Walter Schottky

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Walter Schottky (ur. 23 lipca 1886 w Zurychu, zm. 4 marca 1976 w Pretzfeld w Niemczech Zachodnich) – niemiecki fizyk[1].

Studiował fizykę na Uniwersytecie Humboldta w Berlinie. W roku 1912 obronił pracę doktorską na temat szczególnej teorii względności, ogłoszonej zaledwie siedem lat wcześniej. Jego profesorem był Max Planck – jeden z twórców teorii kwantowej.

Do najważniejszych osiągnięć Schottky'ego należą:

  • wynalezienie (wspólnie z Erwinem Gerlachem) mikrofonu wstęgowego – używanego do dziś w profesjonalnej rejestracji dźwięku;
  • w latach 1915-1919, pracując dla Siemensa dokonał wielu odkryć, udoskonalając technologię lamp elektronowych;
  • przeprowadził rewolucyjne badania teoretyczne na temat szumów termicznych i śrutowych w urządzeniach elektronowych;
  • jako pierwszy zwrócił uwagę na istnienie dziur w paśmie walencyjnym półprzewodnika;
  • zaproponował dyfuzyjną teorię przepływu prądu przez złącze metal-półprzewodnik czym znacznie przyczynił się do praktycznego zastosowania urządzeń z takim złączem;
  • teorie te dały podstawę do budowy tzw. diody Schottky'ego.

Odszedł na emeryturę w 1958 roku, resztę życia spędził w Pretzfeld. Zmarł w dwa lata po wprowadzeniu na rynek przez koncern Siemens diod opartych na złączu metal-półprzewodnik do zastosowań mikrofalowych.

Przypisy

  1. Walter Schottky (ang.). W: NNDB [on-line]. [dostęp 2014-03-07].