Walenty Herburt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Walenty Herburt herbu Herburt, łac. Valentinus Herborth, (ur. 1524 – zm. 7 lipca 1572 w Bielsku Podlaskim) – biskup przemyski.

Syn Jana Herburta podkomorzego przemyskiego i Jadwigi córki Piotra Chwala z Rozlowa, dziedzica na Pełniatyczach.

Uczestniczył w synodzie w Warszawie w 1561 roku[1]. Za jego posługi zostali sprowadzeni do diecezji przemyskiej O.O. Jezuici. Biskup wytoczył właścicielom Hoczwi braciom Matjaszowi III i Stanisławowie proces o zagarnięciu mienia kościelnego. Podtrzymał również klątwę biskupią Jana Dziaduskiego na właścicielu Rymanowa, kasztelanie sanockim Zbigniewie Sienieńskim (protestant) o zabór kościoła katolickiego w Króliku Polskim i uczynienie z niego zboru kalwińskiego. W roku 1564 nadaje Pawłowi i Piotrowi Dąbrowskim dożywocie na 2 młynach biskupich w Radymnie. Z przywileju tego wynika również, że w Radymnie znajdował się zamek biskupi w którym rezydował bp. Walenty Herburt. W kronikach był też jednym z proboszczów Szczebrzeszyna . Był posłem Królestwa Polskiego na soborze trydenckim w okresie obrad sejmu piotrowskiego w roku 1562[2] Był członkiem komisji do rewizji królewszczyzn na sejmie 1566 roku[3]. W roku 1572 wraz z nuncjuszem papieskim Commendonem udał się z poselstwem do króla na Podlasie celem zawarcie przymierza przeciwko Turkom. Zmarł w Bielsku Podlaskim. Pochowany został 27 sierpnia 1572 w Felsztynie pod kaplicą św. Anny.

Rodzeństwo Walentego Herburta :

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wojciech Góralski, Synod prowincjonalny warszawski z 1561 r., w: Prawo Kanoniczne : kwartalnik prawno-historyczny 28/3-4, 1985, s. 208.
  2. "Pragnąłbym, abyśmy byli do niego podobnymi my wszyscy, którzy jesteśmy tego samego co on powołania i święcenia; jest bowiem mężem znakomitym i pod względem pobożności i pod względem nauki a w Trydencie tak się zachował, iż odjechał stamtąd, według zdania wszystkich, pełen zupełnego uznania " w: list Kardynała Hozyusza do Andrzeja Opalińskiego. op. Kardynała Hozjusza korespondencje I f. 245
  3. Krzysztof Chłapowski, Realizacja reform egzekucji dóbr 1563-1665. Sprawa zastawów królewszczyzn małopolskich, Warszawa 1984, s. 29.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]