Wacław Dahlen

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Dahlen
pułkownik dyplomowany łączności pułkownik dyplomowany łączności
Data i miejsce urodzenia 28 marca 1885
Wólka Mławska
Data i miejsce śmierci 7 maja 1971
Ołtarzew
Przebieg służby
Lata służby od 1908
Siły zbrojne Wojsko Polskie
Jednostki Centrum Wyszkolenia Łączności
Stanowiska komendant centrum wyszkolenia
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa,
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Złoty Krzyż Zasługi Oficer Orderu Orła Białego (Serbia) Medal Zwycięstwa

Wacław Dahlen (ur. 28 marca 1885 w Wólce Mławskiej, zm. 7 maja 1971[1] w Komorowie) – pułkownik dyplomowany łączności Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W 1906 ukończył ośmioklasowe gimnazjum filologiczne, następnie wstąpił do Szkoły Wojskowej w Wilnie. Szkołę oficerską ukończył z wyróżnieniem w 1908 roku i rozpoczął, jako wybitny absolwent, służbę w armii rosyjskiej. W 1911 wziął udział w kursach dla oficerów łączności.

Z chwilą wybuchu I wojny światowej został przydzielony do XX Korpusu na stanowisko naczelnika służby łączności, a następnie szefa łączności 29 Samodzielnej Brygady. W trakcie odwrotu XX Korpusu z Prus Wschodnich dostał się do niewoli niemieckiej. W obozie jenieckim Elwangen przebywał do roku 1918.

16 kwietnia 1919, po powrocie do kraju, wstąpił w szeregi Wojska Polskiego i został wyznaczony na stanowisko szefa łączności twierdzy Grodno. W czasie wojny z bolszewikami był szefem łączności Grupy gen. Mokrzeckiego, a później 5 Armii.

Po zakończeniu działań wojennych służbę pełnił w Dowództwie Technicznym M.S.Wojsk. w Warszawie. W latach 1922-1923 był słuchaczem Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 15 października 1923, po ukończeniu kursu i uzyskaniu tytułu naukowego oficera Sztabu Generalnego, otrzymał przydział do Wyższej Szkole Wojennej na stanowisko asystenta[2]. W uczelni tej był długoletnim wykładowcą taktyki łączności. Pozostawał wówczas oficerem nadetatowym 1 Pułku Łączności w Zegrzu. W latach 1926-1927 odbył praktykę na stanowisku dowódcy batalionu w 30 Pułku Strzelców Kaniowskich, z którym uczestniczył w przewrocie majowym. W 1931 wyznaczony został na stanowisko komendanta Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. W listopadzie następnego roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i przeniesiony do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 28 lutego 1933 został przeniesiony w stan spoczynku[3]. W 1934 był już w stanie spoczynku, pozostając na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa III Miasto i posiadając przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I, do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I.

We wrześniu 1939 wziął czynny udział w obronie Warszawy. Po II wojnie światowej zamieszkał w Ołtarzewie. Wziął udział w pracach komisji pod przewodnictwem gen. bryg. Bronisława Prugar-Ketlinga, powołanej do obliczenia strat i kosztów poniesionych przez Wojsko Polskie w wojnie z Niemcami w roku 1939-1945, za co odznaczony został Złotym Krzyżem Zasługi[4]. Miał syna Jana, prawnika i publicystę "Słowa Powszechnego" ps. "Bohdan Dydenko". Jego wnukiem jest Alfred Dahlen, muzyk.

Awanse[edytuj]

  • major - 3 maja 1922 zweryfikowany ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności
  • podpułkownik - 31 marca 1924 ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 1. lokatą w korpusie oficerów łączności
  • pułkownik - ?

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Nekrologi warszawskie - Baza nekrologów
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 63 z 27.09.1923 r., s. 587.
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 20.05.1933 r.
  4. Uchwała Prezydium Krajowej Rady Narodowej z dnia 1 października 1946 r. o odznaczeniach oficerów za bardzo sumienną i gorliwą pracę, związaną z obliczeniem strat i kosztów poniesionych przez Wojsko Polskie w wojnie z Niemcami w roku 1939-1945 (M.P. z 1947 r. Nr 27, poz. 213). Został wymieniony wśród odznaczonych, jako pułkownik

Bibliografia[edytuj]

  • Zbigniew Wiśniewski, Wojska łączności w latach 1914-1920, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998, ​ISBN 83-87103-44-6​.
  • Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1923
  • Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924
  • Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928
  • Lista oficerów dyplomowanych (stan z dnia 15 kwietnia 1931 r.), Sztab Główny WP, Warszawa 1931
  • Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932
  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34