W pustyni i w puszczy (film 1973)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
W pustyni i w puszczy
Gatunek

przygodowy

Rok produkcji

1971–1973

Data premiery

16 października 1973

Kraj produkcji

Polska

Język

polski

Czas trwania

184 min (I część – 93 min, II część – 91 min)

Reżyseria

Władysław Ślesicki

Scenariusz

Władysław Ślesicki

Główne role

Tomasz Mędrzak
Monika Rosca

Muzyka

Andrzej Korzyński

Zdjęcia

Bogusław Lambach

Scenografia

Wiesław Śniadecki
Jarosław Świtoniak
Miłko Marinow

Kostiumy

Wiesław Śniadecki

Montaż

Krystyna Rutkowska

Wytwórnia

Studio Filmowe Iluzjon

Dystrybucja

Centrala Wynajmu Filmów

W pustyni i w puszczy – polski fabularny film przygodowy dla dzieci i młodzieży z 1973 w reżyserii Władysława Ślesickiego, ekranizacja powieści W pustyni i w puszczy (1911) Henryka Sienkiewicza.

W 1974 z materiałów powstałych w trakcie kręcenia filmu stworzono czteroodcinkowy miniserial pod tym samym tytułem. Nie jest on jednak identyczny – wykorzystano inne ujęcia tych samych scen, a dialogi lekko zmodyfikowano. Kilka scen dodano, bądź usunięto.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Inne informacje[edytuj | edytuj kod]

  • Film powstawał przez trzy lata (1971–1973). Zdjęcia nakręcono w Egipcie, Sudanie i Bułgarii. Premiera miała miejsce dnia 16 października 1973, zaś prapremiera – 13 października 1973 w Katowicach w kinie Kosmos. Miniserial po raz pierwszy pokazano w telewizji między 25 grudnia 1974 a 1 stycznia 1975; odcinki były emitowane w obydwu programach.
  • Film otrzymał w 1974 nagrodę Oscar Italy, a główni aktorzy – nagrodę czechosłowackiego tygodnika Kvety w 1975.
  • Film pozostaje do dziś na drugim miejscu pod względem liczby widzów, którzy obejrzeli polski film w kinie. Tylko w okresie PRL-u obejrzało go 31 mln widzów[1].
  • Wersja telewizyjna liczyła cztery 50-minutowe odcinki (Porwanie, Chartum, Ucieczka, Smain).
  • Piosenkę Gwiazda dnia podczas napisów końcowych serialu wykonywał zespół 2 plus 1.
  • W roku 1973 ukazała się płyta krótkogrająca W pustyni i w puszczy z muzyką i piosenkami z filmu (i serialu). Pełna ścieżka dźwiękowa została wydana nakładem wydawnictwa GAD Records w maju 2015 roku[2].
  • Odtwórców głównych ról wybrano spośród blisko 7 tys. kandydatów, z czego o rolę Nel ubiegało się przeszło 5 tys. dziewcząt. Najmłodsza kandydatka do roli Nel miała 5 lat, a najstarsza około 30.
  • Role drugoplanowe – w tym Kalego i Mei – odtwarzali miejscowi aktorzy afrykańscy, głównie amatorzy.
  • Grający rolę ojca Stasia Stanisław Jasiukiewicz ciężko chorował w tamtym czasie i zmarł przed zakończeniem realizacji filmu. Jego śmierć spowodowała konieczność zmiany zakończenia filmu. W końcowych scenach głosu jego postaci użyczył aktor Jerzy Kamas, zaś fizycznie w jego postać wcielił się kierownik produkcji – Jerzy Laskowski (w ujęciach pokazany „od tyłu”).
  • Krzysztof Fus, który zajmował się przygotowaniem sprawnościowym i kaskaderskim dzieci, pracował z młodymi aktorami również przy nowej wersji filmu z 2001.
  • Psa Sabę odtwarzały dwa dogi, „Łoś” i „Apacz”, trenowane przez znanego tresera Franciszka Szydełkę. Podczas zdjęć na pustyni musiały nosić specjalne „buty”, chroniące łapy przed oparzeniem. Franciszek Szydełko opisał współpracę w książce Pyskiem do kamery. Dogi były zakupione przez producentów film. Po zakończeniu zdjęć „Łoś” odkupiła polska ambasada w Kairze, a potem trafił do Bejrutu. „Apaczem” zaopiekował się Tomasz Mędrzak. Łoś zmarł podczas ewakuacji ambasady w Libanie[3]. Przyczyną śmierci była zatruta potrawa, która przeznaczona była dla pracowników ambasady[4].
  • Do roli słonia Kinga, zaangażowano indyjską słonicę „Tarę” z bułgarskiego cyrku.
  • Wykorzystano wiele wartościowych rekwizytów – m.in. dziewiętnastowieczny sztucer, egzemplarz Pana Tadeusza, wydany w Paryżu w 1844 roku.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiesław Kot, Manewry miłosne. Najsłynniejsze romanse polskiego filmu. Wydawnictwo Poznańskie. Poznań 2016, s.238.
  2. W pustyni i w puszczy (ang.). rateyourmusic.com. [dostęp 2022-02-27].
  3. Profesor od czterech łap.
  4. Reportaż o Franciszku Szydełko wyemitowany 26 lipca 2010 r. w PR1 Polskiego Radia http://www.polskieradio.pl/ramowka/audycja.asp?a=110449.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]