Wacław Jasiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Jasiński
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1899
Godziszów
Data i miejsce śmierci 17 maja 1936
Wilno
Miejsce spoczynku Cmentarz Na Rossie
Zawód, zajęcie lekarz pediatra
Narodowość  Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny
Edukacja IV Gimnazjum Męskie w Warszawie
Uczelnia Uniwersytet Warszawski
Wydział Warszawski Uniwersytet Medyczny
Wacław Jasiński
major major
Przebieg służby
Jednostki Szpital Okręgowy w Lublinie
Stanowiska lekarz wojskowy
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości
Krzyż Legionowy

Wacław Stanisław Jasiński (ur. 11 sierpnia 1899 w Godziszowie, zm. 17 maja 1936 w Wilnie) – polski profesor zwyczajny nauk medycznych, lekarz pediatra, major służby zdrowia Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1899 ukończył IV Gimnazjum w Warszawie w 1899, następnie medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie uzyskał dyplom lekarza cum eximia laude w 1904. Od 1904 do 1911 specjalizację w szpitalu dziecięcym Anny Marii w Łodzi. Od 1911 do 1918 pracował w szpitalu dziecięcym w Lublinie, w od 1911 do 1921 również jako lekarz wojskowy w Szpitalu Okręgowym w Lublinie. Od 1921 do 1922 był asystentem w klinice pediatrycznej Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1922 uzyskał w Lublinie tytuł doktora wszechnauk lekarskich. Od 1922 był w katedrze pediatrii Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W 1922 był organizatorem tamtejszej kliniki pediatrycznej w Szpitalu Miejskim dla Dzieci, po czym podjął pracę w Szpitalu Wojskowym na Antokolu. Od 1931 do 1932 był dziekanem wileńskiego uniwersytetu. Uzyskał habilitację, a w 1933 został profesorem zwyczajnym. Działał w towarzystwach naukowych, w 1934 został prezesem wileńskiego Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Był członkiem honorowym lubelskich oddziałów Polskiego Towarzystwa Lekarskiego i Polskiego Towarzystwa Balneologicznego. Był redaktorem czasopisma „Pamiętnik Wileńskiego Towarzystwa Lekarskiego“. Publikował w zakresie pediatrii ok. 65 prac. Działał na rzecz poprawy lecznictwa dzieci: zorganizował kolonię leczniczą im. Jędrzeja Śniadeckiego w Druskiennikach (przyjmował tam marszałka Józefa Piłsudskiego[1]), współorganizował szczepienia ochronne przeciw gruźlicy (1924) i błonicy (1931).

Został pochowany w kwaterze profesorskiej wileńskiego Cmentarzu Na Rossie[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Choroby dzieci w wieku szkolnym (1907, współautorzy: R. Silberstein, Otto Janke)
  • Sprawozdanie I-sze z działalności szpitala dla dzieci w Lublinie za rok 1911 (1912)
  • Szpital dla dzieci w Lublinie: (opis ogólny i pierwsze sprawozdanie) (1912)
  • Szczepienia ochronne przeciwgruźlicze metodą Calmette'a (B.C.G.) (1929)
  • Praktyczny podręcznik odżywiania dzieci. Odżywianie niemowląt (1931, współautor: Eugeniusz Iszora)
  • Wczesne objawy i rzadsze powikłania odry (1933)
  • Walka z odrą jako zagadnienie społeczno-lekarskie (1933)
  • Sprawozdanie z działalności Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie w roku akademickim 1933/34 r: XV rok działalności Wydziału (1934)
  • Zespół kliniczny odry: Complexe clinique de la rougeole (1935)
  • Druskienniki po przełomie (1936)
  • Choroby dzieci. Pierwszy polski podręcznik zbiorowy (1936, trzy tomy)
  • Odżywianie dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym (1937, współautor: Eugeniusz Iszora)

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spotkania z marszałkiem Piłsudskim w Druskienikach. tygodnik.lt. [dostęp 20 listopada 2014].
  2. Renowacja alejki profesorów na Rossie. tygodnik.lt. [dostęp 20 listopada 2014].
  3. M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]