Włodzimierz Wnuk

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Włodzimierz Wnuk (ur. 15 maja 1915 w Zakopanem, zm. 7 września 1992) – polski pisarz i publicysta. Syn Jana i Józefy z Krzeptowskich, prawnuk brata Sabały, brat Mieczysława Wnuka, ojciec Joanny Wnuk-Nazarowej, dyrygentki i byłej minister kultury, oraz Witolda Wnuka, twórcy Letniego Festiwalu Jazzowego w Piwnicy pod Baranami[1].

Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza, studiował również filozofię na Uniwersytecie Poznańskim. W latach 1939-1941 więziony w niemieckich obozach koncentracyjnych (Stutthof, Sachsenhausen i Mauthausen-Gusen). Od roku 1943 przebywał w Warszawie: był żołnierzem podziemnej Armii Krajowej, a w roku 1944 wziął udział w powstaniu warszawskim. Od roku 1953 mieszkał w Krakowie. W tym czasie był działaczem Związku Podhalan, a w latach 1973-1979 był też redaktorem naczelnym Podhalanki. Dziennikarz i redaktor Instytutu Wydawniczego PAX. Związany z „Tygodnikiem Powszechnym”. W swoim pisarstwie najczęściej zajmował się historią Podhala i ruchu regionalnego. W 1990 r. otrzymał za całokształt twórczości Literacką Nagrodę Zakopanego. Pochowany został na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem.

Twórczość[edytuj]

  • Z pierwszej linii frontu
  • Obóz kwarantanny
  • Byłem z wami
  • Walka podziemna na szczytach (o podkarpackim ruchu oporu)
  • Górale za wielką wodą
  • Ku Tatrom
  • Moje Podhale
  • Na góralską nutę
  • Obrazki zakopiańskie
  • Szarotki rosną w Chicago
  • Walka podziemia na szczytach
  • Wiosna nad Motławą
  • Związki klubów małopolskich w Ameryce
  • Gawędy skalnego Podhala (antologia)

Przypisy