Wanda Miłaszewska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Grób Wandy i Stanisława Miłaszewskich na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Wanda Miłaszewska (ur. 1 czerwca 1894 w Warszawie, zm. 10 sierpnia 1944 tamże) – polska pisarka.

Ukończyła Gimanazjum Jadwigi Kowalczykówny w Warszawie („Szkoła na Wiejskiej”), Wyższe Kursy Żeńskie w Krakowie i Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1914 roku poślubiła Stanisława Miłaszewskiego, dramaturg, publicysta i tłumacz, którego. Była redaktorką działu teatralnego tygodnika dla kobiet „Bluszcz” w latach 1921-1928. Uczyła także rysunku w szkołach średnich. Zginęła wraz z mężem pod gruzami walącego się domu podczas powstania warszawskiego. Oboje zostali pochowani na cmentarzu Wojskowym na Powązkach.

Wszystkie jej utwory objęte były w 1951 roku zapisem cenzury w Polsce, podlegały natychmiastowemu wycofaniu z bibliotek[1].

Wydała[edytuj | edytuj kod]

  • Cmentarz i sad (1924) – powieść
  • Księżniczka Dagny (1925) – powieść
  • Zatrzymany zegar (1926) – powieść
  • Rok Boży (1927) – wiersze
  • Kaczęta (1928) – powieść
  • Stare kąty (1929) – powieść
  • Młyn w Bożej Woli (1930) – powieść
  • Czarna Hańcza (1931) – powieść
  • Na cztery wiatry (1932) – powieść
  • Święty wiąz (1937) – powieść
  • Bogactwo (1938) – powieść
  • Wspominamy (współautor: Stanisław Miłaszewski) (1939) – wspomnienia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Cenzura PRL, posłowie Zbigniew Żmigrodzki, Wrocław 2002, s. 28.