Wasilij Ulrich

Wasilij Ulrich
	Przewodniczący Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR
Okres	od 2 lutego 1926; do 25 sierpnia 1948
Przynależność polityczna	WKP(b)
Poprzednik	Walentin Trifonow
Następca	Aleksandr Czepcow
	Multimedia w Wikimedia Commons

Wasilij Ulrich
Василий Ульрих
	; Wasilij Ulrich (ok. 1930)
	generał pułkownik sprawiedliwości; (zdegradowany z armwojeniurista(inne języki))
Data i miejsce urodzenia	1 lipca?/13 lipca 1889 ; Ryga, gubernia inflancka, Cesarstwo Rosyjskie
Data i miejsce śmierci	7 maja 1951 ; Moskwa, RFSRR, ZSRR
Formacja	Armia Imperium Rosyjskiego; Rewolucyjna Armia Wolnej Rosji(inne języki); Czeka; Armia Czerwona; Armia Radziecka
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Wasilij Wasiljewicz Ulrich, ros. Василий Васильевич Ульрих (ur. 1 lipca^?/13 lipca 1889 w Rydze, zm. 7 maja 1951 w Moskwie) – radziecki wojskowy i prawnik, generał pułkownik sprawiedliwości (zdegradowany z armwojeniurista(inne języki)), przewodniczący Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR (1926–1948). Jeden z wykonawców wielkiej czystki.

Życiorys

Wywodził się z Niemców bałtyckich. Po ukończeniu szkoły realnej, od 1909 studiował na wydziale ekonomicznym Instytutu Politechnicznego w Rydze, podczas studiów wstąpił do kółka socjaldemokratycznego, był propagandzistą rewolucyjnym. Po ukończeniu studiów 1914 pracował jako urzędnik zarządu kolei Ryga-Orzeł w Petersburgu. Jesienią 1915 powołany do służby w batalionie zapasowym, w lipcu 1916 ukończył szkołę podchorążych, potem pracował jako pomocnik wykonawcy robót w 12 Armii, później został podporucznikiem. W końcu 1916 urzędnik zarządu Kolei Mikołajewskiej w Piotrogrodzie.

Po rewolucji październikowej, od listopada 1917 członek komitetu wykonawczego delegatów żołnierskich 12 Armii, w kwietniu 1918 zdemobilizowany, został kierownikiem oddziału w ludowym komisariacie spraw wewnętrznych w Moskwie. Od 1919 szef Wydziału Finansowego Czeki, potem komisarz sztabu Wojsk Wewnętrznych Ochrony Republiki. Mimo braku wykształcenia prawniczego w lutym 1920 został przewodniczącym Głównego Trybunału Wojskowego Wojsk Ochrony Wewnętrznej. 22 VII – 26 XII 1921 szef 16 wydziału specjalnego Oddziału Specjalnego Czeki, do którego zadań należała walka z „kontrrewolucją w Armii Czerwonej” i „szpiegostwem wewnętrznym”, czyli z byłymi oficerami i specjalistami wojskowymi.

Od czerwca 1921 przewodniczący Izby Wojskowej Najwyższego Trybunału Wszechrosyjskiego Centralnego Komitetu Wykonawczego (WCIK), od 1923 przewodniczący Izby Wojskowej Sądu Najwyższego Rosyjskiej FSRR, a 1926–1948 przewodniczący Kolegium Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR. W latach 1926–1948 prowadził procesy polityczne w ZSRR skierowane przeciwko osobom oskarżanym m.in. o zdradę państwa, szpiegostwo i działania na szkodę Armii Czerwonej (np. w 1937 sprawę marszałka Michaiła Tuchaczewskiego, w 1945 przywódców Polskiego Państwa Podziemnego). Od 1933 przewodniczył składom orzekającym we wszystkich głośnych pokazowych procesach politycznych.

W 1943 zdegradowany do stopnia generała pułkownika. Od 1948 kierownik kursów doskonalenia przy Akademii Wojskowo-Prawnej(inne języki) w Moskwie.

Pochowany na moskiewskim Cmentarzu Nowodziewiczym.

Odznaczenia

Bibliografia

Encyklopedia Wojskowa tom II, Warszawa, 2007, wyd. Bellona, PWN
Nikita Pietrow, Psy Stalina, Warszawa 2012.
Ульрих Василий Васильевич na portalu hrono.ru
Он хвастался расстрелами. Штрихи к портрету сталинского судьи Василия Ульриха. old.novayagazeta.ru. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-01-01)].

Zobacz też