We Die Young

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
We Die Young
Okładka
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Facelift
Strona B zobacz listę
Wydany lipiec 1990
Nagrywany grudzień 1989–kwiecień 1990 w London Bridge Studio, Seattle, oraz w Capitol Recording Studio, Hollywood[1]
Gatunek heavy metal[2]
Długość 2:32
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CDkaseta7”12
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

We Die Youngdebiutancki minialbum, a zarazem pierwszy singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promujący pierwszy album studyjny Facelift. Został opublikowany w limitowanym nakładzie w lipcu 1990 nakładem wytwórni Columbia. W jego skład, w zależności od wersji, wchodzą trzy utwory – „We Die Young”, „It Ain’t Like That” i „Killing Yourself”. Autorem warstwy lirycznej dwóch pierwszych kompozycji jest Jerry Cantrell. Tekst do ostatniej napisał Layne Staley. Cantrell skomponował również muzykę do wszystkich trzech wymienionych utworów – z czego „It Ain’t Like That” wspólnie z Mikiem Starrem i Seanem Kinneyem.

Minialbum ukazał się w trzech różnych wersjach – na płycie winylowej (7”, 12”-calowej) i kasecie. Wersja CD różni się okładką oraz posiada jedynie tytułowy utwór.

Analiza[edytuj | edytuj kod]

W rozmowie z „Guitar School” autor warstwy lirycznej Jerry Cantrell odniósł się do interpretacji tekstu: „Pamiętam dokładnie, kiedy pierwszy raz przyszedł mi do głowy ten riff. Naprawdę utknął mi w głowie – miał takie gwałtowne brzmienie. Pomysł na tekst wziął się z takiego terenu w Seattle, nazywanego Seward Park, na którym znajduje się dużo cracku i broni, i ogólnie jest to strefa kontrolowana przez lokalne gangi. Widywałem 12-latków narąbanych każdego dnia, widok ten zadziwił mnie i przestraszył i dlatego napisałem o tym tekst”[3]. Muzyk zaznaczył, że utwór nie jest ostrzeżeniem, lecz osobistą refleksją na temat tego, jak młodzi ludzie schodzą na złą drogę za sprawą gangów i narkotyków. „Wiek niewinności zdecydowanie się obniżył” – argumentował[4]. Layne Staley w wywiadzie dla magazynu „Rock Scene” podkreślił, że „We Die Young” nie jest utworem o samobójstwie. „To idzie dalej, bo to jest całe tempo tego stylu życia”[5]. Z kolei w ocenie „Rock Beat” liryka kompozycji okazuje zarówno gniew, jak i introspekcję, tworząc „imponującą kombinację, która przyciągnie czyjąś uwagę”[6].

„We Die Young” skomponowany jest w niskim strojeniu D (ang. drop D)[7], obniżonym o półtora tonu w dół[8] według Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb[9]. Rozpoczyna się od intensywnego gitarowego riffu, odgrywanego przez cały czas trwania zwrotki[2]. Wokale Staleya charakteryzują się napiętym, gardłowym stylem. Po wykonaniu drugiej zwrotki oraz refrenu, na pierwszy plan wysuwa się krótka, dynamiczna solówka autorstwa Cantrella[2]. Ned Raggett z AllMusic podkreślał wyrazistą dynamikę i „przeraźliwe jęki Staleya”. Według autora sposób gry Cantrella stanowi nawiązanie do Tony’ego Iommiego[2]. Dale Turner z pisma „Guitar One” zwracał uwagę na fakt, że połączenie niepokojącej tematyki tekstowej z niskim strojem gitary Cantrella zwiastowało wczesny przebłysk mrocznej i ponurej mocy, do jakiej zdolny był zespół[9]. Magazyn „Metal Forces” porównał brzmienie „We Die Young” do grupy Stormtroopers of Death[10].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Produkcja i realizacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoła artystyczna The Art Institute of Seattle odpowiedzialna była za drugą wersję teledysku do „We Die Young”

