We Die Young

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
We Die Young
Singel zespołu Alice in Chains
z albumu Facelift
Strona B zobacz listę
Wydany lipiec 1990
Nagrywany grudzień 1989–kwiecień 1990 w London Bridge Studio, Seattle oraz w Capitol Recording Studio, Hollywood[1]
Gatunek heavy metal[2]
Długość 2:32
Wydawnictwo Columbia
Producent Dave Jerden
Format singel CDkaseta7” • 12”
Autor Jerry Cantrell
Singel po singlu

We Die Youngdebiutancki minialbum, a zarazem pierwszy singel amerykańskiego zespołu muzycznego Alice in Chains, promujący pierwszy album studyjny Facelift. Został opublikowany w lipcu 1990 nakładem wytwórni Columbia. Ukazał się w formacie promocyjnym. W jego skład, w zależności od wersji, wchodzą trzy utwory – „We Die Young”, „It Ain’t Like That” i „Killing Yourself”. Autorem warstwy lirycznej dwóch pierwszych kompozycji jest Jerry Cantrell. Tekst do ostatniej napisał Layne Staley.

Minialbum ukazał się w trzech różnych wersjach, na płycie winylowej (7” i 12”-calowej) i kasecie. Wersja CD różni się okładką oraz posiada jedynie tytułowy utwór.

Analiza[edytuj | edytuj kod]

W rozmowie z „Guitar School” autor warstwy lirycznej Jerry Cantrell odniósł się do interpretacji tekstu: „Pamiętam dokładnie, kiedy pierwszy raz przyszedł mi do głowy ten riff. Naprawdę utknął mi w głowie – miał takie gwałtowne brzmienie. Pomysł na tekst wziął się z takiego terenu w Seattle, nazywanego Seward Park, na którym znajduje się dużo cracku i broni, i generalnie jest to strefa kontrolowana przez lokalne gangi. Widywałem 12-latków narąbanych każdego dnia, widok ten zadziwił mnie i przestraszył i dlatego napisałem o tym tekst”[3]. Layne Staley w wywiadzie dla magazynu „Rock Scene” podkreślił, że „We Die Young” nie jest utworem o samobójstwie. „To idzie dalej, bo to jest całe tempo tego stylu życia”[4].

„We Die Young” skomponowany jest w niskim strojeniu D, obniżonym o pół tonu w dół[5] według schematu Db-Ab-Db-Gb-Bb-Eb[6]. Rozpoczyna się od mocnego gitarowego riffu, który odgrywany jest przez cały czas trwania zwrotki[2]. Linie wokalne Staleya charakteryzują się napiętym, gardłowym śpiewem. Po wykonaniu drugiej zwrotki i refrenu, słychać jest krótą, dynamiczną solówkę[2]. Ned Raggett z AllMusic podkreślił dużą dynamikę i „przeraźliwe jęki Staleya”. Według niego, sposób gry Cantrella stanowi nawiązanie do Tony’ego Iommiego[2]. Magazyn „Metal Forces” brzmienie „We Die Young” przyrównał do zespołu Stormtroopers of Death[7].

Teledysk[edytuj | edytuj kod]

Produkcja i realizacja[edytuj | edytuj kod]

Szkoła artystyczna The Art Institute of Seattle odpowiedzialna była za drugą wersję teledysku

