji, a także do Anglii. Pracował jako sprzedawca obrazków, sprzątacz w parku zabaw Liseberg i barman w Swiss Cottage[6].

Kariera radiowa[edytuj]

W 1976 razem z Dariuszem Szpakowskim i Henrykiem Urbasiem został przyjęty do pracy na etacie w Polskim Radiu[9], gdzie pracowała już jego matka (jako inspektor programowy)[6]. Ich nauczycielami radiowej profesji byli Bohdan Tomaszewski i Bogdan Tuszyński, wymowy uczył natomiast Gustaw Holoubek[10].

W 1978 relacjonował dla radia mistrzostwa świata w boksie w Belgradzie[11]. W 1980 komentował igrzyska w Moskwie (m.in. szermierkę). Na radiowej antenie prowadził m.in. Gimnastykę poranną[12] i Kronikę sportową[13].

Kariera telewizyjna[edytuj]

Debiut w Telewizji Polskiej zaliczył w lutym 1977[14], kiedy zastąpił Tomasza Hopfera w magazynie dla dzieci i młodzieży Teleranek[15]. Przez kilka lat prowadził w nim cykl Gawędy sportowe[16]. Na stałe do TVP przeniósł się w 1983[3].

Na antenie TVP wielokrotnie był gospodarzem czy gościem studio przy różnej rangi wydarzeniach sportowych. Prowadził też m.in. Studio Sport, programy Sportowa niedziela i Sportowa sobota. Przekazywał telewidzom relacje z wielu dyscyplin. Na początku komentował kolarstwo, później również pływanie[3], piłkę nożną (m.in. Euro 2000) i ręczną, siatkówkę i boks. Najczęściej jednak do kabiny komentatorskiej zasiada przy okazji rozgrywania zawodów lekkoatletycznych (wielokrotnie mistrzostwa świata) i narciarskich, ze szczególnym uwzględnieniem skoków narciarskich. Regularnie komentuje również ceremonie otwarcia i zamknięcia kolejnych igrzysk olimpijskich. Jedynymi igrzyskami, na jakich go zabrakło od momentu debiutu były igrzyska w Los Angeles w 1984[3].

Mam mistyczny stosunek do igrzysk. To jedne z tych wartości, których trzeba bronić. Jest rodzaj humanizmu olimpijskiego, który niesie takie przesłania, które są ponadczasowe. To spotkania na otwartym stadionie niezależnie od rasy, płci, narodowości, wieku. MKOl potrafi robić bardzo ważne dla współczesnego świata gesty. Ktoś powie, że to naiwne, bo świat jest dziś brutalny, ale my wciąż marzymy o świecie idealnym. Nie chcemy go takim, jakim jest w wielu przypadkach.

— Włodzimierz Szaranowicz, [3]

W pierwszej połowie lat 90. wylansował modę na koszykówkę w Polsce[3], wtedy bowiem TVP rozpoczęła regularne transmitowanie spotkań ligi NBA. Szaranowicz komentował je razem z Ryszardem Łabędziem, a każdą transmisję zaczynał od charakterystycznego zawołania Hej, hej, tu NBA. Telewizyjna widownia tych spotkań sięgała niekiedy kilku milionów widzów[17]. Jeszcze większą popularnością cieszyły się dekadę później ekspresywnie komentowane przez Szaranowicza transmisje zawodów Pucharu Świata w skokach narciarskich[18]. Sukcesy Adama Małysza spowodowały zjawisko Małyszomanii, zaś relacje z występów najpierw jego, a potem Kamila Stocha w szczytowych momentach były śledzone w TVP nawet przez kilkanaście milionów widzów[19][20]. Po ostatnim w karierze skoku Małysza na mistrzostwach świata w 2011 Szaranowicz rozpłakał się na antenie[21].

