Wacław Jabłoński (1810-1894)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wacław Jabłoński herbu Jasieńczyk (ur. 1810 w Bonczarce, zm. 19 października 1894) – polski oficer, rolnik, urzędnik.

Brał udział w powstaniu listopadowym 1831. Służył w ułanach. Później w Legii Nadwiślańskiej dosłużył stopnia porucznika. Po upadku powstania gospodarował na roli we wsi Bonczarka. Po wydarzeniach 1846 utracił majątek. Następnie prowadził gospodarstwo w Hermanowej. Przeniósł się do Rzeszowa, gdzie był członkiem Rady Powiatowej, kuratorem fundacji stypendialnej Jana Towarnickiego.

Zmarł 19 października 1894 w Rzeszowie. Został pochowany na Starym Cmentarzu w Rzeszowie (kwatera VII) 22 października 1894[1].

Jego żoną była Karolina hr. z Dębickich (zm. 1912), właścicielka dóbr[2]. Miał synów Mieczysława (radca sądu krajowego, naczelnik w Tyczynie), Adama (urzędnik Wydziału Krajowego)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kronika. „Kuryer Rzeszowski”, s. 2, Nr 5 z 28 października 1894. 
  2. Kronika. „Głos Rzeszowski”, s. 5, Nr 6 z 4 lutego 1912. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]