9 sierpnia 1990 członkowie zespołu spotkali się z Rockym Schenckiem, by porozmawiać o pomysłach na fabułę do swojego pierwszego teledysku[11]. W owym czasie w Los Angeles było kilka pożarów. Schenck zasugerował wykorzystanie jednego ze spalonych domów wraz z basenem jako głównej lokacji[11]. Realizację rozpoczęto 28 sierpnia przy 1015 Avonoak Terrace w miejscowości Glendale w stanie Kalifornia, będącej w zespole miejskim Los Angeles–Long Beach[11]. Na prośbę reżysera ruiny domu pomalowano na jasnoczerwony kolor, a basen wypełniono różnymi odpadami znalezionymi na miejscu[11]. Jak przyznawał Schenck: „Pamiętam dokładnie reakcję rodziny, która kiedyś mieszkała w tym domu i oglądała nas z boku. Ich wyraz twarzy zdawał się być cichym przerażeniem, gdy realizowaliśmy ujęcia w ich niegdyś pięknym basenie, używając do tego spalonych mebli i zabawek dzieci jako rekwizytów”[11]. 10 września reżyser w studiu w Hollywood realizował sceny z udziałem zespołu. Materiał filmowy z płonącymi oraz unoszącymi się w basenie odpadami wyświetlany był na twarzach muzyków. Zdjęcia zakończono 17 września[12]. Wideoklip często emitowany był w programach MTV 120 Minutes i Headbangers Ball, lecz nie cieszył się powodzeniem[13]. Schenck przyznawał po latach: „Wydaje się, że zespół i wytwórnia zdają się to lubić, a i ja byłem zadowolony z efektu końcowego. Wygląda na to, że wideo całkiem dobrze pasuje do muzyki i myślę, że wykorzystaliśmy w nim wiele różnych elementów, których nie widziałem w teledyskach w tamtych czasach”[12].

Istnieje również druga wersja teledysku, wyreżyserowana w dniach 28–30 listopada 1989 przez lokalną szkołę artystyczną The Art Institute of Seattle[14][15], która znajduje się na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[16].

Melinda Garcia z magazynu branżowego „Screamer” napisała: „Teledysk zawiera atrakcyjną, niepożądaną, podziemną strukturę. I przy lekkim psychodelicznym odczuciu dużej ilości dymu, wydajność zespołu wzbogacają ich stały, mroczny i ciężki dźwięk”[17].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Tylna strona winylowej wersji minialbumu, zawierająca zestaw utworów na stronie A i stronie C

Autorem oprawy graficznej jest Rocky Schenck[18]. Jednym z dyskutowanych pomysłów, który miał posłużyć za główną okładkę albumu Facelift (1990), była wizja zdjęcia, na którym członkowie zespołu mieli wyłaniać się z ludzkiego oka[19]. W tym celu powierzchnię basenu przykryto specjalną cienką folią z tworzywa sztucznego[19]. Zdjęcia rozpoczęto 2 maja 1990 w Oakwood Apartments w Burbank w hrabstwie Los Angeles[19]. Członkowie zespołu nurkowali pod plastikiem, po czym wyłaniali się na powierzchnię, łapiąc oddech. Jak wspominał Schenck: „Tworzywa sztuczne zniekształcały ich twarze, a ja dostałem świetne, upiorne zdjęcia zespołu z ich pierwszą rolą w filmie”[19]. W trakcie sesji muzycy eksperymentowali z wieloma pomysłami, włącznie z ujęciem przedstawiającym Staleya owiniętego folią, trzymanego przez pozostałych. Zdjęcie to zostało wykorzystane jako okładka minialbumu We Die Young[19].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Minialbum został opublikowany w limitowanym nakładzie w lipcu 1990 przez wytwórnię Columbia[12][20]. Wydanie w formacie kasety i winylowym zawierało na stronie B kompozycje „It Ain’t Like That” oraz „Killing Yourself[20][21]. Ostatnia z nich pochodziła ze starszych sesji nagraniowych z końca lat 80.[21] Wolniejsza wersja „Killing Yourself” znalazła się na albumie demo The Treehouse Tapes (1988)[22]. Singel rozsyłany był do wybranych miejscowych sklepów muzycznych, których właściciele otrzymywali zysk ze sprzedaży[21][23][24].

