Walerian Niedźwiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walerian Niedźwiecki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 6 stycznia 1897
Krymidów
Data i miejsce śmierci 1940
Kijów
Poseł na II i III kadencji (II RP)
Okres od 1928
do 1935
Przynależność polityczna BBWR
Walerian Niedźwiecki
Znicz
kapitan rezerwy piechoty kapitan rezerwy piechoty
Przebieg służby
Lata służby 1914–1921
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie
Jednostki 4 Pułk Piechoty,
3 Pułk Piechoty,
2 Dywizja Piechoty Legionów,
4 Pułk Piechoty Legionów,
DOGen. „Kielce”,
17 Pułk Piechoty,
48 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie)

Walerian Niedźwiecki[a] (ur. 6 stycznia 1897 w Krymidowie, zm. 1940 w Kijowie) – polski ziemianin, działacz społeczny, kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego, poseł na II i III (1928-1935) w II RP, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 6 stycznia 1897[1] w Krymidowie koło Horożanki na obszarze powiatu stanisławowskiego. Był synem Karola (ziemianin) i Adeli. Od 1912 działał w Polskich Drużynach Strzeleckich we Lwowie. Odbywał ćwiczenia w VIII Lwowskiej Drużynie Skautowej. Zdał maturę w II Szkole Realnej we Lwowie. Do 1914 ukończył rok studiował w Szkole Politechnicznej we Lwowie.

Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W sierpniu 1914 był sekcyjnym I batalionu. Później służył w III plutonie I batalionu w składzie I Brygady do września 1914. Przebywał na leczenie. Odbył kształcenie w Szkole Podchorążych w Marmarosz-Sziget od grudnia 1914 do końca stycznia 1915. Służył w 3 pułku piechoty w składzie II Brygady, a od połowy 1915 służył w III batalionie 4 pułku piechoty w składzie III Brygady. Został awansowany do stopnia chorążego piechoty 15 listopada 1915, następnie mianowany podporucznikiem piechoty 18 sierpnia 1916. Brał udział w walkach na Lubelszczyźnie i na Wołyniu. Po kryzysie przysięgowym we wrześniu 1917 został wcielony do armii austriackiej i dokonał dezercji z jej szeregów. Później działał w Polski Organizacji Wojskowej.

W listopadzie brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej służąc w stopniu podporucznika w Odcinku VI., pododcinek Kleparów[2]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w sztabie 2 Dywizji Piechoty Legionów. Latem 1920 brał udział w obronie Warszawy podczas wojny polsko-bolszewickiej w szeregach Armii Ochotniczej. Od 1 sierpnia 1921 był szefem Oddziału II Informacyjnego w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Analogiczną funkcję sprawował w Dowództwie Okręgu Generalnego „Lwów”. Był przydzielony do 4 pułku piechoty Legionów. Z dniem 12 września 1921 został przeniesiony do rezerwy. Został awansowany do stopnia kapitana rezerwy piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W 1923, 1924 był oficerem rezerwowym 17 pułku piechoty w garnizonie Rzeszów[5][6].

Ukończył studia rolnicze. Prowadził rodzinny majątek ziemski w Krymidowie (ukr. Кримидів, gmina Horożanka). Pełnił funkcję prezesa Związku Zawodowego Rolników, był wiceprezesem Delegatury Małopolskiego Tow. Rolniczego w Stanisławowie. Należał do Związku Strzeleckiego, Związku Legionistów Polskich, Towarzystwa Szkoły Ludowej, zasiadał w zarządie Wojewódzkiej Komisji Rolnej.

Był wybierany posłem na Sejm II (1928–1930) i III (1930–1935) z ramienia BBWR w okręgu Stanisławów. Zasiadał w Komisji Robót Publicznych (1928–1930) i w Komisji Wojskowej (1928-1935).

Po wybuchu II wojny światowej zmobilizowany w 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych ze Stanisławowa. Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD. Był przetrzymywany we Lwowie. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD w Bykowni. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/4-6 oznaczony numerem 2046)[7]. Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni[8].

19 listopada 1920 roku dowódca Okręgu Generalnego Kielce zezwolił mu na zawarcie związku małżeńskiego z Anną Gołębską ze Lwowa[9].

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. W ewidencji wojskowej (Roczniki Oficerskie 1923, 1924) tożsamość była podana jako Walerian Niedźwiedzki,

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-11-15].
  2. Iwona Łaptaszynska: Obsada personalna obrony Lwowa 1 - 22.11.1918r.. stankiewicze.com. [dostęp 2015-11-17].
  3. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 474.
  4. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 414.
  5. Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923, s. 174.
  6. Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 164.
  7. Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 65. [dostęp 2015-11-18].
  8. Ryszard Czarnecki: Czwarty Katyń. ryszardczarnecki.blog.onet.pl, 2015-10-12. [dostęp 2015-11-18].
  9. Rozkaz DOGen. Kielce ↓, Nr 120 z 19 listopada 1921 roku, pkt 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]