Wade Boggs

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wade Boggs
Wade Boggs jako zawodnik Boston Red Sox
Wade Boggs jako zawodnik Boston Red Sox
trzeciobazowy
Pełne imię i nazwisko Wade Anthony Boggs
Pseudonim Chicken Man
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1958
Omaha
Odbijał lewą
Rzucał prawą
Debiut 10 kwietnia 1982
Ostatni występ 27 sierpnia 1999
Statystyki
Średnia uderzeń 0,328
Home runy 118
Uderzenia 3010
RBI 1014
Kariera klubowa
Lata Kluby
1982–1992 Boston Red Sox
1993–1997 New York Yankees
1998–1999 Tampa Bay Devil Rays
Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg Baseball Hall of Fame Empty Star.svg Empty Star.svg Empty Star.svg
Rok wprowadzenia 2005
Głosów 91,9 %
(1. głosowanie)
Metoda elekcji BBWAA

Wade Anthony Boggs (ur. 15 czerwca 1958) – amerykański baseballista, który występował na pozycji trzeciobazowego.

Kariera zawodnicza[edytuj | edytuj kod]

W czerwcu 1976 został wybrany w siódmej rundzie draftu przez Boston Red Sox i początkowo grał w klubach farmerskich tego zespołu, między innymi w Pawtucket Red Sox, reprezentującym poziom Triple-A[1][2]. W Major League Baseball zadebiutował 10 kwietnia 1982 w meczu przeciwko Baltimore Orioles[1]. W głosowaniu na najlepszego debiutanta zajął 3. miejsce za Calem Ripkenem z Baltimore Orioles i Kentem Hrbkiem z Minnesota Twins[3].

W sezonie 1983 i w latach 1985–1988 uzyskiwał najlepszą średnią uderzeń w American League[1]. Ponadto jako zawodnik Red Sox osiem razy był wybierany do Meczu Gwiazd, sześciokrotnie otrzymywał nagrodę Silver Slugger Award i pobił rekord klubowy należący do Teda Williamsa, osiągając średnią 0,369 na stadionie Fenway Park[1][4].

W grudniu 1992 jako wolny agent przeszedł do New York Yankees[1]. W 1996 zagrał w czterech meczach World Series, w których Yankees pokonali Atlanta Braves 4–2[5].

W grudniu 1997 podpisał kontrakt z nowo powstałym klubem Tampa Bay Devil Rays[1]. 31 marca 1998 w meczu z Detroit Tigers rozegranym na Tropicana Field, zdobył pierwszego w historii klubu home runa[6]. 7 sierpnia 1999 w spotkaniu z Cleveland Indians zdobył dwupunktowego home runa, będącego jednocześnie jego 3000. uderzeniem w MLB[7]. Po raz ostatni zagrał 27 sierpnia 1999[1].

Hall of Fame[edytuj | edytuj kod]

W 2004 został wybrany do Boston Red Sox Hall of Fame[8], zaś w 2005 został uhonorowany członkostwem w Baseball Hall of Fame po pierwszym głosowaniu[9].

Nagrody i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Nagroda/wyróżnienie Lata Źródło
12× All-Star 1985, 1986, 1987, 1988, 1989, 1990,
1991, 1992, 1993, 1994, 1995, 1999
[1]
Gold Glove Award 1994, 1995 [1]
Silver Slugger Award 1983, 1986–1989, 1991, 1993, 1994 [1]
Zwycięzca w World Series 1996 [5]
3000 hit club [7]
Baseball Hall of Fame od 2005 [9]
# 12 zastrzeżony przez Rays 2000 [10]
# 26 zastrzeżony przez Red Sox 2016 [11]

Przypisy

  1. a b c d e f g h i j Wade Boggs Statistics and History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  2. Wade Boggs Minor League Statistics & History (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 28 października 2012].
  3. 1982 AL Rookie of the Year Voting (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  4. Banners of Glory, Long May They Wave (ang.). fenwaypark100.org. [dostęp 25 grudnia 2014].
  5. a b 1996 World Series (ang.). baseball-reference.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  6. Franchise First Home Runs (ang.). baseball-almanac.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  7. a b Boggs' 3,000th Hit (ang.). mlb.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  8. Red Sox Hall of Fame (ang.). redsox.mlb.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  9. a b Boggs, Wade (ang.). baseballhall.org. [dostęp 25 grudnia 2014].
  10. Rays Retired Numbers (ang.). rays.mlb.com. [dostęp 25 grudnia 2014].
  11. Boggs emotional as No. 26 retired at Fenway (ang.). redsox.mlb.com. [dostęp 8 października 2016].