Włoska Partia Liberalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Włoska Partia Liberalna
Państwo

 Włochy

Lider

Raffaele Costa (ostatni)

Data założenia

1944

Data rozwiązania

1994

Ideologia polityczna

liberalizm

Włoska Partia Liberalna (wł. Partito Liberale Italiano, PLI) – włoska liberalna partia polityczna.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Partia Liberalna działała w okresie przedwojennym, została jednak rozwiązana w czasie dyktatury Benita Mussoliniego. Po upadku reżimu faszystowskiego została reaktywowana[1], wchodząc w 1943 w skład Komitetu Wyzwolenia Narodowego. Formalnie zarejestrowana w 1944. Uczestniczyła w gabinecie tymczasowym, którym kierował Pietro Badoglio, następnie z przerwami w kolejnych rządach do drugiej połowy lat 50. W późniejszych latach z reguły pozostawała w opozycji. Od lat 80. ponownie z reguły współtworzyła koalicje rządowe. W pierwszej połowie lat 90. jej działacze okazali się zamieszani w afery korupcyjne i polityczne (tzw. Tangentopoli), na początku 1994 PLI podjęła decyzję o rozwiązaniu, a wielu jej działaczy zasiliło nowo powstałe ugrupowanie pod nazwą Forza Italia[1].

Liderami PLI w okresie powojennym byli m.in. Benedetto Croce, Bruno Villabruna, Gaetano Martino, Giovanni Malagodi, Agostino Bignardi, Valerio Zanone, Alfredo Biondi, Renato Altissimo i Raffaele Costa. Z ugrupowania wywodziło się dwóch pierwszych prezydentów okresu powojennego: Enrico De Nicola i Luigi Einaudi.

W 2004 Stefano De Luca utworzył nowe ugrupowanie pod nazwą Włoska Partia Liberalna, odwołujące się wprost do historycznej PLI[1].

Wyniki wyborcze[edytuj | edytuj kod]

Wyniki do Izby Deputowanych[2]:

  • 1948: 3,8% głosów, 19 mandatów
  • 1953: 3,0% głosów, 13 mandatów
  • 1958: 3,5% głosów, 17 mandatów
  • 1963: 7,0% głosów, 39 mandatów
  • 1968: 5,3% głosów, 31 mandatów
  • 1972: 3,9% głosów, 20 mandatów
  • 1976: 1,3% głosów, 5 mandatów
  • 1979: 1,9% głosów, 9 mandatów
  • 1983: 2,9% głosów, 16 mandatów
  • 1987: 2,1% głosów, 11 mandatów
  • 1992: 2,8% głosów, 17 mandatów

W wyborach do Parlamentu Europejskiego I kadencji (1979) PLI uzyskała 3 mandaty[3]. W 1984 i 1989 tworzyła wspólne listy z republikanami, które wprowadzały odpowiednio 5 i 4 eurodeputowanych[4][5]. PLI należała do Partii Europejskich Liberałów, Demokratów i Reformatorów.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Partito Liberale Italiano. treccani.it. [dostęp 2011-04-16]. (wł.).
  2. Parties and Elections in Europe: Italy. parties-and-elections.eu. [dostęp 2011-04-16]. (ang.).
  3. Archivio Storico delle Elezioni. Europee 10/06/1979. interno.it. [dostęp 2011-04-16]. (wł.).
  4. Archivio Storico delle Elezioni. Europee 17/06/1984. interno.it. [dostęp 2011-04-16]. (wł.).
  5. Archivio Storico delle Elezioni. Europee 18/06/1989. interno.it. [dostęp 2011-04-16]. (wł.).