Walerij Gierasimow

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walerij Gierasimow
Ilustracja
Walerij Gierasimow (2017)
Data i miejsce urodzenia

8 września 1955
Kazań, Tatarska ASRR, RFSRR, ZSRR

Szef Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej
Okres

od 9 listopada 2012

Odznaczenia
Bohater Federacji Rosyjskiej
Order św. Jerzego III klasy (Federacja Rosyjska) Order św. Jerzego IV klasy (Federacja Rosyjska) Order „Za zasługi wojskowe” Order Honoru Order „Za służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR” III klasy (ZSRR) Medal „Za zasługi bojowe” 60 years saf rib.png 70 years saf rib.png Medal „Za nienaganną służbę” II Klasy (ZSRR) Medal „Za nienaganną służbę” III Klasy (ZSRR) Order Przyjaźni Narodów (Białoruś) Medal „Za powrót Krymu”

Walerij Wasiljewicz Gierasimow (ros. Валерий Васильевич Герасимов; ur. 8 września 1955 w Kazaniu) – rosyjski wojskowy. Od 9 listopada 2012 szef Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej i I zastępca ministra obrony Federacji Rosyjskiej. Członek Rady Bezpieczeństwa Federacji Rosyjskiej[1]. Generał armii. Bohater Federacji Rosyjskiej.

Dowodzone przez niego wojska dokonały inwazję Rosji na Ukrainę, oskarżane są one o dokonanie zbrodni wojennych[2][3][4].

Generałowie Mark Milley i Walerij Gierasimow podczas spotkania w Bernie w 2019

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Jest absolwentem Wyższej Szkoły Dowódczej Wojsk Pancernych w Kazaniu, którą ukończył w 1977, Akademii Wojsk Pancernych – ukończył w 1987 i Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego – ukończył w 1997.

Służbę rozpoczął w Północnej Grupie Wojsk w Polsce – na stanowiskach do dowódcy batalionu czołgów. Następnie służył w Nadbałtyckim Okręgu Wojskowym, gdzie od 1993 dowodził 144 Dywizją Zmechanizowaną w Tallinnie, przeniesioną w 1994 do obwodu smoleńskiego. Od 1997 był pierwszym zastępcą dowódcy Moskiewskiego Okręgu Wojskowego.

Posiada doświadczenie bojowe – w latach 1998–2006, podczas drugiej wojny w Czeczenii – zajmował różne stanowiska dowódcze w strukturach Północnokaukaskiego Okręgu Wojskowego, w tym szefa sztabu stacjonującej tam 58 Armii. Następnie w latach 2007–2009 był dowódcą Leningradzkiego Okręgu Wojskowego, a od kwietnia 2012 Centralnego Okręgu Wojskowego.

W latach 2009–2012 był odpowiedzialny za kierowanie paradami wojskowymi w Moskwie z okazji Dnia Zwycięstwa[5].

9 listopada 2012 został mianowany przez prezydenta Putina szefem sztabu generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej – pierwszym zastępcą ministra obrony (nowo mianowani wiceministrowie to także Arkadij Bachin – dotychczasowy dowódca wojsk Zachodniego Okręgu Wojskowego i Oleg Ostapienko – dotychczasowy dowódca Wojsk Obrony Powietrzno-Kosmicznej)[6].

W kwietniu 2014 został dodany do listy osób, przeciwko którym Unia Europejska wprowadziła sankcje „w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niepodległość Ukrainy[7]. W ciągu kolejnych miesięcy podobne działania wprowadziła wobec niego również Kanada i Australia[8][9].

Według Służby Bezpieczeństwa Ukrainy miał być „generalnym dowódcą wszystkich sił prorosyjskich i separatystów” podczas walk pod Iłowajśkiem w 2014[10]. 5 sierpnia 2015 prokuratura wojskowa Ukrainy ogłosiła Walerija Gierasimowa „głównym ideologiem wojny w Donbasie[11][12].

15 września 2016 spotkał się w Ankarze z gen. Hulusi Akarem, szefem sztabu generalnego tureckich sił zbrojnych. Ich rozmowa dotyczyła trwającego konfliktu w Syrii[13][14].

Joseph Dunford, Hulusi Akar i Walerij Gierasimow na spotkaniu dotyczącym omówienia wspólnych działań Federacji Rosyjskiej, Stanów Zjednoczonych i Turcji w północnej Syrii w 2017

Awanse[edytuj | edytuj kod]

Ordery, odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Generałowie Walerij Gierasimow i François Lecointre w 2020

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Совет Безопасности Российской Федерации, www.scrf.gov.ru [dostęp 2020-06-28].
  2. Putin zbrodniarzem wojennym? Ukraina pozywa Rosję do Trybunału w Hadze, Dziennik.pl [dostęp 2022-03-05].
  3. Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości rusza z działaniami ws. Ukrainy. Są terminy publicznych wysłuchań, wiadomosci.gazeta.pl [dostęp 2022-03-03].
  4. Zbrodniami Rosji zajął się Międzynarodowy Trybunał Karny. Ukraina skarży Rosję do Trybunału Sprawiedliwości, Prawo.pl, 3 marca 2022 [dostęp 2022-03-05] (pol.).
  5. Russia’s new military chief Valery Gerasimov, „BBC News”, 9 listopada 2012 [dostęp 2020-06-29] (ang.).
  6. Prezydent Federacji Rosyjskiej: Dekret nr 1505. Moskwa: 9 listopada 2012.
  7. Council implementing regulation (EU) No 433/2014 of 28 April 2014 implementing Regulation (EU) No 269/2014 concerning restrictive measures in respect of actions undermining or threatening the territorial integrity, sovereignty and independence of Ukraine, eur-lex.europa.eu [dostęp 2020-06-29].
  8. https://www.bclplaw.com/images/content/2/2/v2/2258/Bryan-Cave-Side-by-Side-List-of-Ukraine-Related-Sanctions-v14.pdf.
  9. Канадский санкционный список, Эхо Москвы [dostęp 2020-06-29] (ros.).
  10. Russian Army General Staff Chief Gerasimov, ten Russian military servicemen suspected of involvement in Ilovaisk tragedy, KyivPost, 5 sierpnia 2015 [dostęp 2020-06-29].
  11. Украина назвала имя россиянина, развязавшего против нее войну, Апостроф [dostęp 2020-06-29] (ros.).
  12. Военная прокуратура назвала главного идеолога конфликта в Донбассе, korrespondent.net [dostęp 2020-06-29] (ros.).
  13. Russian and Turkish military chiefs meet in Ankara, The Indian Express, 16 września 2016 [dostęp 2020-06-29] (ang.).
  14. Turkey, Russia agree on joint understanding in resolving regional issues in key military meet – Turkey News, Hürriyet Daily News [dostęp 2020-06-29] (ang.).
  15. Указ Президента Российской Федерации от 20 февраля 2013 года № 151 «О присвоении воинских званий высших офицеров военнослужащим Вооруженных Сил Российской Федерации», Президент России [dostęp 2020-06-28] (ros.).
  16. Сирия добавила России героев, „Коммерсантъ” [dostęp 2020-06-28].
  17. Глава Генштаба ВС России награжден медалью минобороны Азербайджана, Day.Az, 7 kwietnia 2014 [dostęp 2020-06-28] (ros.).