Wdzięczność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Wdzięczność – polski herb szlachecki nadawany żydowskim neofitom w okresie panowania Stanisława Augusta rodowi należącemu wcześniej prawdopodobnie do sekty frankistów[1].

Herb Wdzięczność

Opis herbu[edytuj | edytuj kod]

Herb przedstawia w błękitnym polu srebrna podkowę, zwrócona do dołu, a na jej szczycie krzyż kawaleryjski tego samego koloru. Nad tarczą korona. W klejnocie dwa pióra strusie.

Herbowni[edytuj | edytuj kod]

Krasnowojski, Stuliński [2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tomasz Lenczewski, Nobilitacja neofitów za Stanisława Augusta, cykl Żydzi polscy, dodatek do „Rzeczpospolitej” z 27 maja 2008.
  2. Tadeusz Gajl: Herbarz polski od średniowiecza do XX wieku. Ponad 4500 herbów szlacheckich 37 tysięcy nazwisk 55 tysięcy rodów. L&L, 2007, ​ISBN 978-83-60597-10-1