WB Electronics FlyEye

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
FlyEye
Ilustracja
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent WB Electronics
Typ UAV
Konstrukcja kompozytowa
Załoga 0
Dane techniczne
Napęd 1 x silnik elektryczny
Wymiary
Rozpiętość 3,6 m
Długość 1,8 m
Wysokość 0,43 m
Masa
Startowa do 12 kg
Osiągi
Prędkość maks. 120 km/h
Prędkość minimalna 60 km/h
Pułap 5000 m n.p.m.
Zasięg 300 km (przy przemieszczającej się stacji naziemnej)
Długotrwałość lotu 2 - 4 h
Rozbieg start z ręki
Dane operacyjne
Użytkownicy
 Polska,  Ukraina

WB Electronics FlyEyebezzałogowy statek powietrzny (UAV – Unmanned Aerial Vehicle) opracowany przez polskie przedsiębiorstwo WB Electronics, przeznaczony do bliskiego rozpoznania.

Historia[edytuj | edytuj kod]

FlyEye jest w całości polskim mini BSL skonstruowanym przez inżynierów należącej do WB Electronics gliwickiej spółki Flytronic. Po raz pierwszy publicznie bezzałogowy statek powietrzny został zaprezentowany 14 czerwca 2010 roku na Eurosatory w Paryżu[1].

W październiku 2010 roku aparat FlyEye został wykorzystany do poszukiwań zaginionego dziecka w rejonie Augustowa[1].

W październiku 2010 roku Jednostka Wojskowa Nil ogłosiła przetarg na dostawę dwóch zestawów bezzałogowych statków powietrznych. Przetarg wygrał produkt WB Electronics, który 10 grudnia tego samego roku zaprezentował nieco zmodernizowaną względem pierwotnego projektu wersję FlyEye (zmieniono między innymi kształt usterzenia zastępując klasyczny układ, układem w kształcie litery T, modyfikacji uległ kształt skrzydeł, zwiększono ich powierzchnie i cięciwę). Dwa zestawy, w każdym po cztery aparaty zakupiono w listopadzie 2010 roku[2]. FlyEye był kolejnym po Aeronautics Orbiter, Aeronautics Aerostar i Boeingiem ScanEagle bezzałogowym statkiem powietrznym na wyposażeniu Wojska Polskiego. W odróżnieniu od wszystkich pozostałych jest to projekt i produkt polski[1].

Bezzałogowce użytkowane były operacyjnie w ramach misji w Afganistanie przez żołnierzy JW NIL[3].

13 lutego 2013 roku, po negocjacjach prowadzonych w ramach pilnej potrzeby operacyjnej, podpisano umowę na dostawę kolejnych 12 zestawów dronów FlyEye do Wojska Polskiego. Dziewięć z nich trafiło do Wojsk Specjalnych - Jednostki Wsparcia Dowodzenia i Zabezpieczenia Wojsk Specjalnych, a trzy do Wojsk Lądowych - Dywizjonu Rozpoznania Powietrznego 1. Brygady Lotnictwa Wojsk Lądowych oraz do jednostek Wojsk Rakietowych i Artylerii. Nowe aparaty miały zostać dostarczone do 15 listopada 2013 roku[2][4]. Rok później, 30 czerwca 2014 roku podpisano umowę na zakup jeszcze jednego zestawu o czym Inspektorat Uzbrojenia poinformował 4 lipca tego samego roku[5]. Wszystkie aparaty dostarczono w latach 2013 - 2014[2][6].

23 grudnia 2014 roku rozstrzygnięto przetarg na bezzałogowe statki powietrzne klasy mini dla Straży Granicznej. Jego zwycięzcą został WB Electronics FlyEye. 13 lutego 2015 roku Straż podała do publicznej wiadomości informacje o zamówieniu aparatów dla Nadbużańskiego Oddziału Straży Granicznej w Chełmie[7].

Użytkowane przez Ukrainę od marca 2015 i używane bojowo w walkach z separatystami na wschodzie kraju.[8]

