Waldemar Rakocy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waldemar Rakocy
Ilustracja
Ks. prof. Waldemar Rakocy
Data i miejsce urodzenia 11 listopada 1960
Głuchołazy (Polska)
Tytuł naukowy profesor
Wyznanie katolickie
Strona internetowa

Waldemar Stanisław Rakocy (ur. 11 listopada 1960 w Głuchołazach) – polski prezbiter katolicki, misjonarz św. Wincentego a Paulo, teolog, profesor nauk teologicznych, w latach 1994-2017 nauczyciel akademicki Wydziału Teologii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1985-1991 odbył studia specjalistyczne w Rzymie i Jerozolimie zakończone doktoratem (1991); habilitacja w 2001, tytuł naukowy profesora w 2007. Opublikował ponad 70 prac naukowych głównie w jęz. polskim, ale również angielskim, francuskim, hiszpańskim i rosyjskim. W latach 2001-2010 pełnił funkcję redaktora naczelnego zeszytu biblijnego Roczników Teologicznych KUL (od 2009 wydawane jako Roczniki Biblijne – The Biblical Annals). Od 2008 do 2013 był członkiem Zarządu Stowarzyszenia Biblistów Polskich. Specjalizuje się w biblistyce Nowego Testamentu. Pełnił funkcję kierownika Katedry Egzegezy Ewangelii i Pism Apostolskich Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Ważniejsze publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • "A słowo Boże rozszerzało się i rosło" : programowa funkcja Dz 12, 1-24 w kompozycji księgi (1995),
  • Paweł - apostoł Żydów i pogan : Łukaszowy obraz powstania i rozwoju Pawłowych wspólnot (1997),
  • Obraz i funkcja faryzeuszy w dziele Łukaszowym (ŁK-DZ) : studium literacko-teologiczne : rozprawa habilitacyjna (2000),
  • Faryzeusze : historia - Ewangelie (2002),
  • Paweł Apostoł : chronologia życia i pism (2003),
  • Święty Łukasz wobec niewiary Izraela – krytyka i nadzieja (2006),
  • Listy apostoła Pawła : wprowadzenie i omówienie (2008),
  • Rozmowy z Pawłem z Tarsu : o Bogu i człowieku (2010),
  • Święta Katarzyna Labouré i Cudowny Medalik (2010),
  • Wiara chrześcijańska. Trudne pytania i proste odpowiedzi (2012),
  • Nadzieja zawieść nie może (2013),
  • Głosić Dobrą Nowinę ubogim (2017).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]