Wawelno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wawelno
Pomnik ku czci mieszkańców poległych na I wojnie światowej
Pomnik ku czci mieszkańców poległych na I wojnie światowej
Rodzaj miejscowości wieś
Państwo  Polska
Województwo opolskie
Powiat opolski
Gmina Komprachcice
Liczba ludności ok. 1200
Strefa numeracyjna 77
Kod pocztowy 46-070
Tablice rejestracyjne OPO
SIMC 0496892
Położenie na mapie gminy Komprachcice
Mapa lokalizacyjna gminy Komprachcice
Wawelno
Wawelno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wawelno
Wawelno
Położenie na mapie województwa opolskiego
Mapa lokalizacyjna województwa opolskiego
Wawelno
Wawelno
Położenie na mapie powiatu opolskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu opolskiego
Wawelno
Wawelno
Ziemia50°39′24″N 17°45′42″E/50,656667 17,761667

Wawelno (do 2002 r. Wąwelno[1], dodatkowa nazwa w j. niem. Bowallno, śl. Bowalno[potrzebny przypis]) – wieś w Polsce, położona w województwie opolskim, w powiecie opolskim, w gminie Komprachcice.

Od 1950 r. miejscowość należy administracyjnie do województwa opolskiego.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

19 maja 1936 r. w miejsce nazwy Bowallno wprowadzono nazwę Walldorf[2]. 12 listopada 1946 r. nadano miejscowości polską nazwę Wąwelno[3]. 1 stycznia 2002 r. w miejsce nazwy Wąwelno wprowadzono nazwę Wawelno[1].

Nazwa miejscowości pochodzi od słowa „wąwel”, oznaczającego suche miejsce w bagiennym otoczeniu.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość po raz pierwszy wzmiankowano w księdze uposażenia biskupów wrocławskich ok. 1300 roku. Później prawdopodobnie nastąpiła ponowna lokacja miejscowości – w 1326 r. wspominani są 2 zasadźcy miejscowości Bowalno (pojawiają się również formy Wadelno i Wamwalno) – Stefan i Nikoska.

Niewiele wiadomo o dziejach miejscowości od średniowiecza do XIX wieku. W połowie XIX stulecia działała szkoła z 1 nauczycielem, młyn wodny, a Wawelno zamieszkiwały 483 osoby, w tym 5 rzemieślników. W latach 60. funkcjonowała kopania węgla brunatnego, wydobywająca rocznie 5 Gg (tys. ton) tego surowca.

Wzrost liczby mieszkańców nastąpił na przełomie wieków – w 1890 r. 729, a w 1910 r. – 841. Przypuszczalnie w pierwszej dekadzie XX w. rozpoczęła funkcjonowanie ochotnicza jednostka straży pożarna.

Do głosowania podczas plebiscytu uprawnionych było w Wawelnie 725 osób, z czego 491, ok. 67,7%, stanowili mieszkańcy (w tym 457, ok. 63,0% całości, mieszkańcy urodzeni w miejscowości). Oddano 709 głosów (ok. 97,8% uprawnionych), w tym 709 (100,0%) ważnych; za Niemcami głosowało 648 osób (ok. 91,4%), a za Polską 61 osób (ok. 8,6%)[4]. W 1933 r. liczba mieszkańców wynosiła 1139, natomiast w 1939 r. – 1166. W tym też roku ustanowiono w miejscowości samodzielną parafię pod wezwaniem Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przedtem Wawelno było częścią Parafii św. Wawrzyńca w Dąbrowie, mimo że kilka lat wcześniej wybudowano kościół na fundamentach starej szkoły. Po II wojnie światowej liczba mieszkańców miejscowości nie uległa większym zmianom – w 1960 r. wynosiła ona 1171, a obecnie 1152 osoby.

W Wawelnie znajduje się m.in. pomnik poświęcony mieszkańcom miejscowości poległym na I wojny światowej oraz liczne zabudowania z przełomu XIX i XX wieku.

Herb[edytuj | edytuj kod]

Stara pieczęć gminna

Na starych pieczęciach gminnych zachował się dawny herb miejscowości – był on dość nietypowy i przedstawiał serce ze skrzydłami, na którym siedział ptak. Obecnie Wawelno używa herbu gminy Komprachcice.

Transport[edytuj | edytuj kod]

Z Opola możliwy jest dojazd autobusami miejskimi linii nr 16 oraz wybranymi kursami linii nr 8.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia i zmiany urzędowych nazw niektórych miejscowości w województwach: dolnośląskim, kujawsko-pomorskim, lubelskim, lubuskim, łódzkim, małopolskim, opolskim, podkarpackim, podlaskim, pomorskim, śląskim, świętokrzyskim, wielkopolskim i zachodniopomorskim oraz obiektów fizjograficznych w województwach lubelskim i lubuskim (Dz.U. z 2001 r. nr 153, poz. 1772).
  2. Michael Rademacher: Deutsche Verwaltungsgeschichte Schlesien, Kreis Oppeln (niem.). 2006. [dostęp 2012-07-29].
  3. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 12 listopada 1946 r. o przywróceniu i ustaleniu urzędowych nazw miejscowości (M.P. z 1946 r. nr 142, poz. 262).
  4. Herbert Kunze: Landsmannschaft der Oberschlesier in B-W (niem.). [dostęp 2012-07-29].