Wałowice (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°59′19″N 14°48′8″E
- błąd 38 m
WD 51°55'N, 14°44'E, 51°59'11.29"N, 14°47'53.66"E
- błąd 20133 m
Odległość 644 m
Wałowice
wieś
Ilustracja
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Gubin
Liczba ludności (2013) 287[1]
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 66-620
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0909590
Położenie na mapie gminy wiejskiej Gubin
Mapa lokalizacyjna gminy wiejskiej Gubin
Wałowice
Wałowice
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wałowice
Wałowice
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Wałowice
Wałowice
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu krośnieńskiego
Wałowice
Wałowice
Ziemia51°59′19″N 14°48′08″E/51,988611 14,802222

Wałowice – (niem. Wallwitz, łuż. Walojce)[2] wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin.

Niederlausitz 08-13 img30 Walowice near Gubin (PL).jpg

W latach 1945–1954 i 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Wałowice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego.

Pierwsza wzmianka o Wałowicach pochodzi z 1452 roku[3][4], gdzie wymienione zostały, jako Walewitz, a w 1527 jako Walwicz[4]. W XV i XVI wieku należały do rodu von Pilgrim, w XVII i XVIII wieku do rodu von Polenz, a w XIX wieku przeszły pod władanie rodu von Briesen Köpstein i rodziny Stein[4]. Do wsi należały wcześniej: majątek, folwark, młyn wodny, wapiennik i cegielnia[3][4].

W 1926 roku dołączono Wałowice do gminy miasta Guben, a od roku 1928 część tej miejscowości należała do Drzeńska Wielkiego[3][4].

W 1952 roku we wsi było 40 gospodarstw[4]. W latach 1973 – 1976 była w Wałowicach Zbiorcza Szkoła Gminna z siedzibą w Gubinie, ale w latach 1976 – 1984 została przeniesiona do Gubina. Dzieci z Wałowic i okolicznych wsi były do szkoły dowożone autobusami[5].

Od 1981 roku wieś posiada sieć wodną. W 1988 roku zamieszkiwało tu 307 osób, a w 1999 roku 276 osób[5].

Od 1994 roku we wsi działa zakład produkujący meble[5].

W dużym stopniu zachował się pierwotny stan tej miejscowości. Wzdłuż drogi wiejskiej posadzono lipy[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[6]:

  • tartak wodny, z XVIII wieku

zabytki nieistniejące:

  • zamek, znajdował się tutaj na wzgórzach[7][4] ponad wsią, pochodzący z XIX wieku. Trzykondygnacyjna budowla neogotycka z wieżyczkami i blankami oraz wielkim balkonem. Po wojnie zamek został rozebrany[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozmieszczenie ludności w gminie według miejscowości. Gmina Gubin. [dostęp 2015-11-16].
  2. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  3. a b c d Gubińskie Towarzystwo Kultury Zeszyty Gubińskie nr 5, s. 30
  4. a b c d e f g h Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 331
  5. a b c Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 332
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 14. [dostęp 24.1.13].
  7. Wzgórza poniżej zamku przed 1939 rokiem były wykorzystywane do ćwiczeń żołnierzy z koszar w Komorowie, którzy przygotowywali się do wojny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. – Zeszyty Gubińskie nr 5, s.30
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 331-334. ISBN 978-83-88059-54-4.