Weimar

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy miasta w Niemczech. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Weimar
Ilustracja
Rynek w Weimarze (2006)
Herb
Herb
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Turyngia
Zarządzający Stefan Wolf
Powierzchnia 84,26 km²
Populacja (2014)
• liczba ludności
• gęstość

63 477
750 os./km²
Nr kierunkowy 03643
Kod pocztowy 99423
Tablice rejestracyjne WE
Położenie na mapie Turyngii
Mapa lokalizacyjna Turyngii
Weimar
Weimar
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Weimar
Weimar
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Weimar
Weimar
Ziemia 50°59′N 11°20′E/50,983333 11,333333
Strona internetowa
Portal Portal Niemcy

Weimarmiasto na prawach powiatu w Niemczech, w kraju związkowym Turyngia, jedno z europejskich centrów kulturalnych.

Historia[edytuj]

Weimar w XVII wieku

Najstarsze wzmianki o Weimarze pochodzą z 899 r. W XIV wieku miasto znalazło się w posiadaniu Wettynów.

Na mocy postanowień traktatu lipskiego w 1485 Weimar znalazł się w granicach Elektoratu Saksonii ernestyńskiej linii Wettynów. W latach 1572-1809 stolica Księstwa Saksonii-Weimar, a następnie do 1918 stolica Księstwa Saksonii-Weimar-Eisenach. Od 1871 część zjednoczonych Niemiec. W 1899 uruchomiono komunikację tramwajową, zlikwidowaną w 1937. W latach 1919-1945 stolica kraju związkowego Turyngia.

Od nazwy miasta pochodzi nazwa okresu w niemieckiej historii, Republika Weimarska 1919-1933, gdyż konstytucja niemiecka została zredagowana właśnie w Weimarze – ówczesna stolica (Berlin) była w 1918 r. ogarnięta zamieszkami rewolucyjnymi i uznano, że nie jest bezpiecznym miejscem dla obrad Zgromadzenia Narodowego.

W czasie II wojny światowej w pobliżu znajdował się obóz koncentracyjny Buchenwald. Miasto zostało na początku 1945 r. w znacznym stopniu zniszczone wskutek bombardowań.

W 1945 roku miasto znalazło się w radzieckiej strefie okupacyjnej Niemiec, by w 1949 zostać częścią NRD. W Weimarze miała siedzibę radziecka 8 Gwardyjska Armia. Od 1990 w granicach Republiki Federalnej Niemiec.

W roku 1991 zapoczątkował tutaj swoją działalność Trójkąt Weimarski.

Kultura i nauka[edytuj]

Miasto było jednym z centrów niemieckiego oświecenia, mieszkały w nim czołowe postacie gatunku literackiego zwanego klasyką weimarską: Johann Wolfgang von Goethe i Fryderyk Schiller. W XIX wieku sławni kompozytorzy tacy jak Franz Liszt uczynili z Weimaru ośrodek życia muzycznego, a potem malarze i architekci, Henry van de Velde, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Lyonel Feininger i Walter Gropius, przenieśli się tam i założyli ruch artystyczny Bauhaus, najważniejszą szkołę projektowania budynków w międzywojennych Niemczech.

UNESCO wybrało Weimar jako kulturalną stolicę Europy na 1999 r.

2 września 2004 w Weimarze miał miejsce tragiczny w skutkach pożar w Bibliotece Księżnej Anny Amalii, znajdującej się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Biblioteka zawiera liczący ok. miliona pozycji zbiór książek, w tym kolekcję dzieł klasyków (m.in. Goethego), oraz kolekcję muzyczną księżnej i biblię Lutra z 1534 r. Spaleniu uległo 40-50 tys. tomów, straty materialne oszacowano na wiele milionów dolarów, straty dla kultury Niemiec i Europy są niewymierne.

W mieście znajdują się dwie uczelnie: Bauhaus-Universität Weimar oraz uczelnia muzyczna Hochschule für Musik Franz Liszt Weimar. Znajduje się tutaj również archiwum Goethego i Schillera (Goethe- und Schiller-Archiv).

Transport[edytuj]

W Weimarze znajduje się dworzec kolejowy o randze ICE dzięki czemu miasto ma bezpośrednie połączenia kolejowe pociągami dużych prędkości z innymi miastami.

Polacy w Weimarze[edytuj]

Pomnik Adama Mickiewicza

W Weimarze studiowali m.in. lekarz i astronom Nataniel Mateusz Wolf, agronom Włodzimierz Adolf Wolniewicz i reżyser teatralny Tadeusz Pawlikowski. Nauki u wybitnego węgierskiego kompozytora epoki romantyzmu Ferenca Liszta pobierali tu polscy pianiści Józef Wieniawski[1], Karol Tausig i Moriz Rosenthal.

W 1774 roku w Weimarze urodził się polski filolog klasyczny Friedrich Christian Ludwig Tripplin.

W 1820 w Weimarze ogłoszono drukiem niemiecki przekład raportu Józefa Bema z 1819 roku o jego doświadczeniach z rakietami bojowymi[2].

W 1829 w Weimarze doszło do spotkania poetów Adama Mickiewicza i Johanna Wolfganga von Goethego[3]. Współcześnie w Parku nad rzeką Ilm stoi pomnik Adama Mickiewicza.

W czasie II wojny światowej w Weimarze byli więzieni m.in. Maksymilian Słuszkiewicz i Michał Kozal.

Osoby związane z miastem[edytuj]

 Z tym tematem związana jest kategoria: Ludzie związani z Weimarem.

Współpraca[edytuj]

Miejscowości partnerskie[4]

Galeria[edytuj]

Przypisy

  1. [1]
  2. Bolesław Orłowski: Nie tylko szablą i piórem. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1985, s. 139, 154. ISBN 83-206-0509-1.
  3. Jerzy Krasuski, Polska-Niemcy. Stosunki polityczne od zarania po czasy najnowsze, Ossolineum, Wrocław 2009, s. 152. ISBN 978-83-04-04985-7.
  4. Współpraca.

Linki zewnętrzne[edytuj]