Wałowice (województwo lubuskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł 51°59′19″N 14°48′8″E
- błąd 38 m
WD 51°55'N, 14°44'E, 51°59'11.29"N, 14°47'53.66"E
- błąd 20133 m
Odległość 644 m
Wałowice
wieś
Ilustracja
Znak z nazwą wsi
Państwo  Polska
Województwo  lubuskie
Powiat krośnieński
Gmina Gubin
Liczba ludności (2013) 287[1]
Strefa numeracyjna 68
Kod pocztowy 66-620
Tablice rejestracyjne FKR
SIMC 0909590
Położenie na mapie gminy wiejskiej Gubin
Mapa konturowa gminy wiejskiej Gubin, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wałowice”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, blisko lewej krawiędzi znajduje się punkt z opisem „Wałowice”
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa konturowa województwa lubuskiego, po lewej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wałowice”
Położenie na mapie powiatu krośnieńskiego
Mapa konturowa powiatu krośnieńskiego, po lewej znajduje się punkt z opisem „Wałowice”
Ziemia51°59′19″N 14°48′08″E/51,988611 14,802222

Wałowice (niem. Wallwitz, łuż. Walojce)[2]wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie krośnieńskim, w gminie Gubin.

Niederlausitz 08-13 img30 Walowice near Gubin (PL).jpg

W latach 1945–1954 i 1973–1976 miejscowość była siedzibą gminy Wałowice. W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa zielonogórskiego.

Pierwsza wzmianka o Wałowicach pochodzi z 1452 roku[3][4], gdzie wymienione zostały, jako Walewitz, a w 1527 jako Walwicz[4]. W XV i XVI wieku należały do rodu von Pilgrim, w XVII i XVIII wieku do rodu von Polenz, a w XIX wieku przeszły pod władanie rodu von Briesen Köpstein i rodziny Stein[4]. Do wsi należały wcześniej: majątek, folwark, młyn wodny, wapiennik i cegielnia[3][4].

W 1926 roku dołączono Wałowice do gminy miasta Guben, a od roku 1928 część tej miejscowości należała do Drzeńska Wielkiego[3][4].

W 1952 roku we wsi było 40 gospodarstw[4]. W latach 1973–1976 była w Wałowicach Zbiorcza Szkoła Gminna z siedzibą w Gubinie, ale w latach 1976–1984 została przeniesiona do Gubina. Dzieci z Wałowic i okolicznych wsi były do szkoły dowożone autobusami[5].

Od 1981 roku wieś posiada sieć wodną. W 1988 roku zamieszkiwało tu 307 osób, a w 1999 roku 276 osób[5].

Od 1994 roku we wsi działa zakład produkujący meble[5].

W dużym stopniu zachował się pierwotny stan tej miejscowości. Wzdłuż drogi wiejskiej posadzono lipy[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisany jest[6]:

  • tartak wodny, z XVIII wieku

zabytki nieistniejące:

  • zamek, znajdował się tutaj na wzgórzach[7][4] ponad wsią, pochodzący z XIX wieku. Trzykondygnacyjna budowla neogotycka z wieżyczkami i blankami oraz wielkim balkonem. Po wojnie zamek został rozebrany[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozmieszczenie ludności w gminie według miejscowości. Gmina Gubin. [dostęp 2015-11-16].
  2. Rudolf Lehmann: Historisches Ortslexikon für die Niederlausitz Band 2. Die Kreis Cottbus, Spremberg, Guben und Sorau. 2011. ISBN 978-3-941919-90-7.
  3. a b c d Gubińskie Towarzystwo Kultury Zeszyty Gubińskie nr 5, s. 30
  4. a b c d e f g h Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 331
  5. a b c Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949… s. 332
  6. Rejestr zabytków nieruchomych woj. lubuskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. s. 14. [dostęp 24.1.13].
  7. Wzgórza poniżej zamku przed 1939 rokiem były wykorzystywane do ćwiczeń żołnierzy z koszar w Komorowie, którzy przygotowywali się do wojny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wydawnictwo Gubińskiego Towarzystwa Kultury 1999 r. – Zeszyty Gubińskie nr 5, s.30
  • Zygmunt Traczyk: Ziemia Gubińska 1939 – 1949…. Gubin: Stowarzyszenie Przyjaciół Ziemi Gubińskiej, 2011, s. 331-334. ISBN 978-83-88059-54-4.