Demonstracyjna wersja „We Die Young”, zarejestrowana pod kierownictwem producenta Ricka Parashara w 1989[25], została zamieszczona na kompilacji Nothing Safe: Best of the Box (1999)[26]. Studyjna wersja utworu ukazała się na składankach Music Bank (1999)[27] oraz The Essential Alice in Chains (2006)[28]. Teledysk do tytułowej kompozycji został wydany na nośniku VHS 22 sierpnia 1990 przez Columbia[29]. W późniejszym czasie wideo zostało zamieszczone na koncertowym VHS Live Facelift (1991)[21][30] oraz na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[16]. Utwór „It Ain’t Like That” trafił na debiutancki album studyjny Facelift (1990), natomiast „Killing Yourself” został odrzucony, z powodu niechęci Staleya do niego[21].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Seward Park – miejsce, które stało się inspiracją do powstania tekstu[21]

Recenzent Ned Raggett z AllMusic określił „We Die Young” jako „dwie i pół minuty czystego heavy metalu” oraz „dzieło sztuki aranżacji i produkcji”. Autor zwrócił uwagę na dynamikę utworu, przyrównując ją do Black Sabbath[2]. Ric Albano z brytyjskiego „Classic Rocka” przyznał, że „We Die Young” stanowi silne nawiązanie do klasycznego hard rocka[31]. Bill Adams na łamach „Ground Control” stwierdził, że tytułowy utwór charakteryzuje się mocnym, wręcz wybuchowym brzmieniem. Z kolei wokal Staleya opisał jako „potężne narzędzie”[32]. Rob Andrews z czasopisma „Hit Parader” tekst utworu określił mianem „kontrowersyjnego”[33]. Judith Fisher z „Metal Forces” zwróciła uwagę na „pompujące linie basowe[34]. Paul Elliot z brytyjskiego magazynu „Q” podkreślił, że ze względu na niski strój oraz charakterystyczne riffy Cantrella w „We Die Young” i „Man in the Box”, zespół wypracował wyrazistą dynamikę lat 90.[35] Portal internetowy rockmetal.pl napisał o utworze: „«We Die Young» to jeden z najjaśniejszych punktów Facelift. Mocny, energetyczny, świetnie bujający, z przeszywającym ciało odbiorcy wokalem Layne’a Staleya i iście heavymetalowymi zagrywkami Cantrella – prawdziwy hymn dla dorastającej, dekadenckiej młodzieży początków lat 90., z bardzo znamiennym przesłaniem”[36].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

Tytułowy utwór zyskał uznanie w lokalnych rozgłośniach radiowych, emitujących muzykę rockową[21][37], natomiast minialbum wywarł wpływ na społeczność związaną z heavy metalem[7].

Wykorzystanie utworu[edytuj | edytuj kod]

12 stycznia 2010 „We Die Young” został wydany jako zawartość do pobrania dla komputerowej gry muzycznej Rock Band na platformy Xbox 360, Wii i PlayStation 3, jako część zestawu obejmującego także inne kompozycje zespołu – „Grind”, „Heaven Beside You”, „Last of My Kind” i „Your Decision[38].

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

Premiera koncertowa „We Die Young” miała miejsce 15 lipca 1989 w Bremerton w stanie Waszyngton[39]. W latach 90. zespół często tym utworem otwierał swoje występy[39]. Cantrell w rozmowie z magazynem „Guitar School” przyznał, że przy okazji występu w ramach MTV Unplugged w 1996, muzycy planowali wykonać kompozycję w wersji akustycznej, jednak zrezygnowali z tego pomysłu z powodu ograniczeń czasowych[40]. 10 maja 1996 grupa zagrała krótki występ w talk-show Late Show with David Letterman, w trakcie którego wykonała skrócone wersje „Again” i „We Die Young”[41]. Utwór regularnie prezentowany jest podczas wszystkich tras zespołu[39].

2 lipca 2006, podczas koncertu w Goffertpark w holenderskim Nijmegen w ramach Finish What we Started Tour, „We Die Young” został wykonany z gościnnym udziałem wokalisty Tima Williamsa i basisty Kyle’a Sandersa z formacji Bloodsimple[42].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (CSK 2163):

Winylowa wersja singla „We Die Young” (strona A)
Winylowa wersja singla „We Die Young” (strona C)
Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Jerry Cantrell2:32

kaseta (CAT 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:37
3.Killing YourselfLayne Staley • Cantrell2:39
09:48

Strona B:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
3.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
09:48

winyl 7”, 12” (CAS 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
02:32

Strona C:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
2.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
07:16

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[43]:

