Wachlarzówka rdzawa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Wachlarzówka białosterna)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wachlarzówka rdzawa
Rhipidura rufifrons[1]
(Latham, 1802)
Wachlarzówka rdzawa
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wachlarzówkowate
Podrodzina wachlarzówki
Rodzaj Rhipidura
Gatunek wachlarzówka rdzawa
Synonimy
  • Muscicapa rufifrons Latham, 1801[2]
Podgatunki
  • R. r. torrida Wallace, 1865
  • R. r. uraniae Oustalet, 1881
  • R. r. saipanensis Hartert, 1898
  • R. r. mariae R. H. Baker, 1946
  • R. r. versicolor Hartlaub & Finsch, 1872
  • R. r. kubaryi Finsch, 1876
  • R. r. agilis Mayr, 1931
  • R. r. melanolaema Sharpe, 1879
  • R. r. utupuae Mayr, 1931
  • R. r. commoda Hartert, 1918
  • R. r. granti Hartert, 1918
  • R. r. brunnea Mayr, 1931
  • R. r. rufofronta E. P. Ramsay, 1879
  • R. r. ugiensis Mayr, 1931
  • R. r. russata Tristram, 1879
  • R. r. kuperi Mayr, 1931
  • R. r. louisiadensis Hartert, 1899
  • R. r. intermedia North, 1902
  • R. r. rufifrons (Latham, 1802)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Białe końcówki ogona są charakterystyczne dla tego gatunku
Gniazdo wachlarzówki stanowi misternie utkany koszyczek

Wachlarzówka rdzawa[4], wachlarzówka białosterna[5], wachlarzówka ruda[6] (Rhipidura rufifrons) – gatunek małego ptaka z rodziny wachlarzówkowatych (Rhipiduridae) zamieszkujący zalesione, północne i wschodnie obszary Australii, Nową Gwineę, wschodnią część Indonezji oraz Wyspy Salomona. Osobniki zamieszkujące tereny wysunięte najbardziej na południe migrują w okresie chłodnym na północ. Wyróżniono kilkanaście podgatunków R. rufifrons[2][7][4]:

  • R. rufifrons torridawachlarzówka molucka
  • R. rufifrons uraniaewachlarzówka guamska
  • R. rufifrons saipanensiswachlarzówka mariańska
  • R. rufifrons mariae
  • R. rufifrons versicolorwachlarzówka bogata
  • R. rufifrons kubaryiwachlarzówka łuskowana
  • R. rufifrons agiliswachlarzówka zwinna
  • R. rufifrons melanolaemawachlarzówka białoczelna
  • R. rufifrons utupuae
  • R. rufifrons commoda
  • R. rufifrons granti
  • R. rufifrons brunnea
  • R. rufifrons rufofrontawachlarzówka rdzawoczelna
  • R. rufifrons ugiensiswachlarzówka ciemnogłowa
  • R. rufifrons russatawachlarzówka atolowa
  • R. rufifrons kuperi
  • R. rufifrons louisiadensiswachlarzówka białosterna
  • R. rufifrons intermedia
  • R. rufifrons rufifronswachlarzówka rdzawa
Opis gatunku 

Upierzenie przeważająco szaroczarne, z rudym czołem, częściowo wierzchem i górną częścią ogona. Końcówki skrzydeł i ogona są ciemniejsze, przy czym sama krawędź ogona jest biała (stąd nazwa "białosterna"). Biały jest też spód ciała, choć na bieli odbija się czarna obróżka na szyi i ciemne kreski poniżej. Dziób otoczony jest szczecinką. Posiada niezwykle długi ogon, stanowiący ponad połowę długości ciała, którym w trakcie żerowania nieustannie wymachuje oraz rozkłada i składa niczym wachlarz. Jest niezwykle ruchliwym ptakiem[6].

Średnie wymiary 

Długość ciała: 14-17,5 cm, z czego większość stanowi ogon.
Waga: 7,2-10 g

Biotop 
Wilgotne lasy równikowe, lasy namorzynowe, zadrzewione obszary bagienne. W trakcie przelotów widywane także na bardziej otwartych terenach.
Pożywienie 
drobne owady, także latające, które aktywnie wyszukuje w środkowych i dolnych partiach poszycia leśnego.
Rozmnażanie 
Misterne gniazda buduje na rozwidleniu cieniutkich gałązek, wśród gęstego listowia[6]. Składa 2-3 jaja, wysiadywanie trwa 14-15 dni. W jednym gnieździe odbywa kilka lęgów.

Przypisy

  1. Rhipidura rufifrons, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. a b Rufous Fantail (Rhipidura rufifrons) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 4 lipca 2012].
  3. Rhipidura rufifrons. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  4. a b P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Rhipidurinae Sundevall, 1872 - wachlarzówki (wersja: 2017-03-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-04-20].
  5. P. Mielczarek & W. Cichocki. Polskie nazewnictwo ptaków świata. „Notatki Ornitologiczne”. Tom 40. Zeszyt specjalny, s. 335, 1999. ISSN 0550-0842. 
  6. a b c Stephen Garnett: Monarki i pokrewne (w:) Encyklopedia. Zwierzęta. Warszawa: Elipsa, 1999, s. 419. ISBN 83-85152-34-2.
  7. F. Gill & D. Donsker: Orioles, drongos & fantails (ang.). IOC World Bird List: Version 7.1. [dostęp 2017-04-20].