Wanda Dziedzic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wanda Jadwiga Dziedzic z domu Borzemska (ur. 2 października 1912 w Radziechowie, zm. 1 lutego 2017) – polska nauczycielka i działaczka emigracyjna, podsekretarz stanu w Rządzie RP na uchodźstwie[1].

Życiorys[edytuj]

Ukończyła szkołę we Lwowie, a następnie studiowała w Krakowie. W trakcie II wojny światowej została deportowana przez sowietów na Syberię. Po podpisaniu układu Sikorski-Majski, opuściła ZSRR przez Indie udając się do Wielkiej Brytanii, gdzie osiadła na stałe. Po wojnie pracowała jako nauczycielka oraz kierowniczka w szkołach polskich w Londynie. Udzielała się również w środowisku emigracyjnym[1].

Zasiadała w Radzie Stanu Rzeczypospolitej Polskiej (1971-1972) oraz w Radzie Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej kadencji V, VI, VII, VIII (1973-1991). Od 1978 była zastępcą członka Kapituły Orderu Odrodzenia Polski na uchodźstwie, a w 1990 została wybrana członkiem tego gremium. 30 kwietnia 1987 została powołana na stanowisko kierownika referatu w Ministerstwie Kultury i Oświaty w pierwszym rządzie Edwarda Szczepanika[2][3].

Zmarła 1 lutego, a 6 marca 2017 odbył się jej pogrzeb w kościele Chrystusa Króla w Londynie.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. a b c Wanda Jadwiga Dziedzic (pol.). nekrologi.wyborcza.pl. [dostęp 2017-02-24].
  2. Zarządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 kwietnia 1987 roku o powołaniu Kierowników Referatów w Ministerstwie Kultury i Oświaty. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 33, Nr 3 z 5 października 1987. 
  3. Materiały do dziejów polskiego uchodźstwa niepodległościowego, Tom 3 (Polski Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie, 1996, s. 175).
  4. M.P. z 2017 r. Nr , poz. 364.
  5. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 97, Nr 6 z 15 grudnia 1989. 
  6. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 53, Nr 4 z 29 czerwca 1989.