Wacław Iwaszkiewicz (oficer)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy podpułkownika piechoty. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.
Wacław Iwaszkiewicz
podpułkownik piechoty podpułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 3 grudnia 1894
Wilno
Data i miejsce śmierci 1940
Katyń
Przebieg służby
Lata służby 1915–1940
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Korpus Polski w Rosji
41 Suwalski Pułk Piechoty
17 Pułk Piechoty
3 Pułk Strzelców Podhalańskich
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie)

Wacław Iwaszkiewicz (ur. 3 grudnia 1894 w Wilnie[1], zm. 1940 w Katyniupodpułkownik piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wacław Iwaszkiewicz urodził się 3 grudnia 1894 roku w Wilnie, w rodzinie Jana i Marii z Leszczewskich[2].

Powołany do armii rosyjskiej w 1915 r. Walczył na froncie, awansował do stopnia podkapitana. W 1917 r. służył w polskim pułku strzeleckim im. Bartosza Głowackiego. Pułk ten zabezpieczał skarby narodu polskiego, m.in. obraz Bitwa pod Grunwaldem. Był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji. Śledzony przez WCzK w kwietniu 1918 został aresztowany i uwięziony na Łubiance. Po powrocie do kraju w 1919 r. wstąpił do WP i w szeregach 41 pułku piechoty walczył z bolszewikami pod Suwałkami, Sejnami, Lidą, Mińskiem, na Wołyniu, pod Kijowem.

W dniu 3 maja 1922 r. został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 r. W 1924 r. zajmował 1052. lokatę w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku pełnił służbę w Komendzie Obszaru Warownego „Wilno” na stanowisku oficera sztabowego, pozostając oficerem nadetatowym 41 pp w Suwałkach[3]. W dniu 18 lutego 1928 r. awansował do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 168. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 roku został przeniesiony do 17 pułku piechoty w Rzeszowie na stanowisko oficera sztabowego pułku[4][5][6]. W grudniu 1932 roku został przeniesiony do 13 pułku piechoty w Pułtusku na stanowisko kwatermistrza[7]. 19 marca 1939 r. awansował do stopnia podpułkownika.

Podczas kampanii wrześniowej dowodził III batalionem 3 pułku Strzelców Podhalańskich. W czasie walk dostał się do niewoli radzieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od dnia 28 lipca 2000 roku spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

W dniu 5 października 2007 roku minister obrony narodowej mianował go pośmiertnie do stopnia pułkownika[8]. Awans został ogłoszony w dniu 9 listopada 2007 roku, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W Roczniku Oficerskim z 1924 r. podano, że urodził się 20 listopada 1894 r.
  2. Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 214.
  3. Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 227, 363, 1323.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 136.
  5. Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928, s. 33, 184.
  6. Rocznik Oficerski 1932, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1932, s. 33, 547.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku, s. 415.
  8. Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  9. Dekret Wodza Naczelnego L. 3393 z 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 41, s. 1607)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]