Wanda Lurie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wanda Felicja Lurie z domu Podwysocka (ur. 23 maja 1911, zm. 21 maja 1989 w Warszawie) – pracownik służby zdrowia, nauczycielka i działaczka charytatywna. Świadek i ofiara rzezi na warszawskiej Woli, nazywana Polską Niobe.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Grób Wandy Lurie na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 23A, rząd 3, grób 26)

Mieszkała wraz z rodziną (była żoną przemysłowca Bolesława Lurie) na warszawskiej Woli, w Kolonii Wawelberga. W dniu 5 sierpnia 1944, będąc w ósmym miesiącu ciąży, została wraz z trójką dzieci i setkami mieszkańców okolicznych domów zapędzona na teren fabryki „Ursus” przy ul. Wolskiej 55. Tam Niemcy i ich wschodni kolaboranci dokonali masowej zbrodni ludobójstwa, wśród zabitych była również trójka małych dzieci Wandy Lurie. Ona sama ciężko ranna w twarz i nogi przeleżała dwa dni pod stosem zabitych. Po wydostaniu się na ulicę ponownie została pojmana i zapędzona do kościoła św. Stanisława Biskupa, gdzie znajdował się obóz przejściowy. Stamtąd przewieziono ją do obozu w Pruszkowie[1]. 20 sierpnia 1944 urodziła syna Mścisława[2].

Po zakończeniu wojny zeznawała jako świadek przed Okręgową Komisją Badania Zbrodni Niemieckich w Warszawie[3].

Została pochowana na cmentarzu Bródnowskim.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

  • W kwietniu 2005 imię Wandy Lurie nadano skwerowi znajdującemu się w rejonie ulic Działdowskiej i Wawelberga na Woli[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kwadratura nadziei, "Tygodnik Powszechny" z 29 lipca 2008
  2. Syn warszawskiej Niobe, "Polska The Times" z 31 lipca 2009
  3. Szymon Datner, Kazimierz Leszczyński (red.): Zbrodnie okupanta w czasie powstania warszawskiego w 1944 roku (w dokumentach). Warszawa: wydawnictwo MON, 1962, s. 61-65.
  4. Uchwała Nr XLVII/1227/2005 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie nadania nazw skwerom w Dzielnicy Wola m.st. Warszawy. „Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego Nr 96 poz. 2629”, 30 kwietnia 2005. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Monografia Cmentarza Bródnowskiego, Urząd Dzielnicy Warszawa Targówek, Warszawa 2007, s. 215.