Wacław Krupowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Krupowicz
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data urodzenia 21 września 1883
Data i miejsce śmierci 23 lutego 1955
Poznań
Przebieg służby
Siły zbrojne Lesser Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki I Brygada Rezerwowa
Stanowiska dowódca brygady
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Wacław Krupowicz (21 września 1883, zm. 23 lutego 1955 w Poznaniu) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1909 roku w stopniu porucznika pełnił służbę w 13 Erywańskim Pułku Lejb Grenadierów Cara Michaiła Fieodorowicza w Manglisi, w guberni tyfliskiej. Od września 1917 dowodził 12 Pułkiem Strzelców Polskich[1].

14 stycznia 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika i zaliczony do Rezerwy oficerów WP[2][3]. Od 25 maja do 10 lipca 1920 roku dowodził I Brygadą Rezerwową[4]. 8 sierpnia 1920 roku został wyznaczony na stanowisko sztabowego oficera inspekcyjnego piechoty przy Dowództwie Okręgu Generalnego „Warszawa”[5].

Od maja do 15 grudnia 1921 roku pełnił służbę na stanowisku komendanta Centralnej Szkoły Podoficerów Piechoty Nr 1 w Chełmnie, a jego oddziałem macierzystym był 57 pułk piechoty wielkopolskiej w Poznaniu[6]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 79. lokatą w korpusie oficerów piechoty[7]. W 1923 roku był zastępcą komendanta Obozu Warownego „Poznań”, pozostając oficerem nadetatowym 58 pułku piechoty w Poznaniu[8]. 25 października 1926 roku został zatwierdzony na stanowisku komendanta miasta Poznania[9]. W 1928 roku był sklasyfikowany na liście starszeństwa oficerów piechoty z 1. lokatą[10]. 14 lutego 1929 roku został zwolniony ze stanowiska komendanta placu Poznań i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII[11]. Z dniem 30 czerwca 1929 roku został przeniesiony w stan spoczynku[12].

W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[13]. W 1938 roku pełnił funkcję pierwszego wiceprezesa Głównego Zarządu Wielkopolskiego Związku Pszczelarzy w Poznaniu[14]. Zmarł 23 lutego 1955 roku w Poznaniu. Pochowany na Cmentarzu Junikowo w Poznaniu.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jarno 2020 ↓, s. 229.
  2. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 16 z 13 lutego 1919 roku, poz. 549.
  3. Dz. Rozk. Wojsk. Nr 18 z 18 lutego 1919 roku, poz. 594.
  4. Dywizjonierzy i brygadierzy 1927 ↓, s. 40.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 34 z 8 września 1920 roku, s. 804.
  6. Spis oficerów 1921 ↓, s. 175, 716.
  7. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 20.
  8. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 290, 396, 1454.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 374.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 113, 159.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 14 lutego 1929 roku, s. 77.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 27 kwietnia 1929 roku, s. 139.
  13. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 990.
  14. „Bartnik Wielkopolski” Organ Wielkopolskiego Związku Pszczelarzy Nr 8, sierpień 1939 rok, s. 234, 236.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]