Już nie będzie Adama Małysza na następnych mistrzostwach świata. Pożegnanie Adama Małysza z mistrzostwami świata. (...) Kilkanaście lat startów. Fenomen sportowy. Powtarzalność sukcesów przez lata, przez dekadę, a przecież pierwsze zwycięstwo w Holmenkollen odniósł tu, na tej skoczni jako osiemnastolatek i było to przecież piętnaście lat temu. Coś niewiarygodnego. Co tydzień siadaliśmy, jak do telenoweli, żeby oglądać tę rywalizację. Fenomen socjologiczny! Ileż rzeczy można było mu przypisać podczas tej kariery? Że można w życiu wygrać ewidentnie bez układów. Że jest człowiekiem rzetelnym, solidnym, posłańcem wielkich wiadomości, wielkiej nadziei. Zaczynał jako idol kryzysowy, który miał nas prowadzić jako ambasador wspaniałego skoku cywilizacyjnego do Europy. Fenomen społeczny. Przecież my, dzięki tym transmisjom, żyliśmy życiem zastępczym. Był powodem ogromnej zbiorowej radości. Dał nam wiele. Bardzo wiele... (...) Ten fenomen popularności – 14,5 miliona, rekordowa telewizyjna widownia, kiedy zdobywał srebrny medal w Salt Lake City. Trzynaście przeszło milionów – Puchar Świata w Zakopanem. To jego ostatnie zwycięstwo i ta wielka radość nas, ludzi, którzy go oglądaliśmy. Państwo przed ekranami krzycząc, skacząc... Ja także krzycząc, skacząc... Po prostu... Było pięknie i coś się niewątpliwie zamknęło, ale miejmy nadzieję, że w sporcie będzie jakaś próba kontynuacji.

— Włodzimierz Szaranowicz, [21]
Szaranowicz (pierwszy z lewej) na koncercie inaugurującym jesienną ramówkę TVP, 30 sierpnia 2009

Do 2009 był jednym z prowadzących magazyn poranny Pytanie na śniadanie w TVP2[22], natomiast w latach 2007–2008 zasiadał w jury programu rozrywkowego Gwiazdy tańczą na lodzie w tej samej stacji[23].

Dyrektor TVP Sport[edytuj]

12 listopada 2009 został dyrektorem kanału TVP Sport. Tym samym, od tego momentu jest również szefem sportu w Telewizji Polskiej[24].

Obowiązki zawodowe i postępujące z wiekiem problemy zdrowotne sprawiły, że Szaranowicz zaczął ograniczać swoją aktywność sportową[6].

Sport ma swoją cenę i zawsze brałem to pod uwagę. Ból fizyczny można znieść. Bardziej bolesna jest świadomość, że nie można ćwiczyć. Od pewnego czasu mam problem zdrowotny, który bardzo ogranicza moją aktywność. Nie ukrywam, że to dla mnie cios. Radość życia i zdolność przetrwania w najtrudniejszych życiowych sytuacjach, budowałem zawsze na sile fizycznej. Na sporcie. Na zdolności bycia młodym. W wieku 63 lat człowiek może mówić, że czuje się młody. I to jest prawda, jeśli ćwiczy i podtrzymuje dobrą formę. Ale teraz niewiele rzeczy mogę robić.

— Włodzimierz Szaranowicz, [6]

Filmografia[edytuj]

  • Trzy olimpiady (1980) – narrator (głos)
  • Pierwszy medal (1980) – narrator (głos)
  • Flubber (1997) – komentator meczu koszykówki (głos)
  • Złotopolscy (1998) – dziennikarz (odc. 13)
  • Nóż w głowie Dino Baggio (1999) – reporter
  • Kurczak Mały (2005) – komentator sportowy (głos)
  • Faceci do wzięcia (2008) – (odc. 76)
  • Jeż Jerzy (2010) – on sam (głos)

Gry komputerowe[edytuj]

W 2005 razem z Dariuszem Szpakowskim użyczył swojego komentarza polskiej wersji komputerowego symulatora piłkarskiego z serii FIFAFIFA 06[25]. Jego głos nagrano łącznie do trzynastu gier z tej serii (FIFA 06, FIFA 07, 2006 FIFA World Cup, FIFA 08, FIFA 09, FIFA 10, FIFA 11, FIFA 12, UEFA Euro 2012, FIFA 13, FIFA 14, FIFA World i FIFA 15[26]). Od 2015 i gry FIFA 16 komentatorskim partnerem Szpakowskiego jest Jacek Laskowski[27].

Swojego głosu komentatora użyczył również do komputerowych symulatorów skoków narciarskich: Skoki narciarskie 2002: Polskie złoto, Skoki narciarskie 2003: Polski orzeł i Skoki narciarskie 2005, a także w grze wideo Kurczak Mały z 2005[26].

Życie prywatne[edytuj]

Jego żoną jest Magdalena Szaranowicz, z którą ma córkę Martę Szaranowicz-Kusz (socjolożkę z wykształcenia) i dwóch synów, Lukę i Michała[28]. Starszy Luka jest prawnikiem, prowadzi w Dzień Dobry TVN cykl Luka w prawie[29]. Włodzimierz wraz z żoną mieszka w Milanówku pod Warszawą[30].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj]

