Wachlarzówki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wachlarzówki
Rhipidurinae
Sundevall, 1872
Przedstawiciel rodzaju – wachlarzówka zmienna (R. rufiventris)
Przedstawiciel rodzaju – wachlarzówka zmienna (R. rufiventris)
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd ptaki neognatyczne
Rząd wróblowe
Podrząd śpiewające
Rodzina wachlarzówkowate
Podrodzina wachlarzówki
Typ nomenklatoryczny

Muscicapa flabellifera J.F. Gmelin, 1789 = Rhipidura fuliginosa Sparrman, 1787

Synonimy
Rodzaje

Wachlarzówki[10] (Rhipidurinae) – monotypowa podrodzina ptaków z rodziny wachlarzówkowatych (Rhipiduridae).

Występowanie[edytuj]

Podrodzina obejmuje gatunki występujące w orientalnej Azji, Australazji i Oceanii[11].

Morfologia[edytuj]

Długość ciała 13-21 cm; masa ciała 4,5-25 g[12].

Systematyka[edytuj]

Etymologia[edytuj]

  • Rhipidura: gr. ῥιπις rhipis, ῥιπιδος rhipidos – wachlarz; ουρα oura – ogon[13].
  • Ripidicala: gr. ῥιπις rhipis, ῥιπιδος rhipidos – wachlarz; καλος kalos – piękno[14]. Gatunek typowy: Muscicapa flabellifera J.F. Gmelin, 1789 = Muscicapa fuliginosa Sparrman, 1787.
  • Leucocirca: gr. λευκος leukos – biały; κερκος kerkos – ogon[15]. Gatunek typowy: Muscicapa javanica Sparrman, 1788.
  • Sauloprocta: gr. σαυλοπρωκτος sauloprōktos – z kołyszącymi tylnymi częściami, od σαυλοπρωκτιαω sauloprōktiaō – puszyć się, od σαυλος saulos – buńczuczny; πρωκτος prōktos – odbyt[16]. Gatunek typowy: Rhipidura motacilloides Vigors & Horsfield, 1827 = Turdus leucophrys Latham, 1801.
  • Neomyias: gr. νεος neos – nowy; nowołac. myias – muchołówka, od gr. μυια muia, μυιας muias – mucha; πιαζω piazō – chwytać[17]. Gatunek typowy: Rhipidura euryura S. Müller, 1843.
  • Cyanonympha: gr. κυανος kuanos – ciemnoniebieski; νυμφη numphē – nimfa[18]. Gatunek typowy: Hypothymis superciliaris Sharpe, 1877.
  • Howeavis: Frank Ernest Howe (1878–1955), australijski krawiec, oolog, ornitolog; łac. avis – ptak[19]. Gatunek typowy: Muscicapa rufifrons Latham, 1801.
  • Setosura: częściowe odwrócenie epitetu gatunkowego Rhipidura setosa[20]. Gatunek typowy: Rhipidura setosa melvillensis Mathews, 1912 = Platyrhynchos rufiventris Vieillot, 1818.

Podział systematyczny[edytuj]

Do rodzaju należą następujące gatunki[10]:

Przypisy

  1. F. Boie. Genus Ripidicala. „Neues staatsbürgerliches Magazin mit besonderer Rücksicht auf die Herzogthümer Schleswig, Holstein und Lauenburg”. 1, s. 489, 1832 (niem.). 
  2. W. Swainson: Flycatchers. Edinburgh: W.H. Lizars, 1838, s. 126, ryc. 11, seria: Naturalist's library. (ang.)
  3. J. Cabanis: Museum Heineanum: Verzeichniss der ornithologischen Sammlung des Oberamtmann Ferdinand Heine, auf Gut St. Burchard vor Halberstadt. Cz. 1. Halberstadt: In Commission bei R. Frantz, 1850–1851, s. 57. (niem.)
  4. R.B. Sharpe: Catalogue of the Birds in the British Museum. Cz. 4. London: Printed by order of the Trustees, 1879, s. 342. (ang.)
  5. H.Ch. Oberholser. A monograph of the flycatcher genera Hypothymis and Cyanonympha. „Proceedings of the United States National Museum”. 39, s. 587, 1911 (ang.). 
  6. G.M. Mathews. New generic names for Australian birds. „Austral Avian Record”. 1, s. 111, 1912 (ang.). 
  7. G.M. Mathews. New generic names, with some notes on others. „Austral Avian Record”. 2, s. 58, 1913 (ang.). 
  8. Rhipidura, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.) [dostęp 2017-04-20]
  9. N.A. Vigors & T. Horsfield. A Description of the Australian Birds in the Collection of the Linnean Society; with an Attempt at arranging them according to their natural Affinities. „Transactions of the Linnean Society of London”. 15, s. 246, 1827 (ang.). 
  10. a b P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Rhipidurinae Sundevall, 1872 - wachlarzówki (wersja: 2017-03-18). W: Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2017-04-20].
  11. F. Gill & D. Donsker: Orioles, drongos & fantails (ang.). IOC World Bird List: Version 7.1. [dostęp 2017-04-20].
  12. W. Boles: Family Rhipiduridae (Fantails). W: J. del Hoyo, A. Elliott & D.A. Christie: Handbook of the Birds of the World. Cz. 11: Old World Flycatchers to Old World Warblers. Barcelona: Lynx Edicions, 2006, s. 224-227, 229-233, 235-238, 240-241. ISBN 84-96553-06-X. (ang.)
  13. Jobling 2017 ↓, s. Rhipidura.
  14. Jobling 2017 ↓, s. Ripidicala.
  15. Jobling 2017 ↓, s. Leucocirca.
  16. Jobling 2017 ↓, s. Sauloprocta.
  17. Jobling 2017 ↓, s. Neomyias.
  18. Jobling 2017 ↓, s. Cyanonympha.
  19. Jobling 2017 ↓, s. Howeavis.
  20. Jobling 2017 ↓, s. Setosura.
  21. a b L.A. Sánchez-González & R.G. Moyle. Molecular systematics and species limits in the Philippine fantails (Aves: Rhipidura). „Molecular Phylogenetics and Evolution”. 61 (2), s. 290-299, 2011. PMID: 21722744 (ang.). 

Bibliografia[edytuj]

  1. J.A. Jobling: Key to Scientific Names in Ornithology. W: J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana (red.): Handbook of the Birds of the World Alive. Barcelona: Lynx Edicions, 2017. [dostęp 2017-04-20]. (ang.)