Wacław Szymański (rotmistrz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Szymański
Ilustracja
rotmistrz rotmistrz
Data i miejsce urodzenia 23 sierpnia 1896
Komorze
Data i miejsce śmierci 17 kwietnia 1965
Bydgoszcz
Przebieg służby
Lata służby 1913-1921
Siły zbrojne Kaiserstandarte.svg Armia Cesarstwa Niemieckiego
Orzełek Wojsk Wielkopolskich.svg Armia Wielkopolska
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki 28 pułk piechoty
Stanowiska dowódca kompanii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
Wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi

Wacław Szymański (ur. 23 sierpnia 1896 w Komorzu, zm. 17 kwietnia 1965 w Bydgoszczy) – rotmistrz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w Komorzu leżącym w powiecie jarocińskim. W 1911 wstąpił do Towarzystwa Tomasza Zana, a w 1912 w Poznaniu zajął się organizacją skautingu. W 1913 otrzymał świadectwo maturalne w Królewskim Gimnazjum Augusty Wiktorii[1]. 1 października 1913 został powołany do Armii Cesarstwa Niemieckiego w której miał odbyć roczną służbę wojskową. Do listopada 1918 przebywał na froncie i otrzymał awans na stopień podporucznika[2].

Od 12 listopada 1918 w Poznaniu działał w Polskiej Organizacji Wojskowej, a od 27 grudnia brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1920 dowodząc kompanią podczas wojny polsko-bolszewickiej został z Ławicy skierowany na front, gdzie otrzymał przydział do baonu lotniczego[2]. Otrzymał awans na stopień porucznika, a następnie został wyznaczony na dowódcę kompanii zwiadowców w 28 pułku piechoty. 12 września 1920 biorąc udział w bitwie pod Sokalem zatrzymał baon 30 pułku piechoty rozpoczynający manewr wycofania się z linii frontu, który „zebrał, uporządkował i zmusił do powrotu do linii bojowej, przez co zamknął lukę i nie pozwolił nieprzyjacielowi przerwać się”[2]. 19 września dowodząc oddziałem konnych zwiadowców 28 oraz 29 pułku piechoty jadąc w kierunku Krzemieńca zabrał z sobą kilku zwiadowców z którymi zapobiegł zniszczenie mostu na Ikwie przez oddział bolszewickich żołnierzy. Podczas potyczki został ciężko ranny. Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari[3][2].

W 1921 posiadając 50% inwalidztwa został zwolniony do rezerwy w której w powiecie Obornickim dzierżawił państwowy majątek Dąbrówka-Ludomska. Był działaczem organizacji kombatanckich. W Przysposobieniu Wojskowym pełnił stanowiska dowódcy kompanii, zastępcy dowódcy baonu oraz dowódcy 5 pułku rezerwowego. Prezes Związku Oficerów Rezerwy RP oraz innych[2]. Otrzymał awans na stopień rotmistrza. Na Uniwersytecie Poznańskim ukończył studia rolnicze. Podczas okupacji przebywał na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Po zakończeniu wojny zamieszkał w Bydgoszczy, gdzie zmarł i został pochowany[2].

Ożenił się z Anną Jaranowską i mieli dzieci: Mirosława, Juliusza oraz Hannę[2].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]