WR-40 Langusta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
WR-40 Langusta
Wyrzutnia WR-40 Langusta na podwoziu Jelcz P662, 5 pułk artylerii
Wyrzutnia WR-40 Langusta na podwoziu Jelcz P662, 5 pułk artylerii
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Huta Stalowa Wola
Typ pojazdu samobieżna wieloprowadnicowa wyrzutnia rakietowa
Załoga 6
Dane techniczne
Silnik Iveco
Osiągi
Prędkość 85 km/h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
pociski M-21OF i pociski rakietowe Feniks-Z
Użytkownicy
Polska
WR-40 Langusta, 5 pułk artylerii

WR-40 Langusta – samobieżna wieloprowadnicowa wyrzutnia rakietowa skonstruowana w Polsce jako gruntowna modernizacja wyrzutni radzieckiej BM-21 Grad. Langusta jest produkowana w Centrum Produkcji Wojskowej HSW w Stalowej Woli. Oprócz standardowych pocisków M-21OF, ma być wyposażana w pociski rakietowe Feniks-Z. Według stanu na styczeń 2010 r. SZ RP dysponują 19 egzemplarzami wyrzutni, znajdującymi się na wyposażeniu 5 pułku artylerii w Sulechowie (18) i Centrum Szkolenia Artylerii i Uzbrojenia im. gen. Józefa Bema (1). Łączna liczba zamówionych wyrzutni to 75 sztuk. Po dostarczeniu ostatniej kolejne Langusty nie będą zamawiane.

Zastosowanie[edytuj]

Broń ta jest przewidziana jako wyposażenie dywizjonu artylerii rakietowej. Langusta przeznaczona jest do:

  • niszczenia urządzeń ogniowych i bojowych;
  • niszczenia fortyfikacji, umocnień i budowli;
  • obezwładniania i niszczenia siły żywej, zwłaszcza na rejonach ześrodkowania.

Ogólna charakterystyka[edytuj]

Wyrzutnie są osadzane na podwoziu 6x6 o podwyższonej mobilności Jelcz P662D.35 z sześcioosobową kabiną załogi 144WPP (projektu Jelcza). Kabina posiada ochronę balistyczną w postaci opancerzenia poziomu 1 STANAG 4569. Nośność pojazdu osiąga 10 Mg (ton). Silnik Iveco części jezdnej ma moc 259 kW i pozwala na osiągnięcie maksymalnej prędkości na drogach utwardzonych do 85 km/godz.

Urządzenie jest wyposażone w terminal pojazdowy DD9620T i cyfrowy układ sterowania ogniem polskiego systemu WB Electronics oraz zestaw nawigacyjny Talin 5000. Łączność jest zapewniona przez radiostację pokładową UKF Fastnet Radmor RRC-9311 AP oraz współpracujące radiostacje indywidualne PRC-500 (system łączności wewnętrznej WB Electronics Fonet BMS) i układ zarządzania terenem walki Trop. Całość stanowi system kierowania ogniem (SKO).

Podstawowe charakterystyki uderzeniowe[edytuj]

Wyrzutnia posiada 40 luf kalibru 122,4 mm. Według danych udostępnionych przez producenta, czas zaprogramowania 40 zapalników pocisków umieszczonych w lufach to 3 minuty, a pełna salwa jest wykonywana w ciągu 20 sekund. Zasięg ostrzału wynosi od 40 do blisko 70 km (pociski FENIKS), a w przypadku standardowej amunicji wynosi 20km[1].

Stosowane są przede wszystkim standardowe pociski M-21OF radzieckiego pochodzenia (jak dla oryginalnych wyrzutni BM-21 Grad), które jednak nie pozwalają na wykorzystanie wszystkich możliwości systemu[2]. W Polsce powstała w Zakładach Produkcji Specjalnej w Bolechowie we współpracy z francuskim przedsiębiorstwem rodzina pocisków Feniks-Z, które dzięki zastosowaniu nowoczesnego układu napędowego mają zasięg ponad 40 km. Zamówienie na nie Inspektorat Uzbrojenia złożył w zakładach Mesko w 2013 r. z terminami dostaw od kolejnego roku, lecz z powodu problemów technicznych z pociskami, nie zostało ono dotąd zrealizowane (według stanu na 2017 rok)[2].

Przypisy

  1. Krzysztof Wilewski, Feniksy dla artylerii http://www.polska-zbrojna.pl, dostęp 2016-05-19
  2. a b Michał Likowski, Precyzyjne pociski rakietowe dla Langusty?, „Raport – Wojsko Technika Obronność” nr 09/2017, s.30

Bibliografia[edytuj]