Wanda Wermińska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wanda Wermińska
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 1900-11-1818 listopada 1900
Ukraina
Data śmierci 1988-08-3030 sierpnia 1988
Typ głosu mezzosopran sopran
Gatunki opera
Zawód solistka operowa
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Lwa Białego V Klasy (Czechy) Order Estońskiego Czerwonego Krzyża V Klasy
Grób rodzinny artystki na Starych Powązkach

Wanda Wermińska (ur. 18 listopada 1900 w majątku Błoszczyńce na Ukrainie, zm. 30 sierpnia 1988) – polska śpiewaczka operowa, mezzosopran, sopran, primadonna przedwojennego Teatru Wielkiego w Warszawie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1926–1929 była solistką opery w Warszawie[1]. Występowała w wielu teatrach operowych w Europie, m.in. w Wiedniu, Berlinie, Mediolanie, Rzymie, Budapeszcie, Pradze, Madrycie, Rydze, Sztokholmie i Kopenhadze[2]. Podczas II wojny światowej przebywała w Ameryce Południowej, objeżdżając z włoskim zespołem Compagna Italiana teatry w Argentynie, Brazylii i Chile. W 1949 powróciła do Polski, gdzie kontynuowała swoją karierę operową i koncertową. Po wycofaniu się ze sceny zajmowała się pedagogiką; pracowała z czołowymi polskimi śpiewakami, m.in. z Krystyną Jamroz, Agnieszką Kossakowską, Bożeną Brun-Barańską[3]. Zajmowała się też głosami piosenkarskimi; jej uczennicami były m.in. Irena Santor[4] i Maryla Rodowicz.

Napisała wspomnienia: Na obu półkulach (wyd. Czytelnik, 1978) i Harmonia, dysonans i sława (wyd. Czytelnik, 1987).

Została pochowana na Starym Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

9 lutego 1990 Poczta Polska wydała znaczek z podobizną Wandy Wermińskiej o nominale 150 złotych, w ramach serii o sławnych polskich śpiewakach (także z Krystyną Jamroz, Adą Sari i Janem Kiepurą). Autorem całości był artysta grafik Michał Piekarski[8].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wermińska Wanda. encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2019-09-30]
  2. Wanda Wermińskamaestro.net [dostęp 2019-09-30]
  3. Wanda Wermińska. archiwum.teatrwielki.pl. [dostęp 2019-09-27].
  4. Irena Santor. amuz.lodz.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-09-28)].
  5. 11 lipca 1955 „za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki” M.P. z 1955 r. nr 91, poz. 1144
  6. P. wojew. Belina-Prażmowski odznaczony orderem Białego Lwa. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 313 z 13 listopada 1933. 
  7. Odznaczenie artystki Wandy Wermińskiej. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 47 z 27 lutego 1936. 
  8. Sławni polscy śpiewacy. kzp.pl [dostęp 2019-10-07]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Słynna polska Carmen (Wanda Wermińska). W: Józef Kański: Mistrzowie sceny operowej. Wyd. 1-e. Warszawa: PWM, 1974, s. 289-292.
  • Wanda Wermińska: Harmonia, dysonanse i sława. Warszawa: Czytelnik, 1987, s. 275. ISBN 83-07-01249-X.
  • Wanda Wermińska. Niezapomniane lata.. Wspomnienia napisane w 1972 roku dla jubileuszowej edycji, poświęconej 100. rocznicy urodzin F.I. Szalapina. Tłumaczenie z polskiego na rosyjski – M. Malkowa.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]