Wawrzyniec Dayczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wawrzyniec Dayczak
Ilustracja
Wawrzyniec Dayczak (1939)
Data i miejsce urodzenia 27 sierpnia 1882
Reniów
Data i miejsce śmierci 28 kwietnia 1968
Jarosław
Miejsce spoczynku Cmentarz Powązkowski w Warszawie
Zawód architekt
Wawrzyniec Dayczak (1907)
Reklama biura architektonicznego Wawrzyńca Dayczaka w Życiu Technicznym (Nr. 7-8/1936)

Wawrzyniec Dayczak, także Wawrzyniec Dajczak (ur. 27 sierpnia 1882 w Reniowie, zm. 28 kwietnia 1968 w Jarosławiu) – polski architekt, inżynier.

Życiorys[edytuj]

Urodził się 27 sierpnia 1882 roku na Podolu we wsi Reniów w pobliżu miasteczka Załoźce, w dawnym województwie tarnopolskim. Był najstarszy w rodzeństwie synem chłopa Macieja. Po ukończeniu klasycznego gimnazjum w Brodach, studiował na Politechnice Lwowskiej na wydziale architektury, zdając egzamin dyplomowy w 1915 roku. W latach gimnazjalnych w Brodach nawiązał kontakt z tajną międzyzaborową organizacją o nazwie ,,ZET’’. Działalność tę kontynuował w okresie studiów od roku 1904 , należy już w następnym roku do wyższych szczebli tej organizacji- do Koła Brackiego ,,Zetu’’. Był w 1905 kurierem do Warszawy, uczestnicząc w ten sposób w pracach przygotowawczych do pamiętnego strajku szkolnego. Równolegle pracował jako działacz ramach sekcji wschodniej trójzaborowej zasłużonej organizacji społeczno-oświatowej pod nazwą Towarzystwo Szkoły Ludowej (TSL). W 1908 roku założył Drużyny Bartoszowe-pierwszą w Polsce okresu zaborów organizację niepodległościową młodzieży wiejskiej. Był do 1912 roku i Naczelnikiem Komendy Głównej Drużyn Bartoszowych. Po ukończeniu studiów w 1915 roku został powołany do wojska austriackiego.

Był członkiem Komendy Głównej Obrony Lwowa, kierownikiem mobilizacyjnym Polskich Kadr Wojskowych we Lwowie w 1918 roku[1]. W początkach 1919 roku został oddelegowany do Warszawy w związku z formułowaniem odsieczy. W 1920 roku był w armii ochotniczej we Lwowie. Zaprojektował i zbudował około 100 kościołów. Kościoły jego to w większości kościoły wiejskie. W latach 1945-1964 kontynuował pracę pedagogiczną w zakresie architektury i budownictwa w Państwowej Szkole Budowlanej w Jarosławiu. Zmarł 28 kwietnia 1968 w Jarosławiu i został pochowany na Cmentarz Powązkowski w Warszawie.

Dorobek architektoniczny[edytuj]

Wybrane projekty zrealizowane[edytuj]

Ponadto zaprojektował ok. 100 kościołów i kaplic w okolicach Lwowa, Tarnopola, Złoczowa, Stryja, Stanisławowa oraz Jarosławia, Przeworska, Łańcuta i Tarnobrzega.

Projekty niezrealizowane[edytuj]

  • Projekt pomnika nieznanych żołnierzy w 28 kwaterze Cmentarza Janowskiego we Lwowie /1916/;
  • Projekt konkursowy kościoła Matki Bożej Ostrobramskiej we Lwowie /1929/;
  • Projekt konkursowy kościoła Podwyższenia Krzyża Świętego w Krzywczycach /1931/;
  • Projekt gmachu muzeum diecezjalnego przy ulicy Teatyńskiej we Lwowie;
  • Osiedle robotnicze w Mielcu /1955/.

Przypisy

  1. Czesław Mączyński, Boje lwowskie, część 1, Warszawa 1921, s. 67.

Bibliografia[edytuj]

  • A. Worobiec, Trościaniec Wielki wieś Ziemi Załozieckiej, w: tejże, Nasi wybitni rodacy, Zielona Góra 1999, s. 102-103, ​ISBN 83-912004-0-X
  • A. Worobiec, Nasz kresowy Dom nad Hukiem, Smolanką i Łopuszanką, w: tejże, Wawrzyniec Dayczak/Dajczak, Zielona Góra 2000, s. 140-144, ​ISBN 83-912004-1-8

Linki zewnętrzne[edytuj]