Alice in Chains

Produkcja

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 118–120.
  2. a b c d e Ned Raggett: We Die Young (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-04)].
  3. Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  4. Tom Forsythe. Without Prejudice Dude!. „RIP”, s. 56, czerwiec 1991. ISSN 0889-5791. 
  5. Beth Nussbaum. When Whips Don’t Hurt. „Rock Scene”, s. 57, kwiecień 1990. ISSN 0090-3353. 
  6. Janiss Garza. Alice in Chains. Seattle Strangeness!. „Rock Beat”, s. 48, 1990. OCLC 861188848. 
  7. a b Nick Bowcott. Seattle Do Nicely. „Guitarist”, s. 124, 127, kwiecień 1993. ISSN 0953-7023. 
  8. Jeff Gilbert. In-Chained. „Guitar School”, s. 30, listopad 1991. ISSN 1058-0220. 
  9. a b Dale Turner. Alice in Chains: Ten Classic Riffs from Jerry Cantrell. „Guitar One”, s. 28, kwiecień 2001. ISSN 1525-3562. 
  10. Breaking the Chains. „Metal Forces”, s. 50, 1990. OCLC 859210254. 
  11. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 128.
  12. a b c de Sola 2015 ↓, s. 129.
  13. de Sola 2015 ↓, s. 135.
  14. de Sola 2015 ↓, s. 107.
  15. Christopher Walsh. Alice in Chains DVD Inspires Innovative Surround Work. „Billboard”, s. 65, 7 kwietnia 2001. ISSN 0006-2510. 
  16. a b Alice in Chains – Music Bank: The Videos (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-07-03)].
  17. Melinda Garcia. Video Vixen. „Screamer”, s. 16, październik 1990. OCLC 861225021. 
  18. de Sola 2015 ↓, s. 126–128.
  19. a b c d e de Sola 2015 ↓, s. 127.
  20. a b Dave Thompson: Standard Catalog of American Records. Krause Publications, 2012, s. 24. ISBN 978-1440232527. (ang.)
  21. a b c d e f g Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 55–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  22. de Sola 2015 ↓, s. 73.
  23. Bartek Koziczyński. Alice in Chains. Bezsenność w Seattle. „Teraz Rock”, s. 67, czerwiec 2006. ISSN 1730-394X. 
  24. Jeffrey Ressner. Alice in Chains: Through the Looking Glass. „Rolling Stone”, s. 47, 26 listopada 1992. ISSN 0035-791X. 
  25. de Sola 2015 ↓, s. 96.
  26. Alice in Chains – Nothing Safe: Best of the Box (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-02)].
  27. Alice in Chains – Music Bank (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2006-09-02)].
  28. Alice in Chains: ‘Essential’ Collection to Finally See Light of Day (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2020-05-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-24)].
  29. Alice in Chains – We Die Young (1990, VHS) (ang.). Discogs. [dostęp 2020-09-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-09-22)].
  30. Alice in Chains – Live Facelift (ang.). [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2007-03-09)].
  31. Ric Albano. Facelift by Alice in Chains. „Classic Rock”. ISSN 1464-7834 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2015-09-02]. 
  32. Bill Adams: Alice in Chains Discography Part One (ang.). Ground Control. [dostęp 2012-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-24)].
  33. Rob Andrews. Seattle Rockers Defy the Odds with Debut Disc. „Hit Parader”, s. 22, 1990. ISSN 0162-0266. 
  34. Judith Fisher. Facelift. „Metal Forces”, 1990. OCLC 859210254. 
  35. Paul Elliott. Facelift. „Q”, s. 140, październik 1999. ISSN 0955-4955. 
  36. Piter Chemik: Alice in Chains „Facelift” (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  37. Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Press, 2007, s. 94. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  38. Rock Band Adds Alice in Chains Five Pack (ang.). IGN. [dostęp 2017-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-06)].
  39. a b c We Die Young by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-04-11].
  40. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 29, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  41. John Bacus: 5/10/96 San Francisco, CA „Late Show with David Letterman” (ang.). [dostęp 2018-12-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-02)].
  42. Bloodsimple Members Perform with Alice in Chains in Holland (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2020-05-22]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-06-04)].
  43. Poligrafia dołączona do minialbumu We Die Young; wyd. Columbia, nr kat. CSK 2163.
  44. Ektomorf Covers Alice in Chains, Soundgarden on New Single (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-03)].
  45. Stone Sour to Release Meanwhile in Burbank… EP of Covers in April (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-02)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]