Wacław Młodzianowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Młodzianowski
Ilustracja
ppłk Wacław Młodzianowski (przed 1932)
pułkownik artylerii pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia 18 września 1891
Bobrujsk
Data i miejsce śmierci 30 grudnia 1965
Wrocław
Przebieg służby
Lata służby 1910-1945
Siły zbrojne Coat of Arms of Russian Empire.svg Armia Imperium Rosyjskiego
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 35 Brygada Artylerii
10 Kaniowski Pułk Artylerii Lekkiej
24 Pułk Artylerii Lekkiej
8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej
20 Pułk Artylerii Lekkiej
17 Pułk Artylerii Lekkiej
26 Dywizja Piechoty
8 Dywizja Piechoty
Stanowiska dowódca dywizjonu
kwatermistrz
zastępca dowódcy
dowódca
dowódca artylerii dywizyjnej
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Obrona Modlina 1939
Odznaczenia
Odznaka honorowa za Rany i Kontuzje
Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941)

Wacław Młodzianowski (ur. 18 września 1891 w Bobrujsku, zm. 30 grudnia 1965 we Wrocławiu) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie Antoniego i Wandy z Rogalskich. W 1902 wstąpił do Korpusu Kadetów w Pskowie. W 1910 został słuchaczem Konstantynowskiej Szkoły Artylerii w Petersburgu. W 1912 rozpoczął służbę w 35 Brygadzie Artylerii. W 1913 awansował na porucznika, a w 1916 na kapitana. Wziął udział w I wojnie światowej. W grudniu 1917 wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji[1].

Od stycznia 1919 służył w Wojsku Polskim, gdzie w 10 pułku artylerii polowej był dowódcą II dywizjonu. Brał z nim udział w wojnie polsko-bolszewickiej[2].

Urlopowany w latach 1921–1923 studiował na Politechnice Lwowskiej, a później Warszawskiej. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 64. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był nadal 10 pułk artylerii polowej[3].

Od 15 sierpnia 1923 pełnił obowiązki dowódcy dywizjonu w 24 pułku artylerii polowej w Jarosławiu. 15 czerwca 1925 został przeniesiony do 8 pułku artylerii polowej w Płocku na stanowisko dowódcy III dywizjonu[4]. W okresie od grudnia 1926 do maja 1927 był słuchaczem kursu artyleryjskiego w Toruniu. 12 kwietnia 1927 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 2. lokatą w korpusie oficerów artylerii[5]. W maju 1927 został zastępcą dowódcy 20 pułku artylerii polowej w Prużanie[6]. W styczniu 1930 objął dowództwo 17 pułku artylerii lekkiej w Gnieźnie[7][8]. 21 grudnia 1932 awansował na pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1933 i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii[9]. W kwietniu 1937 został wyznaczony na stanowisko dowódcy artylerii dywizyjnej 26 Dywizji Piechoty w Skierniewicach. W połowie lipca 1939 zostało mu powierzone stanowisko II dowódcy piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty w Modlinie i zadanie zorganizowania Obszaru Warownego „Modlin”[2].

Od 1 do 9 września 1939 był dowódcą Obszaru Warownego „Modlin”, a następnie do 28 września dowodził artylerią obrony Modlina.

Po kapitulacji przebywał od października 1939 do kwietnia 1945 w niewoli niemieckiej w Oflagu II C Woldenberg, w którym w 1942 pełnił funkcję starszego obozu oraz był komendantem organizacji konspiracyjnej[2].

Powrócił do kraju w październiku 1945 i podjął pracę w okolicach Wrocławia w cukrowni Sułkowice. W lutym 1950 przeszedł na rentę. Zmarł 30 grudnia 1965 we Wrocławiu i tam został pochowany[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Strzałkowski 1990 ↓, s. 794-795.
  2. a b c d Strzałkowski 1990 ↓, s. 795.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 190.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 63 z 11 czerwca 1925 roku, s. 317.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 118.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 15 z 23 maja 1927 roku, s. 147.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 20 z 23 grudnia 1929 roku, s. 386.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177, 685.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1932 roku, s. 468.
  10. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938 roku, s. 3.
  11. „Za męstwo i osobistą odwagę okazane w walce z nieprzyjacielem w obronie Ojczyzny”; Rozkaz Ministra Spraw Wojskowych L. 1836 z 12 lipca 1921 r. (Dziennik Personalny z 1921 r. Nr 29, poz. 1209)
  12. Na podstawie fotografii Plik:Wacław Młodzianowski (-1932).jpg

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]