Waleryj Alaksandrau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waleryj Alaksandrau
Валерый Міхайлавіч Аляксандраў
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1947
Połock
Deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji
Okres od 27 listopada 1996
do 21 listopada 2000
Poprzednik stanowisko utworzone
Okres od 12 kwietnia 2001
do 16 listopada 2004
Deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji
Okres od 9 stycznia 1996
do 9 stycznia 2000
(od 27 listopada 1996 nie uczestniczył w pracach)
Przynależność polityczna bezpartyjny
Następca wybory nie odbyły się
Odznaczenia
Medal jubileuszowy „W upamiętnieniu 100-lecia urodzin Władimira Iljicza Lenina” (ZSRR)

Waleryj Michajławicz Alaksandrau (biał. Валерый Міхайлавіч Аляксандраў[a], ros. Валерий Міхайлович Александров, Walerij Michajłowicz Aleksandrow; ur. 4 maja 1947 w Połocku) – białoruski prawnik i polityk, deputowany do Rady Najwyższej Republiki Białorusi XIII kadencji, w latach 1996–2000 i 2001–2004 deputowany do Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I i II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 4 maja 1947 roku w Połocku, w obwodzie połockim Białoruskiej SRR, ZSRR. W 1974 roku ukończył Charkowski Instytut Prawa, uzyskując wykształcenie prawoznawcy i prawnika[1]. Odbył służbę wojskową w szeregach Armii Radzieckiej. Pracował jako operator w Połockiej Wytwórni Włókna Szklanego[2]. W latach 1974–1978 był sędzią śledczym Połockiej Prokuratury Rejonowej i Witebskiej Prokuratury Obwodowej. W latach 1978–1985 pełnił funkcję instruktora w Witebskim Komitecie Obwodowym Komunistycznej Partii Białorusi. W latach 1985–1992 pracował jako prokurator ds. wykroczeń w Witebsku. W latach 1992–1996 był przewodniczącym Witebskiego Obwodowego Sądu Gospodarczego[1]. Pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Białoruskiego Republikańskiego Związku Prawników[2].

Działalność parlamentarna i późniejsza[edytuj | edytuj kod]

Waleryj Alaksandrau kandydował w wyborach do Rady Najwyższej Białorusi XIII kadencji. W II turze głosowania, 10 grudnia 1995 roku, został wybrany na deputowanego jako kandydat bezpartyjny z Witebskiego-Praudzinskiego Okręgu Wyborczego Nr 63[3]. Jego kadencja rozpoczęła się 9 stycznia 1996 roku, w trakcie pierwszego posiedzenia Rady[4]. Od 23 stycznia pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Polityki Ekonomicznej i Reform[5]. Poparł dokonaną przez prezydenta Alaksandra Łukaszenkę kontrowersyjną i częściowo nieuznaną międzynarodowo zmianę konstytucji. 27 listopada 1996 roku przestał uczestniczyć w pracach Rady Najwyższej i wszedł w skład utworzonej przez prezydenta Izby Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi I kadencji[6]. Od 18 grudnia pełnił w niej funkcję członka[7], a potem zastępcy przewodniczącego Stałej Komisji ds. Ustawodawstwa[1]. Zgodnie z Konstytucją Białorusi z 1994 roku jego mandat deputowanego do Rady Najwyższej formalnie zakończył się 9 stycznia 2000 roku; kolejne wybory do tego organu jednak nigdy się nie odbyły. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów I kadencji zakończyła się 21 listopada 2000 roku[8].

12 kwietnia 2001 roku, w wyniku wyborów uzupełniających, został deputowanym do Izby Reprezentantów II kadencji z Witebskiego-Horkowskiego Okręgu Wyborczego Nr 17[9]. Pełnił w niej funkcję członka Stałej Komisji ds. Ustawodawstwa i Kwestii Sądowo-Prawnych. Wchodził w skład zjednoczenia deputackiego „Za Związek Ukrainy, Białorusi i Rosji” oraz grup deputackich: „Jedność”, „Jedna Białoruś”, „Przyjaciele Bułgarii” i „Deputowany Ludowy”[2]. Jego kadencja w Izbie Reprezentantów zakończyła się 16 listopada 2004 roku[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Waleryj Alaksandrau jest żonaty[1], ma syna i córkę[2].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zapis według oficjalnego wariantu języka białoruskiego. Alternatywne formy zapisu, według tzw. wariantu klasycznego (taraszkiewicy): Валер Міхайлавіч Аляксандраў (czyt. Waler Michajławicz Alaksandrau).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Kto…, s. 11
  2. a b c d e Александров Валерий Михайлович (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-12)].
  3. Спіс дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь трынаццатага склікання, зарэгістраваных 19 снежня 1995 года (biał.). [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-14)].
  4. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 9 января 1996 г. №4-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-09. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-13)].
  5. С. Шарецкий: Постановление Верховного Совета Республики Беларусь от 23 января 1996 г. №38-XIII (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-01-23. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-31)].
  6. А. Лукашенко: Закон Республики Беларусь от 27 ноября 1996 г. № 819-XIII (ros.). Izba Reprezentantów Zgromadzenia Narodowego Republiki Białorusi, 1996-11-27. [dostęp 2018-06-29]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-15)].
  7. А. Малофеев: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 18 декабря 1996 г. №17-П/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 1996-12-18. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-11-14)].
  8. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 21 ноября 2000 г. №5-П2/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2000-11-21. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-18)].
  9. В. Попов: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 12 апреля 2001 г. №105-П2/II (ros.). pravo.levonevsky.org, 2001-04-12. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-12)].
  10. В. Коноплев: Постановление Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь от 16 ноября 2004 г. №4-П3/I (ros.). pravo.levonevsky.org, 2004-11-16. [dostęp 2018-07-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-01-20)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Centrum Naukowo-Analityczne „Białoruska Perspektywa”: Kto jest kim w Białorusi. Białystok: Podlaski Instytut Wydawniczy, 2000, s. 313, seria: Biblioteka Centrum Edukacji Obywatelskiej Polska – Białoruś. ISBN 83-913780-0-4.