Welegezyci

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Welegezyci[1], Wielegezyci, Welegezeci, Welegoci[2]plemię słowiańskie zamieszkujące od VII wieku na terenach Tesalii. Sąsiadowali na północy z plemionami Draguwitów

Zdobycie siedzib w Grecji[edytuj | edytuj kod]

Welegezyci pojawili się w Tesalii na początku VII wieku w ramach wielkiego exodusu sklawińskiego na ziemie Cesarstwa Bizantyńskiego. W latach 610-617 Słowianie wspólnie z Awarami spustoszyli półwysep grecki wypierając miejscową ludność grecką na tereny górskie w centrum półwyspu oraz na wyspy Morza Egejskiego[3]. Welegezyci osiedlili się w Tesalii. Na zajętych terenach nie stworzyli własnego organizmu politycznego, żyjąc w ramach luźnych struktur plemiennych, doraźnie łącząc się w większe związki plemienne[4]. Około 615 roku spustoszyli wspólnie z Sagudatami, Rynchynami, Draguwitami, Wajunitami i Brsjakami rozległe obszary Iliricum. Ludność miejscowa, której udało się uniknąć śmierci, schroniła się w miastach na wybrzeżu. Oblegli również Tesalonikę, musieli jednak odstąpić od oblężenia[5]. W 618 roku ponownie pojawili się pod murami Tesaloniki wspólnie z Awarami. Oblężenie trwało 33 dni i również zakończyło się niepowodzeniem. W 626 roku wzięli prawdopodobnie udział w wielkim awarsko-słowiańskim oblężeniu Konstantynopola, zakończonym klęską słowiańskiej flotylli łódek jednodrzewek w bitwie w zatoce Złotego Rogu, konfliktem pomiędzy Słowianami a Awarami i odstąpieniem najpierw Słowian a potem Awarów od oblężenia. Kolejne informacje o Welegezytach pochodzą z lat 70. VII wieku. W 674 roku związek Rynchynów, Sagudatów, Draguwitów i Strumian obległ Tesalonikę. Welegezyci stanęli wówczas po stronie Greków, przeciwko swym słowiańskim współplemieńcom. Przed decydującym szturmem z akcji wycofali się również Strumianie. Oblężenie zakończyło się niepowodzeniem[6].

Stopniowe podporządkowanie Bizancjum[edytuj | edytuj kod]

Pod koniec VII wieku do kontrofensywy przeszli cesarze bizantyńscy podporządkowując sobie stopniowo ziemie zamieszkane przez Słowian. O walkach na terenach Welegezytów źródła wspominają dopiero w 783 roku, kiedy doszło do wielkiej wyprawy wojsk bizantyńskich, wysłanych przez cesarzową Irenę, pod wodzą eunucha Staurakiosa w głąb Grecji. Wyprawa przez Macedonię i tereny Welegezytów dotarła do Hellady i na Peloponez. Historycy są jednak ostrożni w uznawaniu tej daty za kres niezależności Welegezytów. Podkreśla się propagandowy charakter relacji o wielkim zwycięstwie nad Słowianami. Przeciw uzależnieniu Welegezytów zdaje się też przemawiać wystąpienie w 799 roku archonta Welegezytów Akamira przeciw Irenie. Poparł on przebywających na zesłaniu w Atenach synów cesarza Konstantyna V Kopronima, braci zmarłego męża cesarzowej. Bunt przeciw cesarzowej został stłumiony, a niefortunnych kandydatów do purpury cesarskiej oślepiono[7].

Na początku IX wieku Bizancjum podporządkowało sobie Słowian na Peloponezie, do połowy stulecia nie ma natomiast informacji o sytuacji w Tesalii. Ze wzmianek o biskupstwie Larisy w II połowie IX wieku wnioskuje się o przywróceniu administracji bizantyńskiej na terenach zamieszkanych przez Welegezytów[8].

Po okresie zamieszkiwania Welegezytów w Tesalii pozostało 130 nazw miejscowości pochodzenia słowiańskiego[9].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 31, 75., S. Turlej: Historia Grecji. s. 284.
  2. I. Stawowy-Kawka: Historia Macedonii. s. 43.
  3. T. Wasilewski: Historia Bułgarii. s. 27.
  4. T. Wasilewski: Historia Bułgarii. s. 28 i 31.
  5. S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. s. 279-280.
  6. T. Wasilewski: Historia Jugosławii. s. 75., I. Stawowy-Kawka: Historia Macedonii. s. 43.
  7. S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. s. 288-289.
  8. S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. s. 290 i 292.
  9. S. Turlej: Ziemie greckie w okresie średniobiznatyńskim VII - XII wiek. W: Historia Grecji. s. 282.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]