Wacław Dawidowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wacław Dawidowicz
Kraj działania  Polska
Data urodzenia 23 lutego 1909
Data śmierci 12 czerwca 1997
profesor nauk prawnych
Specjalność: prawo administracyjne
Alma Mater Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie
Doktorat 1951
Uniwersytet Warszawski
Profesura 1964
dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, prorektor UMK
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Medal 10-lecia Polski Ludowej

Wacław Dawidowicz (ur. 23 lutego 1909, zm. 12 czerwca 1997) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, specjalizujący się w prawie administracyjnym.

Życiorys[edytuj]

W 1933 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, a następnie rozpoczął pracę w Urzędzie Wojewódzkim w Wilnie. Po wojnie osiadł w Warszawie, gdzie pracował w administracji. Pracę doktorską obronił w 1951 na Uniwersytecie Warszawskim. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1964, a profesora zwyczajnego – w 1974. W latach 1960–1971 był kierownikiem Katedry Prawa Administracyjnego na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pełnił również funkcję dziekana Wydziału Prawa i prorektora. Po utworzeniu Uniwersytetu Gdańskiego w 1970 przeniósł się do Gdańska, gdzie stworzył Katedrę Prawa Administracyjnego na tej uczelni. Kierownikiem Katedry był do przejścia na emeryturę w 1983.

Był autorem podręczników akademickich z zakresu prawa administracyjnego i postępowania administracyjnego. Przedmiotem jego zainteresowania był też ustrój administracji publicznej.

Brał udział w tworzeniu kodeksu postępowania administracyjnego. Był członkiem Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Również autor przekładu Odysei, który ukazał się drukiem w 1997.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]