Wacław Czarnecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Czarnecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1902
Warszawa
Data i miejsce śmierci 17 maja 1990
Warszawa
Zawód, zajęcie dziennikarz
Narodowość  Polska
Faksymile

Wacław Czarnecki (ur. 2 sierpnia 1902 w Warszawie, zm. 16[1] lub 17 maja 1990 tamże[2]) – polski dziennikarz, członek Polskiej Partii Socjalistycznej, zaś po wojnie ZBoWiD-u i Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Więzień hitlerowskich obozów koncentracyjnych Majdanek i Buchenwald, działacz tajnych komunistycznych i antyfaszystowskich organizacji w Buchenwaldzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Przed II wojną światową[edytuj | edytuj kod]

Pracę zawodową podjął w dwudziestoleciu międzywojennym. Przez jedenaście lat pisał dla organu PPS-u, socjalistycznego pisma Robotnik, którego pierwszy numer ukazał się jeszcze w XIX wieku[3]. Był ostatnim, dziewiątym członkiem redakcji działu sportowego, w którym pracował „początkowo jako korektor, następnie miejski sprawozdawca i reportażysta”[4].

Lata wojny[edytuj | edytuj kod]

W 1942 roku został aresztowany przez okupanta niemieckiego i osadzony w Majdanku[5]. Drugiego kwietnia 1943 w pierwszym transporcie z tego obozu liczącym 1000 osób dotarł do Buchenwaldu[6]. W Buchenwaldzie był przydzielany do różnych komand, pracował m.in. w biurze pracy oraz w fabryce broni Gunstloff-Werke II[7].

Podczas pobytu w Buchenwaldzie udzielał się aktywnie w podziemnych strukturach obozowych, to jest w polskiej sekcji Międzynarodowego Komitetu Obozowego, w Gwardii Ludowej I rzutu[8] oraz PPR-ze, w którym był jednym z członków kierownictwa. Należał do jedenastoosobowej grupy członków założycielskich Polskiego Komitetu Antyfaszystowskiego utworzonego w 1944 roku w maju[9], a w listopadzie uznanego za Radę Narodową Polaków w Buchenwaldzie. Czarnecki wszedł do prezydium tej Rady[10].

Działał w obozowym podziemiu kultury[11].

Po wojnie[edytuj | edytuj kod]

Po wojnie Czarnecki wrócił do swojej pracy dziennikarskiej.

Należał do władz naczelnych[12] organizacji kombatanckiej ZBoWiD i działał w Klubie Buchenwald-Dora, funkcjonującym przy tym związku.

Dedykacja Czarneckiego dla jego buchenwaldzkiego przyjaciela Kazimierza Nowickiego, 1970 r.

Zachęcany przez swojego buchenwaldzkiego przyjaciela Kazimierza Nowickiego[13] podjął się wraz z innym kolegą z Buchenwaldu, pisarzem i autorem książek wydawanych w serii Biblioteka Żółtego Tygrysa Zygmuntem Zonikiem, dzieła udokumentowania i uwiecznienia okrucieństw zadawanych więźniom przez hitlerowskich oprawców i heroicznej walki więźniów o zachowanie człowieczeństwa. Owocem tej pracy jest rzetelnie udokumentowana i wzbogacona licznymi cytatami książka „Walczący obóz Buchenwald”, która ukazała się w 1969 roku. Następne lata ten tandem autorski poświęcił na zbieranie materiałów do kolejnego opracowania, tym razem poświęconego jednemu z najcięższych podobozów buchenwaldzkich, komenderówce Mittelbau-Dora. Cztery lata później ukazała się monografia na ten temat zatytułowana „Kryptonim Dora”.

Po przejściu na emeryturę Czarnecki był jednym ze współorganizatorów Zespołu Seniorów SDP przy Związku Emerytów i Rencistów. Objął funkcję prezesa związku[14].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • 1966 - Wyzwolenie Buchenwaldu 11 IV 1945, ZBoWiD. Zarząd Okręgu Warszawskiego. Komisja Historyczna i Propagandowa Klubu Buchenwald-Dora, 15 str.; razem z Włodzimierzem Kulińskim
  • 1969 - Wacław Czarnecki, Zygmunt Zonik, Walczący obóz Buchenwald, Warszawa: Książka i Wiedza, 1969.
  • 1973 - Kryptonim Dora, Warszawa, Książka i Wiedza, 339 str.; razem z Zygmuntem Zonikiem

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Taki dzień śmierci, 16 maja 1990, we wpisie „Wacław Czarnecki syn Józefa i Julii” w wyszukiwarce strony www.straty.pl. [dostęp 2019-04-21]..
  2. Księga pamięci. 2018-04-27. [dostęp 2019-04-21].
  3. Stanisław Dubois. Redaktor Robotnika. 2008. [dostęp 2019-04-21].
  4. Stanisław Dubois. Redaktor Robotnika. 2008. [dostęp 2019-04-21].
  5. www.straty.pl. [dostęp 2019-04-21]. Hasło Wacław Czarnecki syn Julii i Józefa
  6. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 60, 233.
  7. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 140, 141.
  8. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 207, 318.
  9. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 272.
  10. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 286.
  11. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 397.
  12. Czarnecki i Zonik 1969 ↓, s. 116 (po), tabl. 25.
  13. Dokumenty z obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie dot. Kazimierza Nowickiego z archiwum Arolsen Archives. [dostęp 2019-08-01].(ang.)
  14. Wala Korycka. Była „od zawsze”. 2008. [dostęp 2019-04-21].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]