19 października 2018 roku, Inspektorat Uzbrojenia Ministerstwa Obrony Narodowej podał do publicznej wiadomości fakt prowadzenia negocjacji z WB Electronics w sprawie pozyskania tuzina zestawów FlyEye dla Wojsk Obrony Terytorialnej (WOT). 3 grudnia 2018 roku, Inspektorat Uzbrojenia Ministerstwa podpisał umowę na dostawę trzech zestawów bezzałogowych aparatów FlyEye, w ich skład wchodzi w sumie tuzin egzemplarzy samolotów. Umowa przewiduje możliwość zakupu kolejnych dziewięciu zestawów. Zamówione zestawy trafiły do odbiorcy 19 grudnia 2018 roku. W odróżnieniu od wcześniej przejętych na uzbrojenie aparatów, FlyEye który znalazł się na wyposażeniu WOT jest już trzecią generacją samolotów. Posiadają one nową głowicę optoelektroniczną, zmodernizowaną stację nadawczo-odbiorczą, nowy, akumulatorowy system zasilający, zmodernizowaną stację kontroli i kierowania oraz zmodyfikowaną skrzynię transportową i plecaki[3][9]. 18 lipca 2019 roku podpisano aneks do umowy z 3 grudnia 2018 roku. Aneks przewiduje dostawę kolejnych dziewięciu zmodernizowanych zestawów FlyEye. W skład zestawu wchodzą cztery aparaty latające. Dostawa dla WOT ma zostać zrealizowana jeszcze do końca 2019 roku[10][11][12].

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

FlyEye jest kompozytowym, wolnonośnym górnopłatem. Bezzałogowiec startuje z ręki, nie wymaga żadnych dodatkowych urządzeń wspomagających start. Dzięki stromotorowemu startowi konstrukcja może być wyrzucana w powietrze z bardzo małych, ograniczonych powierzchni, terenów zurbanizowanych, leśnych polan. Gotowość startowa może być osiągnięta w czasie krótszym niż 10 minut. Z przodu samolotu znajduje się składane śmigło, dlatego głowica oraz ładunek użyteczny umieszczone są pod kadłubem w rejonie środka ciężkości. Lot aparatu może w całości być kontrolowany ręcznie ze stanowiska kontroli (na odległość do 30 km) lub być w pełni autonomiczny, wykonywany według wcześniej zaprogramowanej trasy z możliwością jej ręcznego korygowania w trakcie lotu. Lot jest niezwykle cichy z uwagi na fakt, że przez większą część trwania lotu bezzałogowca szybuje. Z drugiej strony cichą pracą charakteryzuje się użyty do napędu aparatu silnik elektryczny, zasilany z akumulatorów litowo-polimerowych. Tuż przed lądowaniem podkadłubowa sekcja z głowicą obserwacyjną odrzucana jest kilkanaście metrów nad ziemią i bezpiecznie opada na spadochronie. Reszta bezzałogowca ląduje samodzielnie ślizgiem w zadanym miejscu[1][11].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Grzegorz Hołdanowicz, Seryjne FlyEye dostarczone, "Raport", nr 12 (2010), s. 28-32, ISSN 1429-270x
  2. a b c Tomasz Kwasek, Bezzałogowe systemy powietrzne dla Wojsk Lądowych i Wojsk Specjalnych w latach 2001-2017, „Lotnictwo”, nr 3 (2018), s. 45-49, ISSN 1732-5323
  3. a b 12 FlyEye dla WOT, "Lotnictwo", nr 1-2 (2019), s. 8-9, ISSN 1732-5323
  4. Kolejne FlyEye dla SZ RP, „Nowa Technika Wojskowa”, nr 3 (2014), s. 5, ISSN 1230-1655
  5. Kolejny zestaw Fly Eye dla Sił Zbrojnych RP, "Lotnictwo", nr 8 (2014), s. 4, ISSN 1732-5323
  6. Tomasz Dmitruk, Dwie dekady w NATO - modernizacja techniczna Sił Zbrojnych RP [3], "Nowa technika Wojskowa", nr 11 (2018), s. 8-17, ISSN 1230-1655
  7. FlyEye dla Straży Granicznej, "Nowa technika Wojskowa", nr 3 (2015), s. 62, ISSN 1230-1655
  8. Fly Eye i Warmate na Ukrainie - Altair Agencja Lotnicza, www.altair.com.pl [dostęp 2016-06-18].
  9. IU negocjuje FlyEye dla terytorialsów, "Nowa technika Wojskowa", nr 11 (2018), s. 6, ISSN 1230-1655
  10. Dodatkowe drony FlyEye dla WOT, "Lotnictwo", nr 9 (2019), s. 4, ISSN 1732-5323
  11. a b Stanisław Kutnik, Dodatkowe BSP FlyEye dla Wojsk Obrony Terytorialnej, „Lotnictwo Aviation International”, nr 9 (2019), s. 10, ISSN 2450-1298
  12. Kolejne BSP FlyEye dla Wojsk Obrony Terytorialnej, "Nowa technika Wojskowa", nr 8 (2019), s. 6, ISSN 1230-1655

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Grzegorz Hołdanowicz, Seryjne FlyEye dostarczone, „Raport”, nr 1 (2010), s. 28-32, ISSN 1429-270x.