Walther Wenck

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Walther Wenck
Ilustracja
Walther Wenck (1943)
generał wojsk pancernych generał wojsk pancernych
Data i miejsce urodzenia 18 września 1900
Cesarstwo Niemieckie Wittenberga
Data i miejsce śmierci 1 maja 1982
Niemcy Bad Rothenfelde
Przebieg służby
Lata służby 1920–1945
Siły zbrojne Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehra
Balkenkreuz.svg Wehrmacht
Stanowiska szef sztabu Grupy Armii Południowa Ukraina,
szef wydziału operacyjnego OKH
dowódca:
12 Armii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Odznaczenia
DEU EK 1 Klasse BAR.svg DEU EK 2 Klasse BAR.svg DEU EK Ritter BAR.svg DeutschesKreuzinGold.jpg

Walther Wenck (ur. 18 września 1900 w Wittenberdze, zm. 1 maja 1982 w Bad Rothenfelde) – generał wojsk pancernych Wehrmachtu.

Urodził się jako trzeci syn oficera Maximiliana Wencka. Od 1911 roku w armii pruskiej jako kadet. W lutym 1919 wstąpił do Freikorpsu Wilhelma Reinharda i wziął udział w walkach w Berlinie. W tym samym roku przyjęty do Reichswehry, służy w elitarnym poczdamskim 9 pułku piechoty, gdzie po raz pierwszy spotyka Heinza Guderiana, z którym późniejsze losy wojenne będą go wielokrotnie łączyć. Od 1932 roku w 3. (Pruskim) Batalionie Zmotoryzowanym (dowodzonym przez Guderiana), który był kuźnią kadr wojsk pancernych Wehrmachtu. W 1936 ukończył kurs dla oficerów sztabu generalnego, a następnie uczestniczył w pracach organizacyjnych nad tworzeniem pierwszych niemieckich dywizji pancernych. Od 1938 dowódca 2 pułku pancernego, a od 1 kwietnia 1939 szef sztabu 1 Dywizji Pancernej. Za udział w kampanii wrześniowej odznaczony Krzyżem Żelaznym I i II klasy. W czasie kampanii francuskiej w maju 1940 został lekko ranny w nogę. Wraz ze swoją dywizją wziął udział w kampanii rosyjskiej, za co w 1942 został odznaczony złotym Krzyżem Niemieckim. W okresie luty 1942 - sierpień 1942 oddelegowany do nauczania taktyki wojsk pancernych. W sierpniu 1942 objął stanowisko szefa sztabu LVII Korpusu Pancernego. Za zasługi w czasie walk nad Donem, został odznaczony Krzyżem Rycerskim. Od marca 1943 szef sztabu 1 Armii Pancernej, a od marca 1944 szef sztabu Grupy Armii Południowa Ukraina. Po zamachu na Hitlera 20 lipca 1944 został szefem wydziału operacyjnego OKH. 13 lutego 1945 na zdecydowane żądanie Guderiana, wbrew woli Hitlera, został wyznaczony na dowódcę operacji Sonnenwende pod Stargardem. 17 lutego wracając z Berlina na stanowisko dowodzenia operacją, pod miejscowością Altlandsberg uległ poważnemu wypadkowi samochodowemu. 6 kwietnia został dowódcą 12 Armii, znanej również pod nazwą "Armia Wencka" (według Hitlera miała być ostatnią nadzieją Rzeszy w bitwie o Berlin). Szczupłe siły nowej armii, składającej się głównie z oddziałów od nowa sformowanych z rozbitków innych formacji oraz różnych oddziałów zapasowych i tyłowych, wykluczały możliwość wykonania postawionego zadania. W ostatnich dniach kwietnia i na początku maja, Wenck organizował działania mające na celu umożliwienie wydostania się jak największej liczby żołnierzy i cywili na zachodni brzeg Łaby, do amerykańskiej strefy wpływów. 7 maja dostał się do niewoli amerykańskiej. W 1947 zwolniony z amerykańskiego obozu jenieckiego, pracował w sektorze prywatnym. Zginął w wypadku samochodowym.

Awanse[edytuj]

Literatura[edytuj]