9 sierpnia 1990 członkowie zespołu spotkali się z Rockym Schenckiem, by porozmawiać o pomysłach na fabułę do swojego pierwszego teledysku[8]. W owym czasie w Los Angeles było kilka pożarów. Schenck zasugerował wykorzystanie jednego ze spalonych domów wraz z basenem jako głównej lokacji[8]. Realizację rozpoczęto 28 sierpnia przy 1015 Avonoak Terrace w miejscowości Glendale w stanie Kalifornia, będącej w zespole miejskim Los Angeles-Long Beach[8]. Na prośbę reżysera, ruiny domu pomalowane zostały na jasnoczerwony kolor, a basen wypełniono różnymi odpadami znalezionymi na miejscu[8]. Schenck: „Pamiętam dokładnie reakcję rodziny, która kiedyś mieszkała w tym domu i oglądała nas z boku. Ich wyraz twarzy zdawał się być cichym przerażeniem, gdy realizowaliśmy ujęcia w ich niegdyś pięknym basenie, używając do tego spalonych mebli i zabawek dzieci jako rekwizytów”[8]. Teledysk został zarejestrowany na taśmie filmowej 16 mm. Procesem produkcji zajął się David Naylor. Zdjęcia zakończono 17 września[9]. Wideoklip częstokrotnie emitowany był w programach stacji MTV 120 Minutes i Headbangers Ball[10]. Schenck w późniejszym czasie przyznawał: „Wydaje się, że zespół i wytwórnia zdają się to lubić, a i ja byłem zadowolony z efektu końcowego. Wygląda na to, że wideo całkiem dobrze pasuje do muzyki i myślę, że wykorzystaliśmy w nim wiele różnych elementów, których nie widziałem w teledyskach w tamtych czasach”[9].

Istnieje również druga wersja teledysku, wyreżyserowana w dniach 28–30 listopada 1989 przez lokalną szkołę artystyczną The Art Institute of Seattle[11], która znajduje się na kompilacji Music Bank: The Videos (1999)[12].

Melinda Garcia z magazynu branżowego „Screamer” napisała: „Teledysk zawiera atrakcyjną, niepożądaną, podziemną strukturę. I przy lekkim psychodelicznym odczuciu, dużej ilości dymu, wydajność zespołu wzbogacają ich stały, mroczny i ciężki dźwięk”[13].

Oprawa graficzna[edytuj | edytuj kod]

Autorem oprawy graficznej jest Rocky Schenck[9]. Zdjęcia rozpoczęto 2 maja 1990 na basenie w Oakwood Apartments w Burbank[8]. Powierzchnię basenu przykryto specjalną cienką folią z tworzywa sztucznego[8]. Członkowie zespołu pływali w basenie pod folią. By móc złapać oddech, podnosili swoje głowy na powierzchnię. Schenck: „Folia plastikowa zniekształcała ich twarze i dostałem świetne, przerażające zdjęcia zespołu z pierwszą rolą w filmie”[8]. Muzycy eksperymentowali z wieloma pomysłami, włącznie z ujęciem przedstawiającym Staleya owiniętego folią, trzymanego przez pozostałych. Zdjęcie to zostało wykorzystane jako główna okładka minialbumu We Die Young[8].

Wydanie[edytuj | edytuj kod]

Minialbum został opublikowany w limitowanym nakładzie w lipcu 1990 przez wytwórnię Columbia[9][14]. Wydanie w formacie kasety i winylowym zawierało dodatkowo na stronie B kompozycje „It Ain’t Like That” i „Killing Yourself[14]. Ostatnia z nich pochodziła ze starszych sesji nagraniowych z końca lat 80.[15] Wolniejsza wersja „Killing Yourself” znalazła się na albumie demo The Treehouse Tapes z 1988[16]. Singel rozsyłany był do miejscowych sklepów muzycznych, których właściciele otrzymywali zysk ze sprzedaży[17]. Tytułowy utwór zyskał uznanie w lokalnych rozgłośniach radiowych, emitujących muzykę rockową[15][18].

Demonstracyjna wersja „We Die Young” zarejestrowana pod okiem producenta Ricka Parashara w 1989[19], zamieszczona została na kompilacji Nothing Safe: Best of the Box z 1999[20]. Studyjna wersja utworu ukazała się na składankach Music Bank (1999)[21] i The Essential Alice in Chains (2006)[22]. Teledysk do tytułowej kompozycji wydany został na nośniku VHS 22 sierpnia 1990 przez Columbia[23]. W późniejszym czasie wideo zamieszczone zostało na koncertowym VHS Live Facelift z lipca 1991[24] oraz kompilacji Music Bank: The Videos z 1999[12].

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Krytyczny[edytuj | edytuj kod]

Seward Park, miejsce które stało się inspiracją do powstania tekstu

Recenzent Ned Raggett z AllMusic określił „We Die Young” jako „dwie i pół minuty czystego heavy metalu” oraz „dzieło sztuki aranżacji i produkcji”. Autor zwrócił uwagę na dynamikę utworu, przyrównując ją do Black Sabbath[2]. Ric Albano z brytyjskiego „Classic Rock” przyznał, że „We Die Young” stanowi silne nawiązanie do klasycznego hard rocka[25]. Bill Adams na łamach „Ground Control” stwierdził, że tytułowy utwór charakteryzuje się mocnym, wręcz wybuchowym brzmieniem. Wokal Staleya określił jako „potężne narzędzie”[26]. Rob Andrews z czasopisma „Hit Parader” tekst utworu określił mianem „kontrowersyjnego”[27]. Judith Fisher z „Metal Forces” zwróciła uwagę na „pompujące linie basowe”[28]. Paul Elliot z brytyjskiego magazynu „Q” podkreślił, że ze względu na niski strój i charakterystyczne riffy Cantrella w „We Die Young” i „Man in the Box”, zespół wypracował wyrazistą dynamikę lat 90.[29] Portal internetowy rockmetal.pl napisał o utworze: „«We Die Young» to jeden z najjaśniejszych punktów Facelift. Mocny, energetyczny, świetnie bujający, z przeszywającym ciało odbiorcy wokalem Layne’a Staleya i iście heavymetalowymi zagrywkami Cantrella – prawdziwy hymn dla dorastającej, dekadenckiej młodzieży początków lat 90., z bardzo znamiennym przesłaniem”[30].

Komercyjny[edytuj | edytuj kod]

12 stycznia 2010 „We Die Young” został wydany jako zawartość do pobrania dla muzycznej gry komputerowej Rock Band na platformy Xbox 360, Wii i PlayStation 3, jako część zestawu obejmującego także inne kompozycje z repertuaru zespołu – „Grind”, „Heaven Beside You”, „Last of My Kind” i „Your Decision[31].

Utwór na koncertach[edytuj | edytuj kod]

Premiera koncertowa „We Die Young” nastąpiła 15 lipca 1989 w Bremerton[32]. W latach 90. zespół często tym utworem otwierał swoje występy[32]. Cantrell w rozmowie z magazynem „Guitar School” przyznał, że przy okazji występu w ramach MTV Unplugged w 1996, muzycy planowali wykonać kompozycję w wersji akustycznej, jednak zrezygnowali z tego pomysłu z powodu ograniczeń czasowych[33]. Utwór regularnie prezentowany jest podczas wszystkich tras zespołu[32].

2 lipca 2006 podczas koncertu w Nijmegen, „We Die Young” został wykonany z gościnnym udziałem wokalisty Tima Williamsa i basisty Kyle’a Sandersa z formacji Bloodsimple[34].

Lista utworów na singlu[edytuj | edytuj kod]

singel CD (CSK 2163):

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Jerry Cantrell2:32

kaseta (CAT 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Mike Starr • Sean Kinney4:37
3.Killing YourselfLayne Staley • Cantrell2:39
09:48

Strona B:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
2.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
3.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
09:48

winyl 7”, 12” (CAS 2095):

Strona A:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„We Die Young”Cantrell2:32
02:32

Strona C:

Nr Tytuł utworu AutorzyDługość
1.„It Ain’t Like That”Cantrell • Starr • Kinney4:37
2.„Killing Yourself”Staley • Cantrell2:39
07:16

Personel[edytuj | edytuj kod]

Opracowano na podstawie materiału źródłowego[35]:

Alice in Chains

Produkcja

Interpretacje[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. de Sola 2015 ↓, s. 118–120.
  2. a b c d e Ned Raggett: We Die Young (ang.). AllMusic. [dostęp 2011-09-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-07-04)].
  3. Jeff Kitts. Primecuts. „Guitar School”, s. 12, 40, maj 1994. ISSN 1058-0220. 
  4. Beth Nussbaum. When Whips Don’t Hurt. „Rock Scene”, s. 57–60, kwiecień 1990. ISSN 0090-3353. 
  5. Jeff Gilbert. Unchained. „Guitar School”, s. 29–32, listopad 1991. ISSN 1058-0220. 
  6. Jason Roberts. A Sound Called Alice. „Guitar”, s. 28–33, grudzień 1993. ISSN 1525-5549. 
  7. Breaking the Chains. „Metal Forces”, s. 50–51, 1990. OCLC 859210254. 
  8. a b c d e f g h i de Sola 2015 ↓, s. 128.
  9. a b c d de Sola 2015 ↓, s. 129.
  10. de Sola 2015 ↓, s. 135.
  11. Christopher Walsh. Alice In Chains DVD Inspires Innovative Surround Work. „Billboard”, s. 65, 7 kwietnia 2001. ISSN 0006-2510. 
  12. a b Poligrafia dołączona do albumu Music Bank: The Videos; wyd. Sony, nr kat. CVD 50208.
  13. Melinda Garcia. Video Vixen. „Screamer”, s. 16, październik 1990. OCLC 861225021. 
  14. a b Dave Thompson: Standard Catalog of American Records. Krause Publications, 2012, s. 24. ISBN 978-1440232527. (ang.)
  15. a b Gillian G. Gaar. A Band Called Alice. „Goldmine”, s. 54–56, 58, 5 sierpnia 1994. ISSN 1055-2685. 
  16. de Sola 2015 ↓, s. 73.
  17. Jordan Babula. Alice in Chains. Bezsenność w Seattle. „Teraz Rock”, s. 65–76, czerwiec 2006. ISSN 1730-394X. 
  18. Kyle Anderson: Accidental Revolution: The Story of Grunge. St. Martin’s Griffin, 2007, s. 94. ISBN 978-0312358198. (ang.)
  19. de Sola 2015 ↓, s. 96.
  20. Poligrafia dołączona do albumu Nothing Safe: Best of the Box; wyd. Columbia, nr kat. CK 63649.
  21. Poligrafia dołączona do albumu Music Bank; wyd. Columbia, nr kat. CK 69584.
  22. Poligrafia dołączona do albumu The Essential Alice in Chains; wyd. Columbia, nr kat. 82796 92090 2.
  23. Poligrafia dołączona do VHS We Die Young; wyd. Columbia, nr kat. #153682DS.
  24. Poligrafia dołączona do albumu Live Facelift; wyd. Sony, nr kat. SRLM-810.
  25. Ric Albano. Facelift by Alice in Chains. „Classic Rock”. ISSN 1464-7834 (ang.). [dostęp 2017-12-06]. [zarchiwizowane z adresu 2015-09-02]. 
  26. Bill Adams: Alice in Chains Discography Part One (ang.). Ground Control. [dostęp 2012-11-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-01-24)].
  27. Rob Andrews. Seattle Rockers Defy the Odds With Debut Disc. „Hit Parader”, s. 22, 1990. ISSN 0162-0266. 
  28. Judith Fisher. Facelift. „Metal Forces”, 1990. OCLC 859210254. 
  29. Paul Elliott. Facelift. „Q”, s. 140, październik 1999. ISSN 0955-4955. 
  30. Piter Chemik: Alice In Chains „Facelift” (pol.). rockmetal.pl. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-05-03)].
  31. Rock Band Adds Alice In Chains Five Pack (ang.). IGN. [dostęp 2017-04-11]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-04-06)].
  32. a b c We Die Young by Alice in Chains (ang.). setlist.fm. [dostęp 2017-04-11].
  33. Jeff Kitts. The Soft Parade. „Guitar School”, s. 27–30, sierpień 1996. ISSN 1058-0220. 
  34. Charles R. Cross. No Pain, No Chains. „Guitar World”, s. 46–50, lipiec 2006. ISSN 1045-6295. 
  35. Poligrafia dołączona do minialbumu We Die Young; wyd. Columbia, nr kat. CSK 2163.
  36. Ektomorf Covers Alice in Chains, Soundgarden On New Single (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-01-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-05-03)].
  37. Stone Sour To Release Meanwhile In Burbank… EP of Covers in April (ang.). Blabbermouth.net. [dostęp 2015-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-03-02)].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]