Walter Rauff

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walter Rauff
ilustracja
Data urodzenia 19 czerwca 1906
Data i miejsce śmierci 14 maja 1984
Santiago
Przyczyna śmierci rak płuc
Narodowość niemiecka
Stanowisko SS-Standartenführer

Walter Rauff (ur. 19 czerwca 1906 r., zm. 14 maja 1984) – oficer SS – nr 290 947, ostatni znany stopień SS-Standartenführer. Podczas agresji na Polskę był odpowiedzialny za techniczne wyposażenie i przygotowanie grup operacyjnych; ponosi główną odpowiedzialność za rozwój ruchomych komór gazowych i innych środków masowej zagłady; w 1940 r. był kierownikiem Grupy Urzędowej I G (Sprawy techniczne) w Głównym Urzędzie Bezpieczeństwa Rzeszy; w 1942 r. był kierownikiem Grupy III D (Sprawy techniczne) i VI F (Techniczne środki pomocnicze dla zagranicznej służby informacyjnej). Służył również w Tunisie. W Mediolanie, jako członek Gestapo, dowodził SS.[1]

W 1949 przebywał między innymi w Syrii. Był współorganizatorem grupy niemieckich ekspertów wojskowych pracujących dla Syrii.[2] Brał udział w przygotowaniu marcowego zamachu stanu. Mianowany przez Husniego Za'ima komisarzem ds. bezpieczeństwa, z zadaniem reformy syryjskiego wywiadu.[1]

Po puczu sierpniowym Syria pozbyła się większości niemieckich doradców. Rauff dzięki pomocy kleru katolickiego otrzymał fałszywe dokumenty[3] i trafił do Ekwadoru.[1] Następnie przebywał w Punta Arenas w Chile, gdzie był hurtownikiem. Aresztowany w 1962 r. w Santiago. W 1963 r. został jednak zwolniony przez sąd najwyższy. W liście do Szymona Wiesenthala prezydent Salvador Allende, po wyborze na urząd, napisał, że nie jest w stanie zmienić decyzji sądu.

Podczas rządów junty wojskowej generała Augusto Pinocheta Rauff służył pomocą tajnej policji DINA udzielając porad na temat stosowania tortur oraz planowania obozów koncentracyjnych. Pinochet odmawiał jego wydania powołując się na wyrok sądu najwyższego z 1963 r. W 1979 brytyjski dziennikarz odkrył obecność Rauffa w willi na przedmieściach Santiago i przeprowadził z nim wywiad z którego powstał film dokumentalny pt. „The Hunter and the Hunted”. Zmarł w Santiago w 1984 na raka płuc. Podczas pogrzebu, jego koledzy urządzili mu pożegnanie w nazistowskim stylu.

Istnieje ciekawe świadectwo nt. kulis ucieczki Rauffa z III Rzeszy autorstwa Petera Masona służącego w wydzielonej z SAS grupie specjalnej. Brytyjczyk był dowódcą misji polegającej na śledzeniu Rauffa i ochraniającego go oddziałku żołnierzy SS. Pośród nich znajdował się sobowtór Rauffa – niemal wszyscy oni zostali skrytobójczo pomordowani, a zwłoki owego sobowtóra upozorowane na oficera nazistowskiego. Sami żołnierze SAS w szaleńczej pogoni mieli kłopot z dogonieniem niemieckich zbiegów, zaś z uwagi na liczebność Niemców i przebywających z nimi Włochów, nie mogli przeszkodzić w ucieczce. Nie do końca orientowali się też w przebiegu wydarzeń w obrębie grupy uciekinierów. Nie było całkowitej pewności, co stało się z głównym poszukiwanym, niemniej na miejscu odbyło się dochodzenie z udziałem prawników alianckich i prawdopodobnie funkcjonariuszy wywiadu. Dopiero znacznie później, m.in. dzięki publikacjom w „Der Spiegel” okazało się, ze Walter Rauff przeżył.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Background information on German military experts in Syria. „FOIA Collection”, 1954-02-23. CIA (ang.). 
  2. BODEUM Rome Group Willy FRIEDE. „Nazi War Crimes Disclosure Act”, 1950-03-17. CIA (ang.). 
  3. Oliver Schröm, Andrea Röpke, Cicha Pomoc dla nazistów. Tajna działalność byłych SS-manów i neonazistów Replika Zakrzewo 2015, s.58.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Der Sicherheitsdienst der SS, wyd.Berlin 1970

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]