Uwagi

  1. Imię i nazwisko spolszczył w 2010.

Przypisy

  1. a b kawi: Szaranowicz: Rzuciłem w nauczycielkę kamieniem. se.pl. [dostęp 2016-08-02].
  2. a b Telewizja pozwala przeżywać wielkie chwile. prezydent.pl, 2013-10-07. [dostęp 2016-09-20].
  3. a b c d e f g Robert Zieliński, Tomasz Biliński: Włodzimierz Szaranowicz: To będą moje osiemnaste igrzyska, ale wciąż mam do nich mistyczny stosunek. polskatimes.pl. [dostęp 2016-08-02].
  4. Włodzimierz Szaranowicz. Vancouver 2010 – SPORT.TVP.PL.
  5. Andrzej Gowarzewski, Mundiale z akredytacją, Katowice 2014, s. 355.
  6. a b c d e f g h i j k l m Arkadiusz Bartosiak, Łukasz Klinke: Włodzimierz Szaranowicz. wywiadowcy.pl. [dostęp 2016-08-02].
  7. AZ: Włodzimierz Szaranowicz: Twardziel o miękkim sercu. film.interia.pl. [dostęp 2016-08-02].
  8. kawi: Lekarze chcieli odciąć mi nogę. se.pl. [dostęp 2016-08-02].
  9. Marcin Popko: Nigdy nie powiem, że coś jest „zajebiste” (pol.). poranny.pl. [dostęp 2016-05-05].
  10. Andrzej Dworak: Dariusz Szpakowski: Jestem wrażeniowcem (pol.). polskatimes.pl. [dostęp 2016-05-05].
  11. Wojciech Staszewski: Vladimir na medal. Najpopularniejszy polski komentator sportowy ma bałkańską krew (pol.). newsweek.pl. [dostęp 2016-08-02].
  12. „Nóżka w lewo, nóżka w prawo...” - Gimnastyka poranna. polskieradio.pl. [dostęp 2016-07-23].
  13. 90 lat Polskiego Radia. Dobrze opowiadane audycje sportowe. polskieradio.pl, 2015-04-01. [dostęp 2016-09-20].
  14. a b Szaranowicz szefem sportu w TVP. media2.pl. [dostęp 2016-09-20].
  15. Artur Krasicki: Moja Niedziela – 16 października. tvp.pl. [dostęp 2016-08-02].
  16. „Teleranek”: 40 lat minęło. film.interia.pl. [dostęp 2016-08-02].
  17. Przemysław Gajzler: Amerykańska liga, która opanowała Polskę. eurosport.onet.pl. [dostęp 2016-09-20].
  18. Andrzej Mysiak: Włodzimierz Szaranowicz dyrektorem sportu w TVP!. skokinarciarskie.pl. [dostęp 2016-09-20].
  19. Adam Małysz - król skoczni i telewizyjnych ekranów. tns-global.pl. [dostęp 2016-09-20].
  20. Igrzyska w telewizji. 11,5 mln Polaków oglądało skoki Kamila Stocha!. pomorska.pl. [dostęp 2016-09-20].
  21. a b Tak pożegnał Mistrza. sport.wp.pl. [dostęp 2016-09-20].
  22. Włodzimierz Szaranowicz znika z ‘Pytania na śniadanie’. wirtualnemedia.pl. [dostęp 2016-09-20].
  23. Szaranowicz Włodzimierz. teleshow.wp.pl. [dostęp 2016-09-20].
  24. Szaranowicz szefem sportu w TVP. rozrywka.dziennik.pl. [dostęp 2016-09-20].
  25. luki: Dariusz Szpakowski – fakty i mity (pol.). redlog.pl. [dostęp 2016-09-20].
  26. a b Włodzimierz Szaranowicz (pol.). filmweb.pl. [dostęp 2016-09-20].
  27. Jakub Mejer: Jacek Laskowski zastąpi Włodzimierza Szaranowicza w grze FIFA 2016 (pol.). press.pl. [dostęp 2016-05-05].
  28. MG: Szaranowicz z żoną i córką. Foto. fakt.pl. [dostęp 2016-08-02].
  29. Katarzyna Sobkowicz: Włodzimierz Szaranowicz: Dyrektor liczy medale. wywiady-populada.pl. [dostęp 2016-08-02].
  30. Szaranowicz szefem sportu w TVP. sport.wp.pl. [dostęp 2016-09-20].
  31. Laureaci 1999. telekamery.pl. [dostęp 2016-09-20].
  32. Laureaci 2000. telekamery.pl. [dostęp 2016-09-20].
  33. Laureaci 2008. telekamery.pl. [dostęp 2016-09-20].
  34. Złote Telekamery Tele Tygodnia. telekamery.pl. [dostęp 2016-09-20].
  35. Wiktory 2009 rozdane!. tvp.pl. [dostęp 2016-09-20].

Linki zewnętrzne[edytuj]