Wacław Głazek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Głazek
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 26 września 1886
Sandomierz
Data śmierci 1941 ?
Tymczasowy prezydent miasta Łodzi
Okres od 18 lipca 1935
do 23 czerwca 1936
Przynależność polityczna Polska Partia Socjalistyczna
Poprzednik Wacław Maksymilian Józef Wojewódzki
Następca Mikołaj Godlewski
Dyrektor Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Wilnie
Okres od 1936 ?
do 1939
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski

Wacław Głazek (ur. 26 września 1886 w Sandomierzu. zm. w 1941) – inżynier, oficer Legionów Józefa Piłsudskiego oraz WP, urzędnik administracji państwowej i samorządowej.

Syn Ewy Tarło oraz Jana, prezydenta Częstochowy w latach 1902-1915. Uczył się w Progimnazjum Sandomierskim, Gimnazjum Radomskim i Gimnazjum Rządowym w Częstochowie. Następnie studiował na Wydziale Fizyko-Matematycznym Uniwersytetu Kazańskiego oraz w Instytucie Inżynierii i Komunikacji w Petersburgu w którym uzyskał absolutorium w 1914. Służył w wojsku rosyjskim (1915-1917), m.in. kończąc Wojskową Szkołę Inżynierii w Iżorze. Należał do Koła Młodych PPS Frakcji Rewolucyjnej. Werbował młodzież do "Strzelca". We wrześniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego i organizował Polską Organizację Wojskową, w której był szefem sztabu okręgu częstochowskiego i współorganizatorem 27 pułku piechoty w Częstochowie. 11 listopada 1918 rozbrajał Niemców w Warszawie. Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej 1920.

Po wojnie studiował na Wydziale Wojskowym Politechniki Lwowskiej, potem na Politechnice Warszawskiej, gdzie w 1924 otrzymał dyplom inżyniera. Wspomnienia wojenne publikował w periodyku "Czwartak".

W 1929 awansowany do stopnia ppłk., przeniesiony do rezerwy w 1934. W 1931 roku został odznaczony Krzyżem Niepodległości z Mieczami[1].

Dyrektor miejskiego przedsiębiorstwa komunikacyjnego "Tramwaje i Autobusy m. st. Warszawy", do 18 lipca 1935. Tymczasowy (komisaryczny) prezydent Łodzi (od 18 lipca 1935 do 23 czerwca 1936). W drugiej połowie lat 30. do 1939 dyrektor Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Wilnie. Aresztowany 17 lub 25 września oraz 11 października 1939 w Wilnie przez NKWD.

11 listopada 1937 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski „za zasługi w służbie kolejowej”[2].

Są też kontrowersje związane z datą i miejscem śmierci. Według jednego ze źródeł został zamordowany w końcu 1939 lub na początku 1940 w Wilnie, gdzie został pochowany. Według relacji gen. W. Andersa był widziany po raz ostatni w 1941 w więzieniu NKWD na Łubiance. Przypuszczalnie zamordowany po 21 czerwca 1941.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Warszawskie Tramwaje Elektryczne, 1908-1998, Warszawa 1998, tom I i II
  • Jaskulski, Mirosław: Władze administracyjne Łodzi do 1939 roku, Łódź 2001
  • Sętowski, Juliusz: Pamięci oficerów II Rzeczpospolitej uczniów byłego Gimnazjum Rządowego (obecnie Liceum im. H. Sienkiewicza), Muzeum Częstochowskie - Ośrodek Dokumentacji Dziejów Częstochowy 11 listopada 2006 [1]
  • Kowalski, Witold: Łódzcy prezydenci w latach 1918-1939, [w:] Piotrkowska 104 Miesięcznik Łódzki, nr 2/3 (81/82) marzec 2010
  • Joanna Podolska, Przemysław Waingertner, Prezydenci miasta Łodzi, „Łódzkie Towarzystwo Naukowe”, 2008, ISBN 978-83-87749-86-6.
  • Almanach Absolwentów IV L.O. im. H. Sienkiewicza w Częstochowie