Wacław Weker

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wacław Weker (ur. 22 października 1891 w Krasiłowie, zm. 12 sierpnia 1944 w Warszawie) – polski inżynier architekt.

Życiorys[edytuj]

Po ukończeniu 31 maja 1911 r. Pierwszej Szkoły Handlowej w Kijowie studiował na Wydziale Architektury w Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu w latach 1910-1914, a następnie ukończył Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej. Losy Wekera w latach 1914-1917 nie są znane. Po ukończeniu studiów (31 sierpnia 1923 r., jego promotorem był Czesław Przybylski) pracował w biurze architektonicznym dyrekcji warszawskich PKP. Od 1927 r. do 1939 r. prowadził pracownię przy ul. Spacerowej w Warszawie, a mieszkał przy ulicy Nowogrodzkiej 27. W czasie okupacji mieszkał przy Marszałkowskiej 92.

Reprezentował styl funkcjonalistyczny.

Działalność niepodległościowa[edytuj]

W Paryżu należał do organizacji narodowych polskiej młodzieży akademickiej (m.in. utrzymywał stosunki z Bolesławem Wieniawą-Długoszowskim i Wacławem Sieroszewskim[1]). Tam też odbył ćwiczenia wojskowe pod kierunkiem pułkownika Jagniątkowskiego. W listopadzie 1918 r. zgłosił się ochotniczo do wojska i został przydzielony do pułku artyleryjskiego. W latach 1919-1920 służył w wojsku polskim. Od marca 1919 r. został przerzucony na front małopolski, gdzie przebywał do zimy, przechodząc szlak bojowy aż pod Dźwińsk. W lipcu 1920 r. pełnił służbę w jednym z pociągów pancernych.

W czasie powstania warszawskiego walczył prawdopodobnie w oddziale Kuleszy Batalionu "Kiliński". W ataku na budynek PAST-y został ranny 12 sierpnia i zmarł w szpitalu w gmachu PKO przy Świętokrzyskiej[2][1].

Dorobek[edytuj]

Nagrodzone projekty[edytuj]

Wykonane projekty[edytuj]

  • Kolonia Lubeckiego w obrębie ulic: Filtrowej, Krzywickiego, Wawelskiej, Grójeckiej i placu Narutowicza w Warszawie, razem z architektami Antonim Jawornickim, Aleksandrem Sygietyńskim i Teofilem Wiśniowskim (1924)
  • dom Spółdzielni Inżynierów b. Ministerstwa Kolei Żelaznych (Wawelska 61/Mianowskiego 15) (wybudowany w latach 1926-27)
  • Miejska Kolonia Mieszkaniowa – projekt 2 domów mieszkalnych (wspólnie z architektami Antonim Jawornickim i Józefem Jankowskim) (wybudowane w latach 1927-1930)
  • dom mieszkalny przy ul Sękocińskiej 17 róg Kaliskiej (budowa 1928-29)
  • Letnisko dla Towarzystwa Dobroczynności "Dźwignia" w Józefowie (1927-1930)
  • warsztaty reperacyjne wraz z budynkami pomocniczymi i mieszkalnymi dla Międzynarodowego Towarzystwa Wagonów Sypialnych w Warszawie
  • schronisko WKN w Dolinie Chochołowskiej
  • dom mieszkalny na Kamiennej Górze w Gdyni
  • dom Spółdzielni „3 Maja 5” przy przy Alei 3 Maja w Warszawie (budowa 1929-31) (dom został wpisany do rejestru zabytków w 2011 r.)
  • dom letniskowy Arpada Chowańczaka w Nadliwiu koło Łochowa (budowa 1930)
  • wnętrza mieszkania 2-izbowego na wystawie „Mieszkanie Najmniejsze” w III kolonii WSM.
  • domy mieszkalne dla magistratu m.st. Warszawy na Żoliborzu (wspólnie z architektami Antonim Jawornickim i Józefem Jankowskim)
  • dom-internat dla studentów Zgromadzenia Sióstr Urszulanek w Warszawie (przy ul. Gęstej/Wiślanej) (budowa 1930-33)
  • hotel spółdzielczy „Jasne Wybrzeże” w Jastarni
  • domy mieszkalne Funduszu Kwaterunku Wojskowego na Okęciu (ul. Astronautów) (1932-1934) w Warszawie i w Słonimie (ok. 1931-1934)
  • dom mieszkalny – rozbudowa osiedla Miejskiej Kolonii Mieszkaniowej przy ul. Szenwalda/Zajączka
  • dwa drewniane domki mieszkaniowe – typowe na wystawie budowlanej „Tani Dom Własny” na Bielanach
  • projekt regulacji terenu Saskiej Kępy oraz terenu przy Królikarni
  • kamienica Mariana Dziatkiewicza przy ulicy Wiejskiej 14 (1936-1939)
  • dom mieszkalny Spółdzielni Mieszkaniowej "Zacisze" przy ul. Słonecznej 50 (1928, budowę ukończono w 1930 r.)
  • dom Gorgolewskich przy ul. Kazimierzowskiej 81 (budowa 1936-37 – tylko dom tylny)
  • willa Porębskiej przy ul. Szczawnickiej 4 (budowa1936)
  • schronisko Warszawskiego Klubu Narciarskiego w Rafajłowej na Ukrainie (budowa 1937-38)
  • dom Skoczyńskiego Dynasach 10[2]
  • dom Stanisława Klawego przy Francuskiej róg Obrońców (budowa 1939)[1].

Członkostwo w organizacjach[edytuj]

Odznaczenia[edytuj]

Życie prywatne[edytuj]

Był synem Romana i Cecylii z Bielińskich[3]. Pochodził z inkorporowanej szlachty kurlandzkiej herbu Drogomir. Miał siedmioro rodzeństwa. Nie założył rodziny.

Przypisy

  1. a b c Wacław Weker (1891-1944). 2011-08-11. [dostęp 2011-09-20].
  2. a b Powstańcze biogramy. Strona "1944" Muzeum Powstania Warszawskiego. [dostęp 2011-09-20].
  3. Stanisław Łoza (red.): czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 787.

Zobacz